Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر تیجے درویش دی (اخیرلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر تیجے درویش دی (اخیرلی لڑی)

میر امن دہلوی
April 6th, 2010

ایہہ ذکر ملکہ نے سن کے فرمایا کتھے آ؟ جے شہزادہ ہے تے کیہ حرج ہے ساہمنے آوے۔ اوہ اوتھوں اٹھ کے آیا تے مینوں نال لے گیا۔ میں ملکہ دے ویکھن نال بڑا خوش ہویا پر عقل تے سُرت نہ رہی۔ اک چپ لگ گئی جرأت ہی نہ ہوئی پئی کجھ آکھاں۔ اک دم ملکہ ٹر گئی تے کوکا اپنے مکان نوں ٹر پیا۔ گھر آکے بولیا میں تیری ساری حقیقت مڈھوں رکھ کے سنائی دتی ہے تے سفارش وی کیتی ہن توں روز جایا کر تے عیش خوشی منایا کر۔ میں اوہدے پیریں پے گیا۔ اوہنے گل نال لایا۔ سارا دن گھڑیاں گن دا رہیا پئی کدوں شام ہووے تے میں جاواں۔ جدوں رات ہوئی میں اوہدے کولوں اٹھ کے گیا پائیں باغ وچ ملکہ دے چبوترے تے تکیہ لا کے بیٹھ گیا۔

واہوا گھڑی چر مگروں ملکہ کلم کلی اک اپنے خاص بندے نوں لے کے ہولی ہولی آکے مسند تے بیٹھی۔ خوش نصیبی نال ایہہ دن آیا میں پیر چمے اوہنے میرا سر چکیا تے گل نال لا لیا تے بولی پئی ایس موقعے نوں غنیمت جان تے میری من مینوں ایتھوں کڈھ کے کسے ہور ملک لے چل۔ میں کہیا چلو ایہہ آکھ کے اسیں دوویں باغ دے باہر تے ہوئے پر حیرانی تے خوشی نال ہتھ پیر پھل گئے۔ راہ بھل گئے تے اک پاسے ٹری جاندے سی پر کوئی تھاہر نہیں لبھدی سی۔ ملکہ کاوڑ نال بولی میں تھک گئی آں تیرا مکان کتھے آ چھیتی اپڑ۔ نہیں توں کیہ چاہناں؟ میرے پیراں وچ چھالے پے گئے راہ وچ کِتے بیٹھ جاواں گی۔

میں کہیا تیرے گولے دی حویلی نیڑے ہے ہن آن اپڑے آں تھوڑا صبر کر تے پیر پٹ۔ جھوٹ تے بولیا پر دل وچ حیران سی پئی کتھے لے جاواں؟ عید راہ تے اک بوہا جندرا لگیا ہویا نظر آیا۔ چھیتی نال جندرا توڑ کے مکان وچ گئے۔ چنگی حویلی فرش وچھیا ہویا شراب دے شیشے بھرے ہوئے بڑے طریقے نال دھرے ہوئے تے باورچی خانے وچ نان کبا ب تیار سن۔ جدوں سویر ہوئی شہر وچ رولا پیا پئی شہزادی غائب ہوئی۔ محلہ محلہ گلی گلی اعلان ہون لگے تے بادشاہ دے نوکر لبھن لگے شہر دے سارے بوہیاں تے نوکراں دی چوکی آ بیٹھی۔ گزرباناں نوں حکم ہویا پئی بے خبری وچ کیڑی وی شہروں نہ نکل سکے۔ جیہڑا کوئی ملکہ دی سُوہ کڈھے گا ہزار اشرفی تے خلعت انعام پاوے گا۔ سارا شہر کٹنیاں پھرن تے گھر گھر وڑن لگیاں۔ میری بدنصیبی ایہہ پئی بوہا بند نہ کیتا۔ اک بڈھڑی شیطان دی ماسی رب مونہہ کرے اوہدا کالا، ہتھ وچ تسبیح لمکا کے برقع پا کے بوہا کھلا ویکھ کے بے دھڑک ہو کے اندر آگئی تے ملکہ موہرے کھلو کے ہتھ چک کے دعا دین لگی پئی رب تیری نتھ جوڑی سہاگ دی سلامت رہے تے کماؤ دی پگ قائم رہوے میں غریب رنڈی فقیرنی آں۔ اک دھی ہے تے اوہ دوجے جی نال پورے دناں نال ہے تے پیڑ نال مردی ہے تے میرے وچ اینی ہمت نہیں پئی ادھی دا تیل دیوے وچ بالاں، کھان پین نوں تے کتھوں لیاواں۔ جے مر گئی تے کفن دفن کیویں کراں گی؟ اج دو دن ہوئے نیں بھکھی پئی ہے۔ اے صاحب زادی ! اپنا صدقہ دے کجھ میں اوہدے لئی کھان پین نوں کھڑاں۔

ملکہ نے ترس کھا کے اپنے نیڑے سد کے چار نان تے کباب تے اک مندری لاہ کے اوہنوں دتی پئی ایہنوں ویچ کے اپنی لوڑ پوری کر لا تے کدی آ جایا کر تیرا گھر ہے اوہنے اپنے دل دی مراد پائی جیہنوں لبھن آئی سی اوہ لبھ گئی۔ خوشی نال دعاواں دیندی دفع ہوئی۔ ڈیوڑھی وچ نان کباب سٹ دتے پر مندری نوں مٹھ وچ لے لیا کہ ملکہ دی نشانی ہتھ آئی۔ رب نے ایس آفت توں جو بچاؤنا سی ایس مکان دا مالک جوان مرد سپاہی تازی گھوڑے تے سوار ہتھ وچ نیزہ لے کے شکار بن نال اک ہرن لمکائے آن اپڑیا اپنی حویلی دا جندرہ ٹٹا تے کواڑ کھلا ویکھیا۔ ایس کٹنی نوں نکلدیاں ویکھیا تے غصے نال اک ہتھ نال اوہدی گت پھڑی تے گھر آیا۔ اوہدے دوہاں پیراں وچ رسی بنھ کے اک رُکھ دی ٹہنی نال لمکایا۔ سر تھلے تے پیر اُتے کیتے ایتھے ہی تڑف تڑف کے مر گئی۔ ایس مرد دی شکل ویکھ کے اینا ڈر لگیا پئی رنگ اُڈ گیا تے ڈر دے مارے کلیجہ کنبن لگ پیا۔ ایس پیارے نے سانوں بدحواس ویکھ کے تسلی دتی پئی بڑی بھل کیتی تسیں کہ بوہا کھول دتا۔

ملکہ نے مسکا کے فرمایا شہزادہ اپنے نوکر دی حویلی آکھ کے مینوں لے آیا تے مینوں لوبھ دتا۔ اوہنے بینتی کیتی پئی شہزادے نے جو کیتا ٹھیک کیتا ہے جنی رب دی مخلوق ہے بادشاہواں دی لونڈی غلام ہے۔ اوہناں دی برکت تے فیض نال سارے پل رہے نیں۔ میں تہاڈا غلام آں۔ شہزادے تیرا تے ملکہ دا ایس غریب خانے وچ آؤنا میری خوش نصیبی ہے پئی تسیں مینوں عزت دتی۔ میں جان وارن نوں تیار آں میں جان مال کسے شے توں نہیں ولاواں گا۔ تسیں شوق نال آرام کرو۔ ہن کوئی خطر نہیں۔ ایہہ مردار کٹنی جے سلامت جاندی تے مصیبت آ جاندی۔ ہن جدوں تیکر دل کرے بیٹھے رہو تے جو کجھ چاہیدا ہووے مینوں کہو سارا کجھ حاضر کر دیواں گا تے بادشاہ تے دور دی گل تہاڈی خبر فرشتے نوں وی نہیں ہووے گی۔

ایس جوان مرد نے ایہو ایہو جہیاں گلاں کیتیاں پئی میری تسلی ہوگئی۔ میں کہیا شاباش توں مرد ایں۔ ایس وفا دا بدلہ ساڈے کولوں جدوں ہو سکے گا تینوں ضرور ملے گا۔ تیرا ناں کیہ ہے ؟ اوہنے دسیا نوکر دا ناں بہزاد خان ہے۔ چھ مہینے جنی ہو سکی اوہنے سیوا کیتی سی بڑے آرام نال گذری۔

اک دن مینوں اپنا ملک تے ماپے چیتے آئے ایس لئی بڑا فکر مند ہو کے بیٹھا سی۔ میرا مونہہ ویکھ کے بہزاد خان میرے ساہمنے ہتھ جوڑ کے کھلو گیا تے آکھن لگا پئی ایس جان نثار کولوں کوئی بھل ہو گئی ہے تے دسو میں کہیا ایہہ کیہ گل ہوئی توں تے انج دا ورتارا ورتیا پئی ایس شہر وچ اینے آرام نال رہے آں جیویں کوئی ماں دے ڈھڈ وچ رہندا ہے۔نہیں تے ساڈے کولوں انج دی حرکت ہوئی سی پئی ہر کوئی ساڈا دشمن سی۔ کوئی انج دا سنگی نہیں سی جتھے اسیں آرام نال ساہ وی لیندے۔ رب تینوں خوش رکھے بڑا جی دار بندہ ایں۔ اودوں اوہنے کہیا جے ایتھوں دل بھر گیا تے جتھے کہندے او خیر نال اپڑا دیواں۔ فقیر نے کہیا جے اپنے وطن اپڑاں ، ماپیاں نوں ویکھاں، میری تے ایہہ حالت ہے رب جانے اوہناں دی کیہ ہووے گی جیہدے لئی دیس نکالا لیا سی میری مراد پوری ہوئی ہن اوہناں دی سیوا واجب ہے۔ میرے بارے اوہناں نوں کجھ نہیں پتہ کہ جیوناں یاں مر گیاں ؟ اوہناں دی کیہ حالت ہووے گی۔ اوہ جوان مرد بولیا بہت مبارک ہے چلو ایہہ آکھ کے اک راس گھوڑا ترکی سو کوس چلن والا تے اک گھوڑی جیہدے پر نہیں کٹے سی پر چنگی ملکہ دی خاطر لیایا تے سانوں دوہاں نوں سوار کروایا۔ فیر زرہ بکتر پا کے تیار ہو کے سواری تے بیٹھا تے آکھن لگا نوکر اگے ہو جاندا ہے تسیں میرے پچھے گھوڑے دبا کے آ جاؤ۔ جدوں شہر دے بوہے تے آیا اک نعرہ ماریا تے راکھیاں نوں للکر کے آکھیا برچودو! اپنے خاوند نوں جا کے کہو بہزاد خان ملکہ مہر نگار تے شہزادے نوں لے کے جیہڑا تہاڈا جوائی ہے لئی جاناں جے مرد او تے باہر نکلو تے ملکہ نوں کھوہ لوو۔ ایہہ نہ کہیو پئی چپیتیاں لے گیا نہیں تے قلعے وچ بیٹھ کے آرام کرو۔ ایہہ خبر بادشاہ نوں چھیتی جا اپڑے۔ وزیر تے میر بخشی نوں حکم ہویا ایہناں تناں مفسداں نوں بنھ لیاؤ تے حضور وچ اپڑاؤ تھوڑے چر پچھوں رغٹ فوج دا ساہمنے آیا تے ساری زمین تے اسمان گھٹا ہی گھٹا ہو گیا۔ بہزاد خان نے ملکہ نوں ایس فقیر نوں اک در وچ پل کے بارہ پلے تے جون پور دے پل دے بروبر کھلوتا سی۔ تے آپوں گھوڑے نوں ننگیا کر ایس فوج ول گیا تے شیر وانگوں چیک کے مرکب نوں جھاڑ کے فوج وچ گیا سارا لشکر کائی وانگوں پھٹ گیا تے ایہہ دوہاں سرداراں تیکر جا اپڑیا۔ دوہاں دے سر وڈھ لئے جدوں سردار مارے گئے لشکر تتر بتر ہو گیا بادشاہ دی کنی فوج بکترپوشاں نوں نال لے کے کمک نوں آئے اوہناں نوں وی لڑائی وچ ایس جوان نے ہرایا۔

بادشاہ ہار گیا۔ سچ ہے فتح رب ولوں ہوندی ہے پر بہزاد خان نے انج دی جوانمردی وکھائی پئی خورے رستم کولوں وی نہ ہوندی۔ جدوں بہزاد خان نے ویکھیا پئی ماحول صاف ہے ہن کوئی نہیں رہیا جیہڑا ساڈا پچھا کرے گا بے وسواس ہو کے جتھے اسیں کھلوتے سی تے ملکہ تے مینوں نال لے کے ٹریا۔ سفر مکیا تے تھوڑے چر وچ اپنے ملک دی سرحد وچ جا اپڑے۔

اک عرضی صحیح سلامت آؤن دی بادشاہ ہوراں دے کول جیہڑے میرے فقیر دے پیو سی لکھ کے گھلی جہاں پناہ پڑھ کے خوش ہوئے۔ دوگانہ شکر ادا کیتا جیویں سکے دھان وچ پانی پیا۔ خوش ہو کے سارے امیراں نوں لے کے مینوں جی آیاں نوں آکھن لئی دریا دے کنڈے آئے۔ تے بیڑیاں لئی میر بحر نوں حکم ہویا۔ میں دوجے کنڈے تے سواری بادشاہ دی کھلوتی ویکھی تے پیر چمن دی چاہ وچ گھوڑے نوں دریا وچ پا دتا۔ بیلہ مار کے بادشاہ ہوراں دے کول اپڑیا مینوں بے چین ہو کے کلیجے نال لا لیا ہن اک ہور آفت آگئی جیہڑے گھوڑے تے میں سوار سی خورے اوہ بچہ اُس گھوڑی دا سی جیہدے تے ملکہ سوار سی۔ باجنسیت پاروں میرے مرکب نوں ویکھ کے گھوڑی نے وی دریا وچ چھال ماری تے ترن لگی ، ملکہ نے گھابر کے واگ کھچی تے اوہ مونہہ دی نرم سی الٹ گئی۔ ملکہ غوطے کھا کے گھوڑے سنے دریا وچ ڈب گئی تے فیر اوہناں دوہاں دا کوئی نشان نظر نہ آیا۔ بہزاد خان نے ایہہ حالت ویکھی اپنے ولوں گھوڑے سنے ملکہ دی خاطر دریا وچ اپڑیا۔ اوہ وی ایس بھنور وچ آگیا فیر نکل نہ سکیا۔ بتھیرے ہتھ پیر مارے کجھ وس نہ لگیا تے ڈب گیا۔بادشاہ سلامت نے ایہہ واپری ویکھی تے مہاجال منگا کے سٹوایا تے ملاحاں تے غوطے خوراں نوں سدیا۔ اوہناں سارا دریا چھان ماریا ہیٹھلی مٹی لے آئے پر اوہ دوہویں ہتھ نہیں آئے۔

فقیرو ! ایہہ واپری انج دی سی پئی میں سودائی تے جنونی ہو گیا تے فقیر بن کے ایہو کہندا پھردا سی '' ان نینوں کا یہی بسیکہ وہ بھی دیکھا یہ بھی دیکھا۔'' جے ملکہ کتھے غائب ہو جاندی یاں مر جاندی تے دل نوں تسلی ہوندی۔ فیر لبھن جاندا یاں صبر کردا۔ پر جدوں نظراں دے ساہمنے غرق ہو گئی تے کجھ وس نہ لگیا۔ اخیر دل وچ ایہو لہر آئی پئی دریا وچ ڈب جاواں خورے اپنے محبوب نوں مر کے پا لواں۔

اک دن اک رات نوں ایسے دریا وچ بیٹھا تے ڈبن دا ارادہ کر کے گل تیکر پانی وچ گیا چاہناں پئی اگے پیراں رکھاں تے غوطہ کھاواں اوہی برقعے بوش جیہناں تہانوں بشارت دتی ہے آن اپڑے۔ میرا ہتھ پھڑ لیا تے تسلی دتی پئی صبر کر۔ ملکہ تے بہزاد خان جیوندے نیں۔ توں اپنی جان ناحق کیوں گوا رہیاں؟ دنیا وچ انج وی ہوندا رب دی ذات توں بے دل نہ ہو۔ جے جیوندا رہویں گا تے تیری ملنی اک نہ اک دن اوہناں دوہاں نال ہو کے رہوے گی۔ ہن توں روم ول جا۔ ہور وی دو درویش دل ریش اوتھے گئے نیں۔ اوہناں نال جدوں ملیں گا تے اپنی مراد نوں اپڑیں گا۔ فقیرو ! میں اپنے ہادی دے حکم موجب ایتھے حاضر ہویا۔ آس ہے پئی ہر اک اپنے مطلب نوں اپڑے۔ ایس فقیر دی ایہہ کتھا سی جیہڑی ساری تہانوں سنائی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels