Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر چوتھے درویش دی (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر چوتھے درویش دی (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
April 20th, 2010

عالم، فاضل، درویش تے امیر وزیر، میر بخشی، دیوان اوہناں تے بیٹھے نیں۔ تے سارے گولے چپیتیاں ہتھ بنھ کے کھلوتے نیں تے وچکار اک تخت وچھیا ہویا ہے۔ اوہدے تے ملک صادق تاج تے چارقب موتیاں دی پا کے مسند تے تکیے لاکے بڑی شان نال بیٹھا ہے۔ میں نیڑے جا کے سلام کیتا۔ مہربان ہو کے بیٹھن دا حکم کیتا۔ فیر کھان دا رولا پیا۔ مگروں ویہلے ہو کے دستر خوان چکیا گیا۔ اودوں مبارک ول ویکھ کے میرا پچھیا۔ مبارک نے کہیا پئی ہن اوہناں دے پیو دی تھاں تے چاچا بادشاہی کردا ہے۔ تے اوہ ایہدا جانی دشمن ہویا ہے۔ ایس لئی میں ایہنوں اوتھوں لے کے نس کے تہاڈی خدمت وچ لیاندا پئی یتیم آ۔ تے سلطنت ایہدا حق ہے پر ساڈے کولوں کجھ نہیں ہو سکدا۔ حضور دی دستگیری پاروں ایس مظلوم دی سنی جاوے گی۔ ایہدے پیو دی سیوا دا حق یاد کر کے ایہدی مدد کرو تے اوہ چالیواں باندر دیو تاں جو چالی پورے ہون۔ تے ایہہ اپنے حق تے اپڑ کے تہاڈی جان مال لئی دعا کرے گا۔ تہاڈے سوا ایہدی کوئی تھاہر نظر نہیں آؤندی۔

ایہہ ساری حالت سن کے صادق نے تھوڑا چر وچار کے کہیا پئی ایہدے پیو نے بڑی سیوا کیتی ہے میری تے ایہہ وچارا تباہ ہو کے اپنی سلطنت چھڈ کے جان لئی ایتھوں تیکر آیا ہے تے ساڈے کول پناہ لئی ہے۔میرے ولوں کوئی کوتاہی نہیں ہووے گی۔ پر اک مقام ساڈا ہے جے اوہ ایہدے کولوں ہو سکیا تے ایہنے خیانت نہ کیتی تے چنگے طریقے نال کیتا تے ایس امتحان وچ پورا اتریا تے میں وعدہ کرناں پئی بادشاہ توں ودھ کے سلوک کراں گا، تے جو کم چاہے سو دیواں گا۔

میں ہتھ بنھ کے بینتی کیتی پئی ایس جان نثار کولوں جو کجھ ہو سکے گا کراں گا۔ اتے اوہدا کم ایمان داری تے ہوشیاری نال کرے گا تے اپنے لئی بڑی عزت سمجھے گا۔ فرمایا توں منڈا ایں ایس واسطے وار وار تاکید کرناں کِتے خیانت کر کے سیاپے نوں نہ پے جاویں۔ میں آکھیا رب خیراں کرے گا تے اپنے ولوں پوری کوشش کراں گا پئی اوہ امانت تہاڈے تیکر لے آواں گا۔ ایہہ سن کے ملک صادق نے مینوں نیڑے سدیا تے اک کاغذ دستکی چوں کڈھ کے مینوں وکھایا تے کہیا ایہہ جیہڑے بندے دی شکل ہے اوہنوں جتھوں مرضی لبھ کے میرے کول لیا۔ تے جدوں اوہدے بارے کجھ جانیں تے اوہدے ساہمنے جاویں تے میرے ولوں بہت بے چینی ظاہر کریں۔ جے ایہہ کم توں کر دتا تے جو چاہویں گا اوہی ہووے گا۔

میں اوس کاغذ نوں ویکھیا تے اک تصویر تے نظر پئی تے غش جہیا آؤن لگا۔ پر ڈر دے مارے اپنے آپ نوں سنبھالیا تے کہیا پئی میں ہن جاناں۔ جے رب نے میرا بھلا کرنا ہے تے حکم موجب میں ایہہ کم کر لواں گا۔ ایہہ آکھ کے مبارک نوں نال لے کے جنگل ول ٹر پیا۔ پنڈ پنڈ شہر شہر، ملک ملک پھرن لگا تے ہر اک کولوں اوہدے بارے پچھن لگا۔ کسے نہ آکھیا میں جانناں یاں کسے کولوں ایہدے بارے سنیا ہے۔ ست سال تیکر انج ہی حیرانی تے پریشانی سہندا ہویا اک نگر وچ وڑیا۔ بڑی شان دار عمارت سی پر اوتھے ہر اک اسم اعظم پڑھدا سی تے رب دی عبادت بندگی کردا سی۔

اک انھا ہندوستانی فقیر بھیک منگدا آیا، پر کسے نے اک کوڑی یاں اک بُرکی نہ دتی۔ مینوں حیرانی ہوئی تے اوہدے اُتے رحم کھاہدا۔ جدوں میں اک اشرفی کڈھ کے اوہدے ہتھ دتی اوہ لے کے بولیا پئی اے داتا رب تیرا بھلا کرے تے خورے مسافر ہے، ایس شہر دا وسنیک نہیں۔ میں کہیا حقی میں ستاں سالاں توں رُل رہیاں۔ جیہڑے کم نوں نکلیاں اوہدی سوہ نہیں لگدی۔ اج ایتھے اپڑیاں۔ اوہ بڈھا دعاواں دے کے ٹریا۔ میں اوہدے پچھے لگ گیا۔ باہر شہر دے اک عالیشان مکان نظر آیا اوہ اوہدے اندر چلا گیا میں وی پچھے لگ گیا۔ ویکھیا تے عمارت ڈگی پئی ہے تے بے مرمت ہو رہی ہے۔ میں دل وچ کہیا ایہہ محل بادشاہواں دے رہن والا ہے۔ جدوں بنایا ہووے گا کنا سوہنا مکان ہووے گا! تے ہن تے ویران ہویا پیا ہے خورے اجاڑ ہے کیوں تے ایہہ انھا ایس محل وچ کیوں رہندا ہے؟ او کور لاٹھی ماردا ٹریا جاندا سی پئی اک آواز آئی جیویں کوئی کہندا ہے ابا جی! خیر تے ہے اج سویرے کیویں پرت آیاں؟ اوس بڈھے مرد نے کہیا دھیے رب نے اک جوان مسافر نوںمیرے تے مہربان کیتا۔

اوہنے اک مہر مینوں دتی۔ بہت دناں توں ڈھڈ بھر کے چنگا کھاہدا نہ پیتا سی۔ ایس لئی گوشت ،مصالحہ، گھیو ، تیل، آٹا ، لون تے تیرے لئی کپڑا جیہڑا چاہی دا سی خریدیا۔ ہن ایہنوں کٹ تے سیں کے پا۔ تے کھانا پکا کے کھا پی تے اوس سخی دے حق وچ دعا کرئیے۔ بھاویں اوہدے دل دا مطلب نہیں جاندا ، پر رب ساڈی انھیاں دی دعا قبول کرے۔ میں اوہناں دے فاقیاں دا ایہہ حال ویکھیا تے دل وچ آیا پئی ویہہ اشرفیاں ہور اوہنوں دیواں پر آواز ول دھیان جو کیتا اک عورت ویکھی پئی تصویر ایسے معشوق دی سی۔ تصویر کڈھ کے ساہمنے رکھی سر مونہہ ملایا اک نعرہ دل چوں نکلیا تے بے سُرت ہو گیا۔ مبارک مینوں اپنی جھولی وچ پا کے بیٹھا تے پکھی جھلن لگ گیا۔ مینوں تھوڑی جہی سرت آئی تے ویکھیا میں اوہدے ول ہی ویکھ رہیا سی۔ مبارک نے پچھیا تینوں کیہ ہو گیا؟ حالی مونہوں جواب نہیں سی نکلیا پئی اوہ نازنین بولی جواناں! رب توں ڈر تے بگانی عورت تے نظر نہ رکھ۔ شرم تے حیا ساریاں لئی ضروری ہے۔ انج سوہنی گل بات کیتی پئی میں اوہدی شکل تے عقل نوں من گیا۔ مباری میری خاطر کرن لگ پیا، پر دل دی حالت دا اوہنوں کیہ پتہ سی ؟ مجبور ہو کے میں آواز لائی رب دے بندیو تے ایس مکان دے رہن والیو! میں غریب مسافر آں جے مینوں اپنے کول سدو تے رہن نوں تھاں دیو تے بڑی گل ہے۔ ایس انھے نے نیڑے سدیا تے آواز پچھان کے گل لایا۔ تے جتھے اوہ مٹیار بیٹھی سی اوس مکان وچ لے گیا۔ اوہ اک نکرے لُک گئی۔ اُس بڈھے نے میتھوں پچھیا پئی کیہ گل ہے کیوں گھر بار چھڈ کے اکلا پیا ایں تے توں کیہنوں لبھ رہیاں؟ میں ملک صادق بارے کجھ نہ دسیا تے انج آکھیا پئی میں بے آسرا چین دا شہزادہ واں۔ کیوں جو میرا پیو حالی بادشاہ ہے۔ اک سوداگر کولوں لکھاں روپئے دے کے ایہہ تصویر مُل لئی سی ایہنوں ہی ویکھدیاں سارا ہوش آرام بھل گیا فقیر بن کے بھیس بدل کے ساری دنیا دی مٹی چھان ماری ہن ایتھے میرا مطلب ملیا ہے ایس لئی ہن ایہہ تیرے وس وچ ہے۔

ایہہ سن کے انھے نے اک دھا ماری تے آکھن لگا۔ سوہنیا میری کڑی بڑی بھیڑی پھسی ہوئی ہے کسے بندے دی مجال نہیں جو اوہ ایہدے نال نکاح کرے تے پھل پاوے۔ میں کہیا میں آس مند واں توں کھل کے دس۔ اُس عجمی مرد نے اپنا ماجرا انج دسیا پئی سن شہزادیا ! میں رئیس تے اکابر ایس بدبخت شہر دا واں۔ میرے وڈھکے چنگے تگڑے خاندان توں سی۔ رب نے دھی دتی۔ جدوں جوان ہوئی تے ایہدے حسن تے عقل دا رولا پے گیا۔ تے سارے ملک وچ مشہور ہویا پئی فلانے گھر وچ انج دی کڑی ہے جیہدے حسن اگے حور پری وی شرما جاوے انسان دی کیہ مجال جو برابری کر جاوے؟ ایہہ تعریف ایس شہر دے شہزادے نے سنی۔ سن کے بناء ویکھے ہی عاشق ہو گیا۔ کھانا پینا چھڈ دتا۔ منجی نال لگ گیا۔

اخیر بادشاہ ہوراں نوں ایہہ گل پتہ لگی۔ مینوں رات اپنے کول سدیا تے ایہہ گل دسی۔ اتے مینوں گلاں وچ لے آندا ایتھوں تیکر پئی منگنی کرن تے راضی کیتا۔ میں وی سمجھیا پئی جدوں دھی گھر جمی ہے تے کسے نہ کسے نال تے ویاہنی ہی ہے۔ ایہدے توں کیہ چنگا پئی بادشاہ ذادے دے ناں لا دیواں! بادشاہ وی اینے ترلے پا رہیا ہے۔ میں من کے ٹریا۔ اوس دن توں دوہاں پاسے ویاہ دی تیاری ہون لگی۔

اک دن چنگی گھڑی وچ قاضی، مفتی، عالم، فاضل، اکابر سارے اکٹھے ہوئے۔ نکاح پڑھایا گیا تے مہر متھیا گیا۔ ووہٹی نوں بڑے چاواں نال لے گئے۔ ساریاں رسماں کر کے ویہلے ہوئے۔ لاہڑے نے رات نوں جدوں نال سون دا ارادہ کیتا۔ اوس مکان وچ انج دا رولا پیا پئی جیہڑے باہر پہرے دار سن حیران ہو گئے۔ بوہا کوٹھڑی دا کھول کے چاہیا پئی ویکھن ایہہ کیہ آفت ہے۔ اندروں انج دا بند سی پئی کھل نہ سکیا۔ تھوڑے چر پچھوں اوہ رون دی آواز گھٹ ہوئی۔ پٹ دی چول پٹ کے ویکھیا تے لاہڑے دا سرلتھا تڑف رہیا تے ووہٹی دے مونہوں جھگ نکل رہی ہے تے ایسے مٹی لہو وچ لبڑی ہوئی بے سُرت لیٹ رہی ہے۔

ایہہ قیامت ویکھ کے ساریاں دے حواس جاندے رہے۔ انج دی خوشی وچ ایہہ غم۔ بادشاہ نوں خبر ہوئی سر پٹ دا ہویا دوڑیا۔ سلطنت دے سارے رکن اکٹھے ہوئے۔ پر کسے دی عقل نے کم نہیں کیتا پئی ایہہ ماجرا جان سکے، ایسے حالت وچ بادشاہ نے حکم دتا پئی ایس پچھل پیری ووہٹی دا وی سر لاہ دیو۔ ایہہ گل بادشاہ دے مونہوں جو نکلی ، فیر اوہی رولا پے گیا بادشاہ اپنی جان بچا کے نسیا تے فرمایا پئی ایہنوں محل چوں باہر کڈھ دیو۔ دو بندیاں ایس کڑی نوں میرے گھر اپڑا دتا۔ ایہہ کتھا مشہور ہوئی۔ جیہنے سنیا اوہی حیران ہویا تے شہزادے دے مارے جان پاروں آپوں بادشاہ تے جنے ایس شہر دے وسنیک نیں میرے جانی دشمن نیں۔

جدوں رون پٹن توں ویہل لگا چالہیا ہو گیا۔ بادشاہ نے اپنے وزیراں مشیراں نوں سدیا تے صلاح پچھی پئی ہن کیہ ہونا چاہیدا ساریاں کہیا ہور تے کجھ نہیں ہو سکدا پر ظاہر ہے دل دی تسلی تے صبر لئی اُس کڑی دے پیو سنے اوہنوں مروا دیو تے گھر بار قبضے وچ کر لو۔ جدوں میری ایہہ سزا چنی گئی تے کوتوال نوں حکم ہویا۔ اوہنے چوکھیوں میری حویلی نوں گھیرا پا لیا تے چاہیا پئی اندر وڑ کے بادشاہ دا حکم پورا کرن، غیب چوں اٹاں پتھر انج ورہن لگ پئے کہ ساری فوج مقابلہ نہ کر سکی اپنا آپ بچا کے ایدھر اودھر نسی۔ تے اک غیبی آواز بادشاہ نے محل وچ اپنے کناں نال سنی پئی کیوں تیری کم بختی آئی ہے، کیہ شیطان لگیا ہے۔ بھلا چاہناں تے اوس مٹیار نال کوئی واسطہ نہ رکھ۔ نہیں تے جو کجھ تیرے پتر نے اوہدے نال ویاہ کر کے ویکھیا توں وی اوہدی دشمنی وچ ویکھیں گا۔ ہن جے اوہناں نوں ستایا تے سزا پاویں گا۔

بادشاہ نوں ڈر دے مارے تاپ چڑھ گیا۔ جھبدے حکم دتا پئی ایہناں بدبختاں نال کوئی ٹکر نہ لوے کجھ نہ کہو سنو۔ حویلی وچ پیا رہن دیو۔ زور ظلم نہ کرو۔ اوس دن توں عامل باؤے بتاس جان کے دعا، تعویز تے سیانے جنتر منتر کردے نیں تے ایہہ سارے وسنیک ایس شہر دے اسم اعظم تے قرآن مجید پڑھدے نیں۔ بڑے چر توں انج ہی ہو رہیا ہے پر ہن تیکر ایہہ بھید نہیں کھلیا تے مینوں وی کجھ نہیں پتہ۔ پر ایس کڑی نوں اک واری پچھیا پئی توں اپنیاں اکھاں نال کیہ ویکھیا سی؟ ایہنے دسیا پئی ہور تے کجھ نہیں جاندی پر ایہہ نظر آیا کہ جدوں میرے خاوند نے میرے نال سون دا ارادہ کیتا چھت پاڑ کے اک تخت ظاہر ہویا اوہدے تے اک جوان سوہنا شاہی لباس پا کے بیٹھا سی تے ست بندے بڑا پربندھ کردیاں ہوئیاں ایس مکان وچ آئے تے شہزادے نوں قتل کرن لگ پئے۔ اوہ سردار میرے نیڑے آیا تے آکھن لگا کیوں جانی! میرے کولوں کتھے نسیں گی؟ اوہناں دیاں شکلاں بندیاں ورگیاں سن پر پیر بکریاں ورگے نظر آئے۔ میرا دل کلیجہ دھڑکن لگا تے ڈر دے مارے غش کھا گئی فیر مینوں کجھ پتہ نہیں پئی کیہ ہویا ۔

اودوں توں میرا ایہہ حال ہے پئی ایس ٹٹے مکان وچ اسیں دوویں پئے رہنے آں بادشاہ دے غصے پاروں اپنے سارے وکھ ہو گئے تے میں جے منگن نکلناں تے کوئی کوڑی نہیں دیندا سگوں ہٹی تے کھلوتے رہن دے روادار نہیں۔ ایس بدبخت کڑی دے بدن تے لتا نہیں پئی سر لُکاوے تے کھان نوں کجھ نہیں جو ایہہ ڈھڈ بھر کے کھاوے۔ رب کولوں دعا کرناں پئی سانوں چک لوے یاں زمین پاٹے تے اسیں ایہدے وچ سما جائیے۔ ایس جیون نالوں مرنا چنگا ہے۔ رب نے خورے ساڈے لئی ہی تینوں گھلیا ہے جیہڑا توں رحم کھا کے اک مہر دتی۔ کھانا وی سوادی پکا کے کھاہدا تے دھی لئی کپڑا لتا وی لیاندا۔ رب دی درگاہ وچ شکر ادا کیتا تے تینوں دعا دتی۔ جے ایہدے تے آسیب جن یاں پری دا اثر نہ ہوندا تے تینوں ایہنوں لونڈی بنا کے دینا اپنے چنگے نصیب جاندا۔ ایہہ ایس غریب دی کتھا ہے توں ایہدا خیال چھڈ دے تے ایس ارادے توں ٹل جا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels