Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر تیجے درویش دی (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر تیجے درویش دی (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
March 22nd, 2010

سوداگراں دے آؤن دی دُھم پئی۔ اک خواجہ سرا معتبر سوار ہو کے تے کئی خدمت گار نال لے کے قافلے وچ آیا۔ تے وپاریاں نوں پچھیا پئی تہاڈا سردار کیہڑا ہے ؟ ساریاں میرے ول سینت ماری۔ اوہ محلی میرے مکان وچ آیا۔ میں ادب نال سلام دعا کیتی۔ اوہنوں بٹھایا مگروں میں پچھیا پئی کیویں آئے او؟ دسو۔ آکھن لگا پئی شہزادی نے سنیا ہے سوداگر آئے نیں تے بہت جنس لیائے نیں ایس لئی مینوں حکم دتا پئی جا کے اوہناں نوں سد کے لیا۔ ایس لئی توں جو کجھ بادشاہ جوگا لیاندا نال لے تے بادشاہ دے حاضری دے۔

میں جواب دتا پئی اج تے بڑا تھکیواں ہے کل جان تے مال لے کے حاضر ہوواں گا جو کجھ ایس عاجز دے کول موجود ہے بادشاہ ہوراں دی نظر کراں گا۔ جو پسند آوے مال سرکار دا ہے۔ ایہہ وعدہ کر کے عطر پان دے کے خواجہ نوں ٹوریا تے سارے سوداگراں نوں اپنے کول سد کے جیہڑا تحفہ جیہدے کول سی لے کے اکٹھا کیتا تے جو میرے گھر وچ سی اوہ وی لیا۔ تے سویر بوہے تے بادشاہی محل دے حاضر ہویا۔

واری واری ساریاں میرے کولوں پچھ پرتیت کیتی۔ حکم ہویا پئی حضور وچ لیاؤ اوہی خسرا نکلیا تے میرا ہتھ ہتھاں وچ پھڑ کے یاری دیاں گلاں کردا ہویا لے ٹریا۔ اک عالیشان مکان وچ لے گیا۔ سوہنیا ! تینوں خورے یقین نہ آوے انج دا عالم نظر آیا پئی جیویں پریاں دے پر کٹ کے چھڈ دتا ہے۔ جیہڑے پاسے ویکھدا اکھاں کھلیاں دیاں کھلیاں رہ جاندیاں تے پیر زمین توں اکھڑ جاندے سن۔ بڑا اوکھیاں اپنے آپ نوں سنبھالدیاں ہوئیاں اگے ودھیا۔ جیویں ہی بادشاہ زادی تے نظر پئی غش تیکر گل اپڑ گئی ہتھ پیر کنبن لگ پئے۔ بڑا اوکھا سلام کیتا۔ دوہواں پاسے سوہنیاں مٹیاراں لیناں وچ کھلوتیاں سن۔ میں جو جواہر تے تحفے لیاندے سن پیش کیتے۔ جدوں کشتیاں ساہمنے لیاندیاں گئیاں جو کجھ پسند آیا خانساماں دے حوالے کر دتا گیا تے فرمایا پئی قیمت ایہدی کل دے دتی جاوے گی۔ میں ادب نال سلام کیتا تے دل وچ خوش ہویا پئی ایسے پج کل وی آواں گا۔ جدوں ٹردا ہویا باہر آیا تے سودائیاں وانگوں کہندا کجھ سی تے مونہوں کجھ نکلدا سی۔ انج ہی اپنے مکان تے آیا پر سرت ٹھکانے نہیں سی۔ سارے سنگی پچھن لگے پئی تیری کیہ حالت ہے؟ میں آکھیا اینا آن جان نال گرمی دماغ نوں چڑھ گئی ہے۔

بڑی اوکھی رات کٹی۔ فجر نوں فیر جا کے حاضر ہویا تے ایسے خسرے دے نال فیر محل وچ اپڑیا۔ اوہی عالم جیہڑا کل ویکھیا سی بادشاہ زادی نے مینوں ویکھیا تے ہر اک نوں اپنے کم تے ٹور دتا۔ جدوں سارے ٹر گئے خلوت وچ اٹھ گئی تے مینوں سدیا۔ جدوں میں اوتھے گیا، بیہن دا حکم کیتا۔ میں وی ادب نال بیٹھا۔ فرمایا ایتھے جیہڑا توں آیاں ایں تے ایہہ سامان لیاندا ایہدے وچ کنا منافع چاہناں؟ میں کہیا تہاڈی شاہی ویکھن دی بڑی چاہ سی رب نے موقع دتا ہن میں سارا کجھ پا لیا تے دوہاں جہاناں دی سعادت ملی۔ تے قیمت جیہڑی فہرست وچ ہے ادھی دی خرید ہے تے ادھی نفع ہے۔ فرمایا نہیں جیہڑی قیمت توں لکھی ہے اوہی ملے گی سگوں ہور وی انعام دتا جاوے گا اک شرط ہے، جے توں کر سکیں تے کہواں۔

میں آکھیا غلام دا جان تے مال جے سرکار دے کم آوے تے میں اپنے آپ نوں بڑا معتبر سمجھاں تے اکھیاں وچھاواں۔ ایہہ سارا کجھ سن کے قلم دان منگیا۔ اک چٹھی لکھی تے موتیاں وچ رکھ کے اک رومال شبنم دا لپیٹ کے میری سپرد کیتا تے، اک مندری نشانی لئی انگلی چوں لاہی تے کہیا ایس پاسے اک وڈا باغ ہے۔ دل کشا اوہدا ناں ہے۔ اوتھے جا کے اک بندہ کیخسرو ناں داروغہ ہے اوہدے ہتھ وچ ایہہ مندری دیویں تے ساڈے ولوں سلام دعا کہویں تے ایس رقعے دا جواب منگیں۔

پر چھیتی آویں۔ جے روٹی اوتھے کھاویں تے پانی ایتھے پیویں۔ ایس کم دا انعام تینوں انج دا دیواں گی توں ویکھیں گا۔ میں ٹر پیا تے پچھدا پچھاؤندا ٹریا۔ دو کُو کوس دور گیا اوہ باغ نظرآیا۔ جدوں کول اپڑیا اک ہتھیار بند بندہ مینوں پھڑ کے باغ دے بوہے تے لے گیا۔ ویکھیا تے اک جوان شیر ورگا سونے دی کرسی تے بڑی شان نال بیٹھا ہے تے پنج سو جوان ڈھال تلوار ہتھ وچ لے کے ترکش دا سامان بنھ کے تیار کھلوتے نیں۔

میں سلام کیتا۔ مینوں نیڑے سدیا۔ میں مٹھیاں مٹھیاں گلاں کردے نیں رومال وکھایا تے جواب لیاؤن دا کہیا۔ اوہنے سن دیاں ہی انگلی دنداں تھلے لے لئی تے سر سٹ کے بولیا خورے تیری آئی تینوں لے آئی ہے۔ خیر باغ وچ جا سرو دے رکھ نال اک لوہے دا پنجرا لمک رہیا ہے اوہدے وچ اک جوان قید ہے۔ اوہنوں ایہہ چٹھی دے کے جواب لے کے چھیتی مڑ آ۔ میں باغ وچ وڑ گیا۔ باغ کیہ سی انج سی جیویں جنت وچ آگیاں میں سدھا ٹردا گیا تے اک رُکھ نال پنجرہ تے وچ اک سوہنا جوان قید سی میں ادب نال سر نیواں کر کے اوہنوں سلام کیتا تے اوہ پنجرے راہیں اوہ رقعہ اوہنوں دتا۔ اوہ کھول کے پڑھن لگ پیا تے میرے کولوں بڑی چاہ نال ملکہ دا حال چال پچھن لگ پیا۔

حالی گلاں نہیں مکیاں سن پئی اک فوج زنگیاں دی آئی تے چوہاں پاسیوں میرے تے ٹٹ پئی تے بے تحاشا برچھیاں تے تلواراں میرے مارن لگی۔ اک نہتے بندے دی اوتھے کیہ جاہ سی؟ میں بڑا پھٹڑ ہو گیا تے اپنی کوئی سرت نہ رہی۔ فیر سرت آئی تے اپنے آپ نوں اک منجی تے پایا تے دو بندے چک کے لئی جاندے نیں تے آپو وچ گلاں کردے نیں لئی ایس مرد دی لوتھ نوں میدان وچ سٹ دیوو، کتے کاں کھا جان گے دوجا بولیا جے بادشاہ کاہڈ کڈھے تے ایہہ خبر اپڑے تے جیوندا زمین وچ گڈوا دیوے گا سانوں اپنی جان نہیں چاہیدی جیہڑا انج دی ناگھڑت حرکت کرئیے۔

میں ایہہ سن کے دوہاں جاجوج ماجوج نوں کہیا رب دے واسطے میرے تے ترس کھاؤ۔ حالی میری جان باقی ہے جدوں مر جاواں گا تے جو تہاڈا دل کرے کرئیو انج جیون نال مرنا چنگا ہے پر ایہہ تے دسو میرے نال ہویا کیہ ہے مینوں کیوں ماریا ؟ تے تسیں کون او؟ اینا تے دسو۔

اودوں اوہناں نے ترس کھا کے دسیا پئی اوہ جوان جیہڑا پنجرے وچ بند ہے اُس بادشاہ دا بھتیجا ہے تے پہلوں اوہدا پیو بادشاہ سی۔ جدوں مرن دے نیڑے سی اپنے بھرا نوں وصیت کیتی پئی میرا پتر جیہڑا میری سلطنت دا وارث ہے منڈا ہے تے نیانا ہے ۔ شاہی کاروبار توں ہوشیاری تے سیانف نال چلائیں جدوں منڈا جوان ہووے تے اپنی دھی نال ویاہ کر کے اوہنوں ہر شے دا مختار کر دیویں۔

ایہہ آکھ کے اوہ مر گیا تے سلطنت نکے بھرا کول آگئی۔ اوہنے وصیت تے عمل نہ کیتا سگوں دیوانہ تے سوادئی مشہور کر کے پنجرے وچ سٹ دتا تے باغ دے چوکھے سپاہی لائے ہوئے نیں پئی پکھو وی پر نہیں مار سکدا۔ تے کئی واری زہر ہلاہل دتا ہے پر زندگی زبردست ہے اثر نہیں کیتا۔ ہن ایہہ شہزادی شہزادہ دوویں عاشق معشوق بن رہے نیں۔اوہ گھر وچ تے ایہہ پنجرے وچ تڑفدا ہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels