Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا (قصے دا انت)

قصہ چار درویشاں دا (قصے دا انت)

میرامن دہلوی
May 1st, 2010

ایہہ گلاں چوہاں درویشاں تے بادشاہ آزاد بخت وچ ہو رہیاں سی پئی اینے وچ اک محلی بادشاہ دے محل چوں دوڑدا ہویا آیا تے ودھائیاں دیندیاں دسیا پئی ہنے اینا سوہنا شہزادہ جمیا اے پئی اوہدے حسن دے ساہمنے سورج چند شرماؤندے نیں۔ بادشاہ نے حیران ہو کے پچھیا پئی ظاہر وچ تے کسے نوں حمل نہیں سی۔ ایہہ چند کدھروں چڑھیا؟ اوہنے درخواست کیتی پئی تہاڈی لاڈلی ملکہ بہت دناں توں بادشاہی غصے وچ پئی سی بے آسرا لوکاں وانگوں اک نکرے پئی رہندی سی۔ تے ڈر دے مارے کوئی اوہدے نیڑے نہیں جاندا سی نہ حال پچھدا سی اوہدے تے رب دا کرم ہویا تے چن ورگا پتر اوہدی کُکھوں جمیا ہے۔

بادشاہ بڑا خوش ہویا۔ چاراں فقیراں نے وی دعا دتی پئی بھلا بابا تیرا گھر آباد رہوے تے ایہدا پیر مبارک ہے۔ تیرے سائے وچ بڈھا ہووے۔ بادشاہ نے کہیا ایہہ تہاڈے پیراں دی برکت ہے۔ نہیں تاں میرے تے خیال وچ وی ایہہ گل نہیں سی۔ اجازت ہووے تے جا کے ویکھاں درویشاں نے آکھیا بسم اللہ جاؤ بادشاہ محل وچ ٹر گئے۔ شہزادے نوں جھولی پایا تے رب دا شکر ادا کیتا بال نوں سینے نال لا کے لیاندا تے فقیراں دے پیراں وچ پا دتا۔ درویشاں نے دعاواں پڑھ کے پھوکاں ماریاں۔ بادشاہ نے جشن دی تیاری کیتی۔ خزانے دا مونہہ کھول دتا۔ محتاجاں نوں لکھ پتی کر دتا۔ نوکر چاکر جنے سن اوہناں نوں جاگیر تے منصب وچ ترقی دے دتی گئی۔ہر پاسے ریل پیل ہو گئی۔ تناں سالاں دا خزانہ رعیت نوں معاف کیتا جو کجھ بیجن وڈھن دوہویں حصے اپنے گھراں نوں لے جان۔ سارے شہر وچ ہزاری بزاری دے گھراں وچ جتھے ویکھو تھئی تھئی ناچ ہورہیا ہے خوشی نال ہر اک وڈا نکا بادشاہ بنیا ہویا۔ اینی خوشی وچ اِکو واری محل چوں رون پٹن دا رولا پیا۔ نوکر لونڈیاں محلی خوبے سر وچ مٹی پاؤندے باہر نکل آئے تے بادشاہ نوں کہیا جدوں شہزادے نوں نہوا دھوا کے دائی دی کھولی وچ دتا اک بدل دا ٹوٹا آیا تے دائی نوں گھیر لیا۔ مگروں اک واری ویکھیا تے انگا بے سُرت پئی ہے تے شہزادہ غائب ہو گیا۔ ایہہ کیہ قیامت ٹٹی! بادشاہ حیران ہو گیا تے ملک وچ رونا دھونا پے گیا۔ دو دن کسے دے گھر ہانڈی نہ چڑھی شہزادے دا غم کھاندے تے اپنا لہو پیندے سی۔

زندگی ہتھوں تنگ سی سارے۔ جدوں تیجا تن ہویا اوہی بدل کھول کے پڑھیا تے جواب ایس شقے دا سی۔ ایہو دو سطراں لکھیاں سن پئی سانوں وی اپنا چاہوند جانو ، سواری لئی تخت آ رہیا ہے۔ ہنے آؤ تے چنگا ہے۔ ملنی ہو جاوے۔ عیاشی دا سارا سامان ہے بس تہاڈا تھاں ویہلا ہے۔ بادشاہ آزاد بخت درویشاں نوں نال لے کے تخت تے بیٹھے۔ اوہ تخت حضرت سلیمان دے تخت وانگوں ہوا وچ چلیا۔ ہولی ہولی انج دے مکان وچ جا لتھے پئی سوہنی عمارت تے تیاری دا سامان نظر آؤندا ہے پر پتہ نہیں ہوندا پئی ایتھے کوئی ہے یاں نہیں۔ اینے وچ کسے نے اک اک سلائی سلیمانی سرمے دی ایہناں پنجاں دیاں اکھاں وچ پھیر دتی۔ دو دو تبکے ہنجواں دے نکلے۔ پریاں دا اکھاڑا ویکھیا پئی جی آیاں نوں آکھن لئی گلاب دیاں پتیاں لے کے رنگ برنگے جوڑے پا کے کھلوتے نیں۔ آزاد بخت اگے ٹریا تے اوہ ہزاراں پری زاد بڑے ادب نال کھلوتے رہے تے صدر وچ اک زمرد دا تخت دھریا ہے۔ اوہدے تے ملک شہبال شاہ رخ دا پتر تکیے لا کے تزک نال بیٹھا ہے تے اک پری زاد کڑی ساہمنے بیٹھی شہزادہ بختیار نال کھیڈ رہی ہے تے دوہواں پاسے کرسیاں تے صندلیاں بڑے سلیقے نال پیأاں نیں۔ اوہناں تے عمدہ زاد بیٹھے نیں۔ ملک شہبال بادشاہ نوں ویکھدیاں ہی اٹھیا تے تخت توں اتر کے جپھی پائی تے ہتھ پھڑ کے اپنے بروبر تخت تے لیا کے بٹھایا تے بڑے جوش تے خوشی نال آپو وچ گل بات ہون لگی۔ سارا دن ہسدے ، کھانے تے میوے تے خشبوواں نال دعوت ہوندی رہی تے راگ رنگ سنے گئے دوجے دن فیر دوہویں بادشاہ اکٹھے ہوئے ۔ شہبال نے بادشاہ نوں درویشاں نوں نال لیاؤن بارے پچھیا۔

بادشاہ نے چواں بے سہارا فقیراں دا ماجرا جیہڑا سنیا سی پورا دس دتا۔تے سفارش کیتی تے مدد منگی پئی اوہناں بڑی کھیچل کیتی ہے۔ ہن تہاڈی توجہ نال جے اپنے مقصد نوں اپڑن تے بڑا ثواب ہے۔ تے ایہہ مخلص وی ساری عمر شکرگزار رہوے گا۔ تہاڈی توجہ نال ایہناں دا بیڑا پار ہوندا ہے۔ ملک شہبال نے سن کے کہیا فیر آیا تے اک پنگھولا جڑاؤ موتیاں دی توڑ پئے ہوئی لیایا۔ اوہنوں محل وچ رکھ کے تسیں ہوا ہوا لوکاں نے شہزادے نوں ایہدے وچ انگوٹھا چنگدیاں ہوئیاں ویکھیا۔ بادشاہ بیگم نے چھیتی نال چک کے سینے لا لیا۔سوہنا لباس تے ہیرے جواہر پائے ہوئے نیں۔ سارے خوشی نال واری صدقے ہون لگیاں تے دعاواں دین لگیاں تیری ماں دا ڈھڈ ٹھنڈا رہوے تے توں لمی عمر پاویں۔

بادشاہ نے اک وڈا محل بنوا کے تے فرش وچھا کے ایہدے وچ درویشاں نوں رکھیا جدوں سلطنت دے کم توں ویہل لگدا اودوں آن بیٹھدا تے ساریاں دی سیوا کردا حال چال پچھدا۔ پر ہر چند نوچندی جمعرات نوں ہی پارہ ابر آؤندا تے شہزادے نوں لے جاندا۔ دو دناں توں مگروں تحفے کھڈونے تے ہر اک ملک دیاں سوغاتاں نال لے کے شہزادہ آؤندا۔ جیہناں نوں ویکھ کے بندے دی عقل حیران ہو جاندی۔ انج ہی شہزادے نے خیر سکھ نال ستویں سال وچ پیر دھریا۔ عین سالگرہ والے دن بادشاہ آزاد بخت نے فقیراں نوں کہیا سائیں اللہ ! کجھ پتہ نہیں پئی شہزادے نوں کون کھڑدا ہے تے فیر دے جاندا ہے ؟ بڑی حیرانی والی گل ہے ویکھو ایہدا تت کیہ نکلدا ہے ؟ درویشاں آکھیا اک کم کر اک رقعہ لکھ کے شہزادے دے پنگوڑھے وچ رکھ دے پئی تہاڈی مہربانی تے محبت ویکھ کے ملن نوں دل کردا ہے۔جے تسیں اپنے بارے کجھ دسو تے حیرانی دور ہو جاوے۔ بادشاہ نے درویشاں دی صلاح من کے اک رقعہ لکھ کے رکھ دتا۔

شہزادہ ہمیش وانگوں غائب ہویا۔ جدوں شام ڈھلی آزاد بخت درویشاں دے بستریاں تے آن بیٹھا تے گل بات کرن لگ پئے۔اک کاغذ بادشاہ کول آن پیا۔

تیری گل سر متھے۔ مینوں تیرے آکھے دی لوڑ نہیں۔ ایہہ آکھ کے کرم دی نگاہ دیوواں تے پریاں ول کیتی تے وڈے وڈے جن جیہڑے دلوں وفادار سن، اوہناں نوں آکھیا پئی ایس فرمان نوں ویکھدیاں ای میرے حضور پیش ہو جاؤ۔ جے کسے نے آؤن وچ ڈھل مٹھ کیتی تے سزا دتی جاوے گی تے دھرو کے لے آندا جاوے گا۔ جو کوئی لک جاوے گا تے مگروں ظاہر ہووے گا اوہدا گھان بچہ کوہلو کر دتا جاوے گا اتے اوہدا ناں نشان نہیں رہن دتا جاوے گا۔

ایہہ حکم نامہ لے کے دیو چوہاں پاسے دوڑ گئے۔ ایتھے دوہاں بادشاہاں وچکار گلاں ہون لگیاں۔ ایہدے وچ ملک شہبال درویشاں ول دھیان دتا تے آکھیا پئی مینوں وی بڑی تانگھ سی پئی رب پتر دیوے تے دل وچ ایہہ پک کیتا سی پئی جے رب پتر دیوے یاں دھی اوہنوں بنی آدم دے بادشاہ دے گھر جمے نال پرناواں گا۔ ایہہ نیت کرن مگروں پتہ لگا پئی بادشاہ دی تیویں دا پیر بھارا اے۔ اک اک دن تے گھڑی گن دیاں لنگھائی۔ دن پورے ہوئے تے ایہہ کڑی جمی۔ وعدے موجب کھوج کرن لئی جناں نوں حکم دتا پئی سارے جگ نوں چھان مارو تے جیس بادشاہ یاں شہنشاہ دے گھر پتر جمیا ہووے اوہنوں بڑے آرام نال چک لیاؤ۔ حکم موجب پری زاد سارے پاسے کھلر گئے تے مگرون ایس شہزادے نوں میرے کول لے آئے۔

میں رب دا شکر کیتا تے اپنی جھولی وچ پایا۔ اپنی دھی نالوں ودھ کے ایہدی محبت میرے من وچ پیدا ہوئی۔ دل نہیں کردا پئی اک پل نظراں توں اوہلے کراں۔ پر ایس خاطر گھل دیناں پئی جے ایہدے ماپے نہیں ویکھن گے تے اوہناں دا کیہ حال ہووے گا۔ ایس لئی ہر مہینے وچ اک وار منگوا لینا۔ کئی دن اپنے کول رکھ کے فیر گھل دیناں۔ انشاء اللہ تعالیٰ ہن تیری میری ملنی ہو جاوے گی۔ اوہ انج پئی موت حیات ساریاں دے نال ہے۔ جیوندے جی ایہناں دا سہرا ویکھ لئیے۔

بادشاہ آزاد بخت ایہہ گلاں ملک شہبال دیاں سن کے اتے اوہدیاں خوبیاں ویکھ کے بڑا خوش ہویا تے بولیا۔ پہلوں مینوں شہزادے دے غائب ہو جان تے فیر آؤن نال بڑے عجیب جہے خیال دل وچ آؤندے سی۔ پر ہن تہاڈی گل سن کے تسلی ہوئی۔ ایہہ تیرا پتر ہے۔ جیویں تیری خوشی اُنج کر لا۔ دوویں بادشاہ بڑے خوش سی۔ پنجاں دساں دناں پچھوںگلستان ارم دے پہاڑاں دے تے جزیریاں دے، جیہناں دی طلب دی خاطر لوک لائے گئے سی، سارے آکے حضور وچ حاضر ہوئے۔ پہلوں ملک صادق نوں کہیا تیرے کول جیہڑا آدم زاد ہے حاضر کر۔ اوہنے بڑے غم تے غصے نال کاوڑ کھا کے حاضر کیتا۔ تے ولایت عمان دے بادشاہ توں دھی جیہدے واسطے شہزادہ ملک نیم روز دا گاں تے چڑھ کے سوادئی بنیا سی، منگی اوہنے بڑے حیلے بہانیاں توں مگروں حاضر کیتی۔ جدوں بادشاہ فرنگ دی دھی تے بہزاد خان نوں سدیا سارے منکر پاک ہوئے تے حضرت سلیمان دی سونہہ چکن لگے۔ اخیر دریائے قلزم دے بادشاہ نوں جدوں پچھن دا ویلا آیا تے اوہ سر نیواں کر کے چپ ہو رہیا۔ ملک شہبال نے اوہنوں انعام کنام تے کجھ تڑی وی لائی۔ اودوں اوہنے وی ہتھ جوڑ کے عرض کیتی بادشاہ سلامت حقیقت ایہہ ہے پئی جدوں بادشاہ اپنے پتر نوں جی آیاں نوں آکھن لئی دریا تے آیا تے شہزادے نے کالھی نال گھوڑا دریا وچ پا دتا۔ اتفاق نال اُس دن سیر شکار لئی نکلیا سی۔ اُس تھاں توں میں لنگھیا سواری کھلیار کے ایہہ تماشا ویکھ رہیا سی۔ اینے وچ شہزادی نوں وی گھوڑی دریا وچ لے گئی۔ میری نگاہ جو اوہدے تے پئی پچھے بہزاد خان نے گھوڑا سٹیا۔ جدوں اوہ غوطے کھان لگا۔ اوہدی دلیری تے مردانگی بڑی پسند آئی۔ اوہنوں وی ہتھاں ہتھ پھڑ لیا۔ ایہناںدوہاں نوں لے کے میں سواری پھیری۔ اوہ دوویں وی صحیح سلامت میرے کول نیں۔

ایہہ سارا کجھ دس کے دوہواں نوں سدیا۔ تے سلطان شام دی شہزادی نوں لبھنا شروع کیتا تے ساریاں نوں سختی نال پچھیا پر کسے نے حامی نہ بھری تے ناں نشان نہ دسیا۔ اودوں ملک شہبال نے آکھیا، پئی کوئی بادشاہ یاں سردار غیر حاضر وی ہے یاںسارے آگئے ؟ جناں نے عرض کیتی صاحب عالم سارے آئے آں۔ پر اک جادوگر جیہنے کوہ قاف دے پردے وچ اک قلعہ جادو دے علم نال بنایا ہے اوہ اپنے غرور نال نہیں آیا۔ تے ساڈے وچ اینی طاقت نہیں جو زوریں اوہنوں پھڑ لیائیے تے بڑا وڈا شیطان ہے۔

ایہہ سن کے ملک نوں کاوڑ چڑھ گئی تے لڑاکی فوج جناں عفریتاں تے پری زاداں دی لائی تے فرمایا۔ جے راہ وچ شہزادی نوں لے کے حاضر ہو۔ نہیں تاں، اوہنوں تہس نہس کر کے مشکاں بنھ کے لے آؤ۔ تے اوہدے گڑھ تے ملک نوں برباد کر کے کھوتے دا ہل پھروا دیو۔ حکم ہوندیاں ہی انج دی کنی فوج ٹری پئی اک ادھے دن وچ اُنج ہی بڑے غصے والے سرکش نوں پھڑ کے جناب وچ حاضر کیتا۔ ملک شہبال نے جھڑک کے پچھیا پر ایس مغرور نے ہاں نہیں کیتی۔ بہت غصے ہو کے فرمایا پئی ایس مردود دے بند بند اڈ کرو تے کھلڑی کھچ کے توڑی بھرو۔ اتے پری زاد دے لشکر نوں لایا پئی کوہ قاف وچ جا کے لبھ لبھا کے پیدا کرو۔ اوہ لشکر جیہڑا لایا گیا سی، شہزادی نوں وی لبھ کے لے آیا۔ تے حضور وچ اپڑایا۔ ایہناںسارے قیدیاں نے تے چاراں درویشاں نے ملک شہبال دا حکم تے نیاں ویکھ کے دعاواں دتیاں تے خوش ہوئے۔ بادشاہ آزاد بخت وی بہت خوش ہویا ۔ اودوں ملک شہبال نے فرمایا پئی مرداں نوں دیوان خاص وچ تے زنانیاں نوں بادشاہی محل وچ لے جاؤ تے شہر وچ آئینہ بندی دا حکم دیو تے ویاہ دی چھیتی تیار کرو۔ بس حکم دی دیر سی۔

اک نیک دن ویکھ کے شہزادہ بختیار دا اپنی دھی روشن اختر نال بنھیا تے خواجہ یمن نوں دمشق دی شہزادی نال ویاہیا۔ تے ملک فارس دے شہزادے دا نکاح بصرے دی شہزادی نال کر دتا۔ تے عجم دے شہزادے نوں فرنگ دی ملک نال جوڑیا تے نیم روز دے بادشاہ دی دھی نوں بہزاد خان نوں دتا۔ تے شہزادہ نیم روز نوں جن دی شہزادی دے حوالے کیتا تے چین دے شہزادے نوں اُس بڈھے مرد عجمی دی دھی نال، جیہڑی ملک صادق دے قبضے وچ سی دے دتا۔ ہر اک نامراد ملک شہبال دی پاروں اپنے اپنے مقصد تے مراد نوں اپڑیا۔ ایہدے مگروں چالی دن جشن ہویا تے دن رات عیش کیتی۔ اخیر ملک شہبال نے ہر اک بادشاہ زادے نوں تحفے سوغاتاں تے مال دے دے کے اپنے اپنے وطن نوں ٹوریا۔سارے خوشی نال بہزاد خان تے خواجہ زادہ یمن دا اپنی خوشی نال بادشاہ آزاد بخت کول رہے۔جدوں تیکر جیوندے رہے عیش کردے رہے۔

الٰہی ہر اک نامراد دا دلی مقصد اپنے کرم تے فضل پنجتن پاک ، باراں امام چوداں معصوم علیہم الصلوہ والسلام دے صدقے پورا کر۔ آمین یا الہ العالمین۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels