Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (اخیرلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (اخیرلی لڑی)

میر امن دہلوی
March 7th, 2010

اخیر سارے مینوں اکلیاں چھڈ کے ایس گھیرے چوں باہر نکلے تے بوہا فیر بند کر دتا۔ ایس ویلے میں اپنے اکلاپے تے بے وسی وچ بڑا بے وس ہو کے رویا تے اُس زنانی دی لوتھ نوں لتاں مارن لگ پیا پئی مردارے جے توں جم دیاں ایں مرنا سی تے ویاہ کیوں کروایا تے حاملہ کیوں ہوئی سی؟ مار مُور کے فیر چپ کر کے بیٹھ گیا۔ دن چڑھیا تے کڑاکے والی دھپ چڑھی۔ تے بو نال میری روح نکلن لگی۔ جدھر ویکھناں مردیاں دیاں ہڈیاں تے صندوق جواہر دے ڈگ لگے نیں۔ اودوں کئی صندوق پرانے لے کے تھلے اُتے رکھے پئی دن نوں دھپ تے رات نوں تریل توں بچایا۔ آپوں پانی لبھن لگ پیا اک پاسے جھرنا جہیا ویکھیا پئی قلعے دی کندھ وچ پتھر دا تراشیا ہویا گھڑے دے مونہہ ورگا ہے۔ کئی دن ایس پانی تے کھان نال زندگی لنگھی۔

اخیر اوہ مک گیا تے میں گھابریا تے رب دی جناب وچ فریاد کیتی۔ اوہ ایہو جہیا کریم ہے پئی کوٹ دا بوہا کھلیا تے اک مرد نوں لیائے۔ اوہدے نال اک پیر مرد آیا۔ جدوں اوہنوں وی چھڈ گئے ایہہ دل وچ آیا پئی ایس بڈھے نوں مار کے اوہدے کھانے دا صندوق سارا آپوں لے لواں۔ اک صندوق دا پاوا ہتھ وچ لے کے اوہدے کول گیا۔ اوہ وچار پیراں بھار حیران بیٹھا سی۔ میں پچھوں آکے اوہدے سر تے ایہو جہیا ماریا پئی سر پاٹ کے مغز دا گودا نکل پیا تے اوتھے ہی مر گیا۔ اوہدا کھانا میں کھان لگا۔ بڑا چر میرا ایہو کم رہیا جیہڑا مردے دے نال آؤندا اوہنوں میں مار دیندا تے کھان دا سامان لے کے فیر کھاندا۔

واہوا چر پچھوں اک واری اک کڑی تابوت دے نال آئی واہوا سوہنی سی۔ اوہنوں مارن نوں میرا دل نہ کیتا اوہنے مینوں ویکھیا تے ڈر دے مارے بے سُرت ہو گئی۔ میں اوہدا وی سامان چکیا تے اپنے کول لے آیا۔ پر اکلا نہ کھاندا جدوں بھکھ لگدی کھانا اوہدے کول لے جاندا تے رل کے کھاندا جدوں اُس عورت نے ویکھیا پئی ایہہ بندہ مینوں کجھ نہیں کہندا تے ہولی ہولی اوہدا ڈر لتھ گیا تے اوہ میرے مکان وچ آن جان لگی۔ اک دن اوہدے بارے پچھیا پئی توں کون ایں ؟ اوہنے جواب دتا پئی میں بادشاہ دے وکیل مطلق دی دھی آں۔ اپنے چاچے دے پتر نال منگی ہوئی سی۔ ویاہ والی رات اوہنوں قولنج ہویا۔ پیڑ نال تڑپن لگا تے تھوڑے چر وچ مر گیا۔ مینوں اوہدے تابوت دے نال لیا کے ایتھے چھڈ گئے۔ اودوں اوہنے میرا حال پچھیا۔ میں وی سارا کجھ دسیا تے کہیا رب نے تینوں میری خاطر ایتھے گھلیا ہے۔ اوہ مسکا کے چپ ہو رہی۔

انج کئی دن نال رہ کے آپو وچ محبت بہتی ہو گئی۔ میں اوہنوں مسلمانی دے ارکان سکھا کے کلمہ پڑھایا تے متعہ کر کے نال ستا۔ اوہ وی حاملہ ہوئی اک پتر جمیا۔ تن سال انج ہی کٹے۔ جدوں منڈے دا ددھ چھڈوایا۔ اک دن بی بی نوں کہیا کدوں تیکر ایتھے رہواں گے تے کیویں ایتھوں نکلیے؟ اوہ آکھن لگی رب کڈھے تے نکلیے۔ نہیں تاں اک دن ایتھے ہی مر جاواں گے۔ مینوں اوہدے آکھن تے اپنے ایتھے رہن تے بڑا ہرکھ لگا۔ روندیاں روندیاں سوں گیا۔ اک بندے نوں سفنے وچ ویکھیا کہندا ہے پئی پرنالے دی راہ چوں نکلنا ہے تے نکل۔ میں خوشی نال اٹھ پیا تے گھر دی نوں آکھیا پئی لوہے دیاں میخاں تے سیخاں جیہڑیاں پرانے صندوق وچ نیں اکٹھیا کر کے لے آ تے ایہنوں کھلا کراں۔ ایتھوں تیکر پئی ایسے موری دے مونہہ تے میخ رکھ کے پتھر نال انج ٹھوکیا پئی تھک جاندا اک سال محنت وچ اوہ موری اینی وڈی ہوئی پئی بندہ نکل سکے۔

مگروں اوہدے مردیاں دیاں صندوقاں چوں چنگے چنگے جواہر کڈھے نال تے نال لے کے اسیں تنے ایسے راہیں باہر نکلے تے رب دا شکر ادا کیتا تے پتر نوں موڈھے تے بٹھایا اک مہینہ ہویا ڈر دے مارے جنگل پہاڑاں دی راہ توں ٹریا آرہیاں جدوں بھکھ لگدی ہے بہتی گھاہ کھاناں ہن گل کرن دی ہمت میرے وچ نہیں۔ ایہہ میری حقیقت ہے جو تسیں سنی۔

بادشاہ سلامت ! میں اوہدی حالت تے ترس کھاہدا تے حمام کروا کے چنگے کپڑے پوائے تے اپنا نائب بنایا تے میرے گھر وچ ملکہ چوں کئی منڈے جمے پر خورد سالی وچ مر گئے اک پتر پنجاں سالاں دا ہو کے مریا۔ اوہدے ہرکھ وچ ملکہ وی چلانا کر گئی۔ مینوں بہت غم ہویا تے اوہ ملک اوہدے بناء مینوں کھان دوڑدا۔ دل بہت اداس ہو گیا۔ عجم دا ارادہ کیتا۔ بادشاہ نوں کہہ کے شاہ بندر دی شاہی ایس جوان نوں دوا دتی۔ اینے چر وچ بادشاہ وی مر گیا میں ایس وفادار کتے نوں تے سارا مال خزانہ جواہر لے کے نیشاپور آگیا۔ایس لئی پئی بھراواں توں کوئی واقف نہ ہووے۔ میں خواجہ سگ پرست مشہور ہویا۔ ایس بدنامی وچ دونا محصول اج تیکر بادشاہ ایران دی سرکار وچ بھرناں۔

اتفاق نال ایہہ سوداگر بچہ اوتھے گیا۔ اوہدے وسیلے نال تہاڈی زیارت ہوئی میں پچھیا ایہہ تیرا پتر نہیں؟ خواجہ نے جواب دتا بادشاہ ایہہ میرا پتر نہیں تہاڈی رعیت ہے پر ہن میرا مالک تے وارث جو کجھ ہے میرا سارا ایہدا ہے ایہہ سن کے میں سوداگر بچے نوں پچھیا توں کس تاجر دا منڈا ایں تے تیرے ماپے کتھے رہندے نیں؟ ایس منڈے نے زمین چمی تے جان دی امان منگی تے بولیا پئی ایہہ لونڈی سرکار دے وزیر دی دھی ہے۔ میرا پیو حضور دے عتاب وچ ایویں ہی ایسے خواجہ دے لعلاں دے کارن پیا۔ تے حکم انج ہویا پئی جے اک سال تیکر اوہدی گل سچی نہ ہوئی تے جانوں ماریا جاوے گا۔ میں سن کے ایہہ بھیس بنایا تے آپوں نیشاپور اپڑی۔ رب نے خواجہ نوں کتے تے لعلاں سنے حضور دے ساہمنے حاضر کر دتا۔ تسیں سارا حال سن لیا۔ امیدوار واں پئی میرے بڈھے پیو دی خلاصی ہووے۔

ایہہ بیان وزیر زادی دا سن کے خواجہ نے بھبھ ماری تے ڈگ گیا۔ جدوں گلاب اوہدے تے چھڑکیا گیا اودوں ہوش وچ آیا تے بولیا ہائے بدنصیبی ! اینی دوروں اینی کھیچل نال ایس آس تے آیا سی پئی ایس سوداگر بچے نوں اپنا پتر بنا کے تے اپنے مال متاع دا ایہنوں مالک بنا کے ہبہ نامہ لکھ دواں گا تے میرا ناں رہوے گا تے سارا جگ ایہنوں خواجہ دا پتر کہوے گا پر میرا خیال غلط ہویا تے کم ای پٹھا ہو گیا۔ ایہنے عورت ہو کے مینوں مرد نوں کھجل کیتا۔ میں رنڈی دی چترائی وچ آ گیا۔

مکدی گل مینوں اوہدی بے قراری تے فریاد تے ترس آیا۔ خواجہ نوں نیڑے سدیا تے کن وچ اوہدے ملن دی خبر سنائی پئی غم نہ کر ایہدے نال تیرا ویاہ کر دیواں گے۔ رب چاہے تے تیری اولاد ہووے گی تے ایہو تیری مالک ہووے گی۔ ایس خوشی دی خبر دے سندیاں ہی اوہنوں تسلی ہوئی۔ فیر میں کہیا وزیرزادی نوں محل وچ کھڑو تے وزیر نوں پنڈت خانے چوں لیاؤ تے حمام وچ نہواؤ تے چنگے کپڑے پواؤ جدوں وزیر آیا اوہدا سوہنا استقبال کیتا اپنا بزرگ جان کے گل نال لایا تے نویں سرے توں قلمدان تے وزارت اوہدی سپرد کیتی تے خواجہ نوں وی جاگیر تے عہدہ دتا تے سوہنی گھڑی ویکھ کے وزیرزادی نال نکاح پڑھوا دتا۔

کئی سالاں وچ دو پتر تے اک دھی اوہدے گھر ہوئی۔ ہن وڈا پتر ملک التجار ہے تے نکا ساڈی سرکار دا مختار ہے۔ اے درویشو! میں تہاڈے ساہمنے ایہہ کہانی ایس لئی دسی پئی میں کل رات دوہاں فقیراں دی کتھا سنی سی۔ ہن تسیں دوویں جیہڑے رہندے او ایہہ سمجھو اسیں اوسے مکان وچ بیٹھے آں تے مینوں اپنا نوکر تے ایس گھر نوں اپنا ای سمجھو بے وسواس اپنی اپنی سیر دا حال دسو تے کجھ دیہاڑے میرے کول رہو۔ جدوں فقیراں نے بادشاہ دی ایہہ خاطرداری ویکھی آکھن لگے خیر جے توں فقیراں دا چاہ کیتا تے اسیں دوہویں وی تہانوں اپنی کتھا سناؤنے آں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels