Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر چوتھے درویش دی (پہلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر چوتھے درویش دی (پہلی لڑی)

میر امن دہلوی
April 8th, 2010

چوتھا فقیر اپنی سیر دی حقیقت رو رو کے انج دھران لگا۔
قصہ ہماری بے سروپائی کا اب سنو
ٹک اپنا دھیان رکھ کر مرا حال سب سنو
کس واسطے میں آیا ہوں یاں تک تباہ سنو
سارا بیان کرتا ہوں اس کا سبب سنو

یا مرشد اللہ! میری گل سنیو۔ ایہہ فقیر جیہڑا ایس حالت وچ پھڑیا ہے۔ چین دے بادشاہ دا پتر ہے۔ بڑے نخریاں وچ پلیا۔ زمانے دے چنگے مندے توں کوئی جانکاری نہیں سی دل وچ ایہو سی پئی سدا انج ہی رہوے گا۔ اچن چیتی میرا پیو چلانا کر گیا تے میں یتیم ہو گیا۔ جان نکلدے ویلے اپنے نکے بھرا نوں سدیا تے فرمایا پئی اسیں ایس دنیا توں ٹرن والے آں پر میری وصیت تے عمل کریں تے سیانا بن کے کم کریں جدوں تیکر شہزادہ جیہڑا کہ ایس تخت دا مالک ہے جوان نہ ہووے توں سارا کجھ سانبھ لویں تے سپاہ تے رعیت نوں خراب نہ ہون دیویں۔ اوہ جوان ہووے تے سمجھا بجھا کے تخت حوالے کر دیویں تے روشن اختر جیہڑی تیری دھی ہے، اوہدے نال ویاہ کر کے توں سلطنت توں پاسے ہو جاویں۔ ایس پربندھ تے ورتارے نال بادشاہی ساڈے خاندان وچ رہوے گی۔ کوئی اڑیچ نہ پوے گی۔ ایہہ آکھ کے آپوں گذر گئے۔ چاچا بادشاہ ہویا تے ملک دا بندوبست کرن لگا مینوں حکم کیتا پئی زنانیاں تے خواصاں نال کھیڈ مل۔ چاچے دی دھی نال ویاہ دا سن کے خوش سی تے ایس آس تے بے فکر رہندا تے دل وچ کہندا پئی ہن کجھ دناں وچ بادشاہ وی ہتھ لگے گی تے ویاہ وی ہووے گا۔ دنیا آس تے قائم ہے۔ اک حبشی مبارک ناں دا میرے پیو دا خاص بندہ سی تے بڑا نمک حلال سی۔ میں کئی واری اوہدے کول جا کے بیٹھ جاندا۔ اوہ وی مینوں بڑا پیار کردا تے میری جوانی ویکھ کے خوش ہوندا تے کہندا الحمداللہ شہزادے ہن توں جوان ہو گیاں انشاء اللہ تیرا چاچا نصیحت تے عمل کرے گا ، اپنی دھی تے تیرے پیو دا تخت تینوں دے دیوے گا۔

اک دن سببی ایہہ ہویا پئی اک کمتر سہیلی نے بے گناہ مینوں کھچ کے چپیڑ مار دتی میری گلھ تے پنجاں انگلاں دے نشان چھپ گئے۔ میں روندا ہویا مبارک دے کول گیا۔ اوہنے مینوں گل لایا تے اتھرو پونجھے تے کہیا چل اج تینوں بادشاہ کول لے جاواں خورے تینوں ویکھ کے مہربان ہووے تے لائق سمجھ کے تیرا حق تینوں دیوے۔

اودوں ہی چاچے دے کول لے گیا۔ چاچے نے دربار وچ بڑا پیار کیتا تے پچھیا کیوں پریشان ہویاں تے ایتھے آیاں؟ مبارک آکھن لگا کجھ عرض کرن آئے آں ایہہ سن کے آپوں آکھن لگا پئی ہن منڈے دا ویاہ کر دینے آں۔ مبارک نے کہیا بڑی چنگی گل ہے۔ نجومی تے تالاں نوں سدیا گیا۔ ایویں اوپرے جہے دل نال پچھیا پئی ایس سال کیہڑا مہینہ، کیہڑا دن تے گھڑی مبارک ہے پئی ویاہ کراں؟ اوہناں نے مرضی سمجھ کے عرض کیتی پئی بادشاہ سلامت ایہہ سارا سال نحش ہے۔ کسے چند وچ کوئی تاریخ نیک نہیں آؤندی۔ جے ایہہ سال خیر نال لنگھ گیا تے اگے توں خیراں ہی خیراں نیں۔

بادشاہ سلامت نے مبارک ول ویکھیا تے کہیا شہزادے نوں محل وچ لے جا۔ رب چاہے ایس سال دے لنگھن تے ایہدی امانت ایہدی سپردے کر دیواں گا۔مبارک نے سلام کیتا تے مینوں نال لے کے محل وچ اپڑا دتا۔ دو تن دن توں مگروں مبارک دے کول گیا، مینوں ویکھدیاں ہی رون لگ پیا۔ حیران ہویا تے پچھیا پئی دادا خیر تے ہے ، تیرے رون دا کارن کیہ ہے ؟ اودوں اوہ جیہڑا کہ میرا چنگا چاہندا سی مینوں دل جان نال چاہندا سی بولیا میں اُس دن تینوں اُس ظالم دے کول لے گیا کاش نہ کھڑدا جے پتا ہوندا تے نہ ہی کھڑدا۔ میں گھابر کے پچھیا میرے جان نال انج دی کیہڑی قباحت ہوئی؟ دس تے سہی۔ اودوں اوہنے دسیا پئی سارے امیر وزیر نکے وڈے تیرے پیو دے ویلے دے تینوں ویکھ کے خوش ہوئے تے رب دا شکر ادا کرن لگے پئی ہن ساڈا پتر جوان ہویا تے سلطنت سانبھن جوگا ہویا۔ ہن کجھ دناں وچ حقدار نوں حق ملے گا۔ تے ساڈی قدر جانے گا۔ ایہہ خبر اُس بے ایمان نوں ہوئی۔ اوہدے سینے تے سپ پھر گیا۔ مینوں کول سد کے کہیا مبارک ہن انج دا کم کر پئی شہزادے نوں کسے فریب نال مار دے۔ تے اوہدا ڈر میرے دل چوں کڈھ ۔ اودوں توں میں بے سُرت ہو رہیاں پئی تیرا چاچا تیری جان دا ویری ہویا۔ جیویں ہی مبارک کولوں میں ایہہ خبر سنی تھاں مر گیا تے جان دے ڈر نال اوہدے پیراں وچ ڈگ پیا پئی رب دے واسطے میری جان بخش دے مینوں سلطنت نہیں چاہیدی۔ ایس وفادار نوکر نے میرا سر چک کے اپنے سینے نال لایا تے جواب دتا پئی کوئی ڈر نہیں۔ اک تدبیر مینوں سجھی ہے جے رات آئی تے کوئی پرواہ نہیں زندگی ہے تے سارا کجھ ہے۔ مینوں یقین ہے پئی ایس فکر نال تیری جان وی بچے تے توں اپنے مطلب وچ کامیاب وی ہو جاویں۔ ایہہ یقین کروا کے مینوں نال لے کے اُس تھاں جتھے بادشاہ یعنی میرا اللہ بخشے پیو بہشتی سوندا بیہندا سی، گیا تے میری بڑی ٹہل سیوا کیتی ۔ اوتھے اک کرسی وچھی سی۔ اک پاسے مینوں کہیا تے اک پاسیوں آپوں پھڑ کے صندلی نوں سرکایا تے کرسی دے تھلے والا فرش چکیا تے زمین پٹن لگ پیا۔ اکو واری اک کھڑکی نظر آئی کہ زنجیر تے جندرا ایہدے وچ لگیا ہے مینوں سدیا۔ میں اپنے دل وچ ایہہ سمجھیا پئی مینوں ذبح کرن تے گڈ دین لئی ایہنے ایہہ ٹویا کڈھیا ہے۔ موت اکھاں اگے پھر گئی۔ مردا مردا کلمہ پڑھدا ہویا نیڑے گیا تے کیہ ویکھناں پئی ایس بوہے تے اندر عمارت ہے تے چار مکان نیں۔ ہر اک دالان وچ دس دس خماں سونے دی زنجیراں وچ جکڑیاں ہوئیاں لمکدیاں نیں تے ہر اک گولی دے مونہہ تے سونے دی اٹ تے اک بند جڑاؤ دا بنیا ہویا بیٹھا ہے۔ انتالی گولیاں چواں مکاناں وچ گئیاں تے اک خم نوں ویکھیا پئی مونہو مونہہ اشرفیاں بھریاں نیں۔ ایہدے تے نہ میمون ہے ، نہ خشت ہے، تے اک حوض جواہر نال کناں تیکر بھریا ہویا ویکھیا۔ میں مبارک کولوں پچھیا دادا ایہہ کیہ جادو ہے تے ایہہ کیہڑے کم دا ہے؟ آکھن لگا پئی ایہہ بوزے جیہڑے ویکھ رہیاں، ایہناں دا ایہہ ماجرا ہے پئی تیرے پیو نے جوانی ویلے ملک صادق ، جیہڑا بادشاہ جناں دا ہے، اوہدے نال سنگت تے آؤنی جانی پیدا کیتی سی۔

ایس لئی ہر سال وچ اک واری کئی طرحاں دے تحفے خشبوواں تے ایس ملک دیاں سوغاتاں لے جاندے تے مہینے دے نیڑے اوہدے کول رہندے۔ جدوں ٹردے تے ملک صادق اک بندر زمرد دا دیندا، ساڈا بادشاہ ایہنوں لیا کے ایس تہہ خانے وچ رکھدا۔ ایس گل توں میرے سوا کوئی خبردار نہیں سی۔ اک واری نوکر نے کہیا بادشاہ سلامت ! لکھاں روپیاں دے تحفے لے جاندے نیں تے اوتھوں اک بوزنہ پتھر دا مردہ تہاڈے لئی لے آؤندے نیں ایہدا کیہ فائدہ ہے ؟ میری گل دے جواب وچ مسکا کے فرمایا خبردار کسے نوں دسیں نہ۔ ایہہ اک اک میمون بے جان جیہڑا توں ویکھ رہیاں ایں، ہر اک دے ہزار دیو زبردست تابع تے فرماں بردار نیں۔ پر جدوں تیکر میرے کول چالی بندر پورے اکٹھے نہ ہون اودوں تیکر ایہہ کسے کم دے نہیں۔ تے اک بندر دی تھوڑ سی تے بادشاہ ہوریں چلانا کر گئے۔

اینی محنت کجھ کم نہ آئی۔ ایہدا فائدہ ظاہر نہ ہویا۔ اے شہزادے تیری ایہہ حالت ویکھ کے مینوں چیتا آیا تے دل کیتا پئی کسے طرحاں تینوں ملک صادق کول لے جاواں تے تیرے چاچے دا ظلم دساں آس ہے پئی اوہ تیرے پیو دی دوستی دے صدقے کا بوزنہ جیہڑا رہندا ہے تینوں دے دیوے۔ تیرا ملک تیرے ہتھ آوے تے چین ماچین دی سلطنت تیرے کول آوے۔ مکدی گل ایس چالے نال تیری جان بچدی ہے۔ جے ہور کجھ نہ ہویا تے ایس ظالم دے ہتھوں سوائے ایس تدبیر دے ہور کوئی صورت جان چھڈاؤن دی نظر نہیں آؤندی۔ میں اوہدی زبانی ایہہ سارا کجھ سنیا تے کہیا دادا ہن توں ہی میری جان دا مالک ایں میرے حق وچ جو چنگا ہے سو کر دے۔ میری تسلی کر کے آپوں عطر تے تحفے جیہڑے اوتھے کھڑنے مناسب سی خریدن بازار گیا۔

دوجے دن میرے ایس کافر چاچے دے کول جیہڑا ابوجہل سی گیا تے کہیا بادشاہ سلامت شہزادے نوں مارن دی اک تدبیر میرے دل وچ آئی ہے۔ جے حکم ہووے تے دساں۔ اوہ بدبخت خوش ہو کے بولیا اوہ کیہ ہے ؟ اودوں مبارک نے کہیا اوہنوں مارن نال تہاڈی بڑی بدنامی ہے۔ پر میں اوہنوں باہر جنگل وچ کھڑ کے مار کے دب آواں تے کسے نوں کوئی پتہ نہیں لگے گا پئی کیہ ہویا۔ ایہہ بندش مبارک کولوں سن کے آکھن لگا بڑی چنگی گل ہے۔ میں ایہہ چاہناں پئی اوہ جیوندا نہ رہوے۔ اوہدا ڈر ہر ویلے میرے دل وچ ہے۔ جے مینوں ایس فکر توں توں چھڈا دیویں گا تے ایس خدمت دے بدلے وچ بڑا کجھ پاویں گا۔ جتھے تیرا دل کردا کھڑ کے کھپا دے تے مینوں خوشخبری لیا کے دے۔

مبارک نے بادشاہ ولوں تسلی کر کے مینوں نال لیا تے اوہ تحفے لے کے ادھی راتیں شہر چھڈیا تے اک پاسے ٹریا۔ اک مہینہ ٹردے رہے اک رات ٹرے جاندے سی مبارک بولیا رب دا شکر ہے ہن منزل تے اپڑے آں۔

میں سن کے کہیا دادا ایہہ توں کیہ آکھیا؟ آکھن لگا شہزادے تینوں جناں دا لشکر نہیں نظر آؤندا؟ میں کہیا مینوں تیتھوں اڈ کوئی نظر نہیں آؤندا۔ مبارک نے سرمے دانی کڈھ کے سلیمانی سرمے دیاں دو سلائیاں میریاں اکھاں وچ پھیر دتیاں۔ اوسے ویلے جناں دی خلقت تے لشکر تنبو قناتاں نظر آؤن لگیاں۔ پر سارے چنگیاں شکلاں تے چنگے کپڑے والے سن مبارک نوں سیہان کے ہر اک گل لگدا تے ہاسا مخول کردا۔

اخیر جاندے جاندے بادشاہ دے نیڑے گئے تے بارگاہ وچ وڑے۔ ویکھناں پئی چانن بڑے طریقے نال کیتا ہویا تے ون سونیاںصندلیاں وچھیاں ہوئیاں نیں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels