Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر چوتھے درویش دی (اخیرلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر چوتھے درویش دی (اخیرلی لڑی)

میر امن دہلوی
April 28th, 2010

ایہہ ساری کتھا سن کے میں بڑے ترلے کیتے پئی مینوں اپنی دھی دا ساک دے دے جو میرے بھاگاں وچ ہووے گا ہو جاوے گا۔ اوہ بڈھا کسے طرحاں نہ منیا۔ شام ہوئی تے اوہدے کولوں اُٹھ کے جتھے رہندا سی اوتھے آیا۔ مبارک نے کہیا شہزادے مبارک ہووے، رب نے سبب بنایا۔ ساڈی محنت مڑ آئی۔ میں کہیا اج کنی چاپلوسی کیتی پر اوہ انھا بے ایمان راضی نہیں ہویا۔ رب جانے دیوے گا نہیں پر میرے دل دی ایہہ حالت سی جو رات کٹنی اوکھی ہوئی کیہڑے ویلے سویر ہووے تے فیر حاضر ہوواں۔ کدی ایہہ خیال آؤندا جے اوہ مہربان ہووے تے قبول کرے تے مبارک ملک صادق دی خاطر لے جاوے گا۔

فیر کہندا ہتھ تے آوے۔ مبارک نوں منا کے میں عیش کراں گا فیر دل وچ خوف آجاندا پئی جے مبارک وی قبول کرے تے جناں دے ہتھوں اوہی حالت میری ہووے گی جیہڑی شہزادے دی ہوئی۔ تے ایس شہر دا بادشاہ کدوں چاہوے گا پئی اوہدا پتر ماریا جاوے تے دوجا خوشی مناوے۔

سارے رات نیندر نہیں آئی تے انج دے ہی منصوبے بناؤندیاں لنگھ گئی۔ جدوں دن چڑھیا میں ٹریا۔ چوک چوں چنگے چنگے تھان کپڑے گوٹا کناری تے میوے لے کے اُس بڈھے کول گیا۔ بڑا خوش ہو کے آکھن لگا ساریاں نوں اپنی جان توں بہتا کوئی پیارا نہیں۔ پر جے میری جان وی تیرے کم آوے تے کدی نہ ولاواں تے اپنی دھی وی تیرے سپرد کر دیواں۔ پر ایہو خوف آؤندا پئی ایس حرکت نال تیری جان نوں خطرہ نہ ہووے تے لعنت دا داغ میرے اُتے قیامت تیکر رہوے میں کہیا ہن ایس وستی وچ میں بے آسرا واں تے توں میرے دین دنیا دا پیو ایں، میں ایس چاہ وچ کنے چراں توں کھجل ہوندا ہویا آیا تے مطلب دی وی سوہ کڈھ لئی۔ رب نے تینوں وی مہربان کیتا جیہڑا ویاہون تے من گیاں۔ پر میرے واسطے اگا پچھا کر رہیاں۔ نیاں کریں توں عشق دی تلوار توں سر بچاؤنا تے اپنی جان نوں لُکانا کیہڑے مذہب وچ ٹھیک ہے؟ میں اپنے آپ نوں تباہ کر لیا ہے۔ معشوق نوں ملن نوں میں زندگی سمجھناں۔ اپنے مرن جیون دی مینوں کوئی پرواہ نہیں سگوں جے بے آس ہوواں گا تے موت توں پہلوں مر جاواں گا تے قیامت والے دن تینوں پھڑاں گا۔

ایسے پواڑے وچ تے ہاں ناں وچ اک مہینہ لنگھ گیا۔ ہرروز اُس بڈھے کول نسیا رہندا سببیں بڈھا بمار ہو گیا میں ہر روز اوہدا حال پچھن جاندا دوا دارو لئی حکیم کول جاندا۔ جیہڑا نسخہ لکھ دیندا اُسے ترکیب نال بنا کے پیاؤندا۔ تے غذا اپنے ہتھ نال بنا کے کھواندا۔اک دن مہربان ہو کے آکھن لگا جوانا توں بڑا ضدی ایں میں ساریاں قباحتاں تینوں دسیاں تے روکناں پئی ایس کم توں ٹل جا۔ جان آ تے جہان آ۔ ایویں کھوہ وچ چھال مارنا چاہناں۔ اچھا اج میں اپنی کڑی نال تیرا ذکر کراں گا ویکھناں کیہ کہندی ہے ؟ رب دے بندیو ! ایہہ سن کے میں بہت خوش ہو گیا تے پھلا نہیں سما رہیا سی۔ بڑے ادب نال اٹھ کے ٹریا تے کہیا ہن تسیں میرے جیون دی فکر کیتی۔ اٹھ کے مکان تے آیا تے ایس رات ایہو گل ہوندی رہی۔ کیہڑی نیندر تے کتھوں دی بھکھ ؟ سویرے نور پیر ویلے فیر اٹھیا تے جا کے سلام کیتا۔ فرماؤن لگا لے میں اپنی دھی تینوں دتی۔رب مبارک کرے۔تسیں دوویں رب دی سپردے۔ جدوں تیکر میں جیوناں میرے ساہمنے رہو۔ جدوں میری اکھ بند ہو جاوے گی جو تیرے دل وچ آوے گا کریں تیری مرضی۔

واہوا دناں پچھوں اوہ بڈھا مر گیا۔ رو پٹ کے کفن دفن کیتا۔ قلاں توں مگروں اُس مٹیار نوں ڈولے وچ پا کے مبارک میرے کول لے آیا تے آکھیا خبردار خیانت نہ کریں تے ایہہ ملک صادق دی امانت ہے نہیں تاں ساری محنت برباد ہو جاوے گی۔ میں آکھیا چاچا ملک صادق ایتھے کتھے ہے ، دل نہیں من دا کیویں صبر کراں ؟جو کجھ ہووے گی ویکھی جاوے گی جیواں یاں مراں ہن تے عیش کر لواں۔ مبارک نے کاوڑ نال جھڑکیا پئی ایہہ بھلیکھے وی نہ کریں۔ ہنے کجھ دا کجھ ہو جانا ہے۔ ملک صادق نوں توں جانناں اوہنے ٹردے ویلے ساری گل سمجھا دتی سی۔ جے اوہدے آکھن تے رہویں گا تے صحیح سلامت ایہنوں اوتھے لے جاویں گا تے اوہ وی بادشاہ ہے۔ خورے تیری محنت تے توجہ کر کے تینوں ہی بخش دیوے تے کنی چنگی گل ہے۔سپ وی مر جاوے تے لاٹھی وی بچ جاوے۔میں اوہدے ڈراؤن تے حیران ہو کے ہو چپ کیتا رہیا۔ تے ملک صادق دے ملک دی راہ لئی۔چلدیاں چلدیاں اک میدان وچ رولا پین لگ پیا۔ مبارک نے دسیا پئی ساڈی محنت مڑ آئی ایہہ جناں دا لشکر آن اپڑیا۔ مبارک نے اوہناں نوں ملن توں مگروں پچھیا پئی کتھے چلے او تے اوہناں دسیا پئی بادشاہ نے تہانوں جی آیاں نوں آکھن لئی سانوں ایتھے لایا ہے۔ ہن تہاڈے فرماں بردار آں جے آکھو تے ہنے ساہمنے لے جائیے مبارک نے کہیا ویکھو کیہڑے کیہڑے جفر جال کے بادشاہ ساہمنے اسیں سکھی ہوئے آں ہن کالھی ضرور کرنی ہے ؟ جے رب نہ کرے کجھ خلل پے جاوے تے ساڈی ساری محنت برباد کر کے تے بادشاہ ہوراں دے غصے دا نشانہ بن جائیے۔ ساریاں کہیا تسیں مختار او جیویں دل کرے کرو۔ بھاویں کوئی دکھ نہیں سی پر دن رات ٹرن دا کم سی۔

جدوں نیڑے اپڑے ۔ میں مبارک نوں ستا ویکھ کے اُس مٹیار دے پیراں تے سر رکھ کے اپنے دل دی بے قراری تے ملک صادق پاروں لاچاری بڑی وچارگی نال دسی تے کہیا جس دن توں تیری تصویر ویکھی ہے اُس دن دا میرے تے آرام حرام ہو گیا۔ ہن جے رب نے ایہہ دن وکھایا تے انج بے گانہ ہو رہیاں۔

آکھن لگی میرا وی دل تیرے ول اُلر دا ہے کیوں جو توں میرے لئی بڑے جفر جالے۔ رب نوں یاد کر تے مینوں وی بھل نہ جائیں۔ ویکھ تے پردہ غیب توں کیہ ظاہر ہونا ہے ایہہ آکھ کے بھبھاں مار کے رؤن لگ پئی۔ میرا تے اوہدا دوہواں دا بھیڑا حال سی۔ ایس گل بات وچ مبارک دی اکھ کھل گئی۔اوہ سانوں دوہواں عاشقاں نوں ویکھ کے رون لگا تے بولیا فکر نہ کرو۔ میرے کول اک تیل انج دا ہے جیہڑا ایس مٹیار دے جثے تے مل دیوان گا۔ ایہدی بو نال ملک صادق دا دل ہٹ جاوے گا۔ ہوسکدا ہے پئی تینوں بخش دیوے۔

مبارک کولوں ایہہ سن کے دل نوں تھوڑی جئی تسلی ہوئی۔اوہدے گل لگ کے لاڈ کیتا تے آکھیا دادا ہن تے میرا پیو وی توں ایں تیری وجہ توں میری جان بچی۔ہن وی کجھ کر جیہدے وچ زندگانی ہووے۔ نہیں تاں ایس غم نال میں مر جاواں گا۔ اوہنے بڑی تسلی دتی۔ جدوں دن چڑھیا جناں دی آواز آؤن لگ پئی ویکھیا ملک صادق دے کامے آؤندے نیں۔مبارک نے اُس سوہنی مٹیار نوں اوہ تیل مل دتا تے ملک صادق ول لے کے ٹر پیا۔ بادشاہ نے ویکھ کے مینوں بہت کجھ دتا تے عزت نال بٹھایا تے آکھن لگا تیرے نال میں جو ورتارا ورتاں گا اوہ کسے نے کسے نال نہ ورتیا ہووے گا۔ بادشاہی تے تیرے پیو دی ہے، ایس توں اڈ توں میرے پتر وانگوں ایں۔ اوہ ایہہ گلاں کر رہیا سی اینے چر وچ اوہ مٹیار وی ساہمنے آئی۔ ایس روغن دی بو نال اِکو واری دماغ خراب ہو گیا تے حال بے حال ہو گیا ایہہ جھل نہ سکیا۔ اٹھ کے باہر ٹریا تے سانوں دوہواں نوں سدیا تے مبارک ول ویکھ کے آکھیا کیوں جی ، بڑی شرط پوری کیتی ہے۔ میں دسیا سی پئی جے خیانت کیتی تے بھیڑا پیش آواں گا۔ ایہہ بو کیہو جئی ہے ہن ویکھ میں تیرا حال کیہ کرناں بڑی چوں چراں کیتی۔ مبارک نے ڈر دے مارے اپنا نالہ کھول کے وکھایا پئی بادشاہ سلامت جدوں حضور دے حکم نال ایس کم تے لگے سی تے، نوکر نے پہلوں ہی اپنی اپنی نشانی وڈھ کے ڈبی وچ بند کر کے ربہ مہر سکرار دے خزانچی دے سپرد کر دتی سی تے اسیں سلیمانی مرہم لا کے ٹرے سی۔

مبارک کولوں ایہہ جواب سن کے اودوں میرے ول اکھاں کڈھ کے گھوریا تے آکھن لگا تے ایہہ تیرا کم ہے تے غصے وچ آکے مینوں گالھ مندا کرن لگ پیا۔ اُس ویلے اوہدے بت کہاو توں انج لگ رہیا سی جیویں مینوں جانوں ہی مار چھڈے گا جدوں میں ایہہ ویکھیا پئی ہن جان تے جانی ہی ہے مبارک دی کمر نالوں چھری کھچ کے ملک صادق دے ڈھڈ وچ ماری۔ چھری لگدیان ہی نہوڑا تے جھومیا۔ میں حیران ہویا انج جاپیا پئی مر گیا۔ فیر اپنے دل وچ وچاریا پئی پھٹ اینا وڈا نہیں سی ایہہ کیہ ہویا ؟ میں کھلوتا ویکھدا رہیا اوہ بھوئیں تے گیند وانگوں رِڑ دا ہویا اسمان ول اُڈ گیا۔ اینا اُچا ہویا پئی نظراں توں غائب ہو گیا۔ فیر اک دم بجلی وانگوں کڑکدا تے غصے وچ خورے کیہ کیہ بکدا تھلے آیا تے مینوں اک لت ماری میں گھابر کے سدھا ڈگ گیا تے دل ڈب گیا۔ رب جانے کنے چر پچھوں سُرت آئی۔ اکھاں کھول کے ویکھیا تے اک انج دے جنگل وچ پیا سی جتھے سوائے کیکر تے سیٹے تے جھڑبیری دے رُکھاں توں اڈ کجھ نہیں سی۔ہن ایس گھڑی عقل کجھ کم نہیں کر رہی سی پئی کیہ کراں تے کتھے جاواں۔ بے آس ہو کے اک آہ مار کے ایس پاسے ٹر پیا۔جے کِتے کوئی بندہ نظر آؤندا تے ملک صادق دا ناں پچھدا۔ اوہ جھلا سمجھ کے جواب دیندا تے ایہہ پئی اسیں تے اوہدا ناں وی نہیں سنیا۔

اک دن پہاڑی تے چڑھ کے میں ایہو ارادہ کیتا پئی اپنے آپ نوں سٹ لواں سٹن ہی لگا سی کہ اوہی سوار تلوار تے برقعے والا آن اپڑیا تے بولیا پئی کیوں توں اپنی جان دناں ؟ بندے تے اوکھے ویلے آؤندے رہندے نیں۔ہن تیرے بھیڑے دن گئے تے چنگے آئے۔ چھیتی روم نوں جا۔ تن بندے انج دے ہی اگے گئے نیں۔ اوہناں نال مل تے اوتھوں دے سلطان نال مل۔ تہاڈا پنجاں دا مطلب اک ہی تھاں ملے گا۔

ایس فقیر دی سر دا ایہہ ماجرا ہے، جو سنایا ہے۔ میں اپنے مولا مشکل کشا دی بشارت نال مرشداں کول آن اپڑیاں تے بادشاہ ظل اللہ دی وی نوکری مل گئی ہن سب دے مطلب پورے ہون۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels