Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر تیجے درویش دی (تیجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر تیجے درویش دی (تیجی لڑی)

میر امن دہلوی
March 30th, 2010

تیرے ہتھ شوق نامہ اوہنے گھلیا۔ ایہہ خبر بادشاہ نوں مخبراں نے بادشاہ تیکر اپڑائی۔ حبشیاں دا دستہ لایا گیا جیہناں تیری ایہہ حالت کیتی ہے تے ایس جوان قیدی دے قتل دی وزیر نوں تدبیر پچھی ایس نمک حرام نے ملکہ نوں راضی کیتا ہے تے ایس بے گناہ نوں بادشاہ ساہمنے اپنے ہتھ نال شہزادی مار دیوے۔

میں کہیا چلو مردیاں مردیاں ایہہ وی تماشا ویکھ لئیے۔ اخیر راضی ہو کے اوہ دوویں تے میں پھٹڑ چپیتا اک نکرے جا کے کھلو گئے ویکھیا تے تخت تے بادشاہ بیٹھا ہے تے ملکہ دے ہتھ وچ ننگی تلوار ہے تے شہزادے نوں پنجرے چوں کڈھ کے ساہمنے کھلیاریا ملکہ جلاد بن کے ننگی تلوار لے کے اپنے عاشق نوں قتل کرن آئی۔ جدوں نیڑے اپڑی تے تلوار سٹ دتی تے گل نال چمبڑ گئی۔ اودوں اوہ عاشق آکھن لگا انج دے مرن تے میں راضی آں۔ ایتھے تیری آرزو ہے اوتھے وی تیری تمنا رہوے گی۔ ملکہ آکھن لگی پئی میں ایس پج تینوں ویکھن آئی سی۔ بادشاہ ایہہ حرکت ویکھ کے بہت غصے وچ آگیا تے وزیر نوں جھڑکیا پئی توں ایہہ سارا تماشا وکھاؤن لئی کیتا سی؟ محلی ملکہ نوں وکھ کر کے محل وچ لے گئے تے وزیر نے کاوڑ کے تلوار چکی تے بادشاہ زادے ول دوڑیا پئی اک ہی وار وچ ایہنوں مکا دیواں۔ جیویں ای چاہیا پئی تیر چلاوے غیب توں اک تیر اوہدے متھے وچ آن وجیا تے آر پار ہو گیا اوہ اوتھے ہی ڈگ پیا۔ بادشاہ ایہہ واردات ویکھ کے محل وچ وڑ گیا۔ جوان نوں فیر پنجرے وچ بند کر باغ وچ لے گئے۔ میں وی اوتھوں نکلیا۔ راہ وچ اک بندہ مینوں سد کے ملکہ کول لے گیا۔ مینوں پھٹڑ ویکھ کے اک حکیم نوں سدیا تے بڑی تاکید نال فرمایا پئی ایس جوان نوں چنگا کر دے۔ ایہو تیرا کم ہے ایہدے نال جنی محبت توں کریں گا اُنج دا نعام تینوں ملے گا۔ ایتھوں تیکر پئی اوہ جراح ملکہ دے آکھن موجب جتن کر کے اک چلے وچ نہوا دھوا کے مینوں ملکہ کول لے گیا۔ ملکہ نے پچھیا ہن تے کوئی کسر باقی نہیں رہی؟ میں کہیا تہاڈی توجہ نال ہن ہٹا کٹا واں۔ فیر ملکہ نے اک لباس تے بہت سارے روپئے دتے تے اوہنوں ٹوریا۔

میں اوتھوں اپنے سنگیاں تے گولیاں نوں نال لے کے کوچ کیتا۔ جدوں ایس تھاں تے اپڑیا تے ساریاں نوں کہیا تسیں اپنے وطن جاؤ تے میں ایس پہاڑ تے ایہہ مکان تے اوہدی صورت بنا کے اپنا واسا کیتا تے نوکراں تے گولیاں نوں اوہناں دی اوقات موجب روپئے دے کے آزاد کیتا تے ایہہ کہہ دتا پئی جدوں تیکر جیوندا رہواں گا ایہو کراں گا۔ اگے توں مختار ایں۔ ہن اوہی نمک حلالی نال میرے کھانے دی خبر لیندے نیں تے میں ایس بت نوں پوجداں۔ جدوں تیکر جیوندا رہواں گا میرا ایہو کم ہے ایہہ میری کتھا ہے جیہڑی توں سنی۔ یاں فقر! میں ایہہ کتھا سن دیاں ہی کفنی گل وچ پائی تے فقیراں دا بھیس بدلیا تے چاء نال فرنگ ملک ویکھن لئی ٹر پیا۔ کنا چر جنگل پہاڑاں دی سیر کردیاں ہوئیاں مجنوں تے فرہاد وانگوں ہو گیا۔

اخیر میرے چاء نے ایس شہر تیکر اپڑایا۔ گلیاں محلیاں وچ جھلا جہیا ہو کے پھرن لگا۔کئی واری ملکہ دے محل دے آلے دوالے رہندا۔ پر کوئی ڈھو نہ ڈھکیا پئی میں اوتھوں تیکر اپڑ سکدا۔ عجیب حیرانی والی گل سی جیس لئی ایہہ محنت کر کے گیا اوہ مطلب ہتھ نہ آیا۔ اک دن بازار وچ کھلوتا سی پئی اکو واری بندے بھجن لگ پئے تے ہٹیاں والے ہٹیاں بند کر کے ٹر گئے۔ جتھے پہلوں رونق لگی ہوئی سی ہن سنجا ہو گیا۔ اک پاسیوں اک جوان رستم ورگی ٹور نال تے بول چال وچ کیفی وانگوں نظر آیا۔ تے ایہدے پچھے غلام بنات دی پوشاک پا کے اک تابوت مخمل دا شانی نال مڑھیا ہویا سر تے لئے ٹرے آؤندے نیں۔ میں ایہہ تماشا ویکھ کے نال ٹرن داارادہ کیتا۔ جیہڑا کوئی بندہ میرے ول ویکھدا مینوں روکدا پر میں کدوں سنناں ہولی ہولی اوہ جوان مرد اک عالی شان مکان وچ چلیا۔ میں وی نال ہویا۔ اوہنے پھردیاں ہی چاہیا پئی مینوں اک ہتھ مارے تے مینوں دو ٹوٹے کرے۔ میں اوہنوں سونہہ دتی پئی میں وی ایہو چاہناں۔ میں اپنا خون معاف کیتا۔ کسے طرحاں مینوں ایس حیاتی دے عذاب توں چھڈا دیوے پئی بڑا تنگ آیا ہویا۔ میں جان کے تیرے ساہمنے آیاں، کویل نہ کر، مینوں مرن تے پکیاں ویکھ کے رب نے اوہدے دل وچ رحم پایا تے غصہ ٹھنڈا ہویا۔ بہت توجہ تے مہربانی نال پچھیا پئی توں کون ایں؟ تے کیوں حیاتی توں اکیا ہویا ایں؟

میں کہیا ذرا بیٹھو تے کہواں۔ میرا قصہ بہت دور پار ہے، تے عشق وچ گرفتار آں۔ ایسے پاروں لاچار آں۔ ایہہ سن کے اوہنے اپنی کمر کھولی تے ہتھ مونہہ دھو دھا کے کجھ ناشتا کیتا۔ مینوں وی دتا۔ جدوں ویہلا ہو کے بیٹھا بولیا۔ دس تیرے تے کیہ بیتی ہے؟ میں ایہہ ساری واردات ایس پیر مرد دی تے ملکہ دی تے اوتھے اپنے جان دی کہہ دتی۔ پہلوں سن کے رویا تے ایہہ کہیا پئی ایس کم بخت نے کیہدا کیہدا گھر گھالیا۔ مراد نوں اپڑے تے توں ڈر نہیں تے تھوڑا چر صبر کر۔ نائی نوں فرمایا پئی ایہدی حجامت کر کے حمام کروا دے ۔ اک جوڑا کپڑا اوہدے گولے نے لیا کے پوایا۔ فیر اوہ مینوں دسن لگ پیا پئی ایہہ تابوت جیہڑا توں ویکھیا ایسے شہزادے دا ہے جیہڑا پنجرے وچ بند سی۔ ایہنوں دوجے وزیر نے اخیر کنڈ تے ماریا تے اوہدی جان چھٹی تے وچارا مظلوم ماریا گیا۔ میں اوہدا گولا واں۔ میں اُس وزیر نوں تلوار ماری تے بادشاہ نوں وی مارن دا ارادہ کیتا۔ بادشاہ ترلے پاؤن لگا پئی بے گناہ واں۔ میں اوہنوں نامرد جان کے چھڈ دتا۔ اودوں توں میرا کم ایہو ہے پئی ہر مہینے دی نوچندی جمعرات نوں میں ایس تابوت نوں انج ہی شہر وچ لئی پھرناں تے اوہدا ماتم کرناں۔ اوہدی زبانی ایہہ سارا کجھ سن کے مینوں تسلی ہوئی پئی جے ایہہ چاہوے گا تے میرا مقصد پورا ہووے گا۔ رب نے بڑا احسان کیتا جیہڑا انج دے جنونی نوں میرے تے مہربان کیتا۔ سچ ہے رب مہربان تے کل مہربان۔

جدوں شام ہوئی تے سورج ڈبیا اُس جوان نے تابوت نوں کڈھیا تے اک غلام دے بدلے اوہ تابوت میرے سر تے دھریا تے اپنے نال لے کے ٹریا۔ آکھن لگا ملک دے نیڑے جاناں۔ تیری سفارش کرناں۔ توں بالکل اُچی ساہ نہ کڈھیں چپ کر کے بیٹھ کے سنیں۔ میں کہیا جو کجھ توں آکھیں گا میں اوہی کراں گا رب تینوں سلامت رکھے جیہڑا میرے حال تے ترس کھاناں۔ ایس جوان نے شاہی باغ دا ارادہ کیتا جدوں اندر وڑیا اک چپوترا سنگ مرمر دا باغ دے ویہڑے وچ سی تے بڑی سوہنی مسند وچھی سی۔ گاؤ تکیے وغیرہ لگے ہوئے سن اوہ تابوت اوتھے رکھوایا تے سانوں دوواں نوں کہیا پئی ایس رکھ دے کول جا کے بیٹھ جاؤ۔

تھوڑے چر پچھوں اک پاسیوں چانن نظر آیا۔ ملکہ کئی لونڈیاں نال آئی پر اداسی تے غصہ چہرے توں ظاہر ہو رہیا سی۔ آکے مسند تے بیٹھی۔ قاتحہ پڑھی تے کجھ گلاں کرن لگا۔ میں کن لا کے سن رہیا سی۔ اخیر اُس جوان نے کہیا ملکہ عالیہ ! ملک عجم دا شہزادہ تہاڈیاں خوبیاں تے محبوبیاں سن کے اپنی سلطنت نوں چھڈ کے فقیر بن کے بڑے جفر جال کے ایتھوں تیکر اپڑیا ہے۔ تے تہاڈی خاطر سارا کجھ چھڈ کے ایس شہر وچ پریشان پھر رہیا ہے۔ اخیر اوہ مرن دا ادارہ کر کے میرے نال لگ ٹریا۔ میں تلوار نال ڈرایا تے ایہنے دھون اگے کر دتی تے آکھیا میں ایہو چاہناں کویل نہ کر۔ میں ہر طرحاں آزمایا تہاڈے عشق وچ پکا ہے ایس لئی تہاڈے کول لیایا واں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels