Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا

قصہ چار درویشاں دا

میر امن دہلوی
February 25th, 2010

جدوں سویر ہوئی بولیا کوٹھڑی وچ پھوڑا تے چھاننی تے تابڑا پیا ہے باہر لے کے آ۔ میں دل وچ سوچیا پئی رب جانے روٹی کھوا کے کیہ محنت میرے کولوں کروائے گا مجبوری نال سارا کجھ کڈھ کے ساہمنے لیایا۔ اودوں اوہنے آکھیا ایس ٹبے تے جا تے اک گز دے نیڑے ٹویا کڈھ۔ اوتھوں جو کجھ نکلے اوہنوں ایس چھاننے نال چھان کے ایس تابڑے وچ بھر کے میرے کول لیا۔ میں اوہ ساریاں شیواں لے کے اوتھے گیا تے اونا ہی پٹ کے چھان کے تابڑے وچ پایا۔ ویکھیا تے سارے جواہر رنگ برنگے سن اوہناں دی چمک نال اکھاں چندھیا گئیاں۔ انج ہی تھیلی نوں مونہوں مونہہ بھر کے اوہدے کول لے گیا۔ ویکھ کے بولیا پئی ایہدے وچ جو بھریا ہے توں لے لا تے ایتھوں جا کیوں جو تیرا ایس شہر وچ رہنا ٹھیک نہیں۔ میں جواب دتا پئی صاب نے اپنے ولوں بڑی مہربانی کیتی تے اینا کجھ کنکر پتھر دتا پر میرے کیس کم آوے گا ؟ جدوں بھکھا ہوواں گا تے نہ ایہناں نوں چب سکاں گا نہ ڈھڈ بھرے گا۔ جے ہور وی دیویں گا تے میرے کس کم آؤن گے؟ اوہ بندہ ہسن لگ پیا تے آکھن لگا مینوں تیرے تے ہرکھ آؤندا پئی توں وی عجمیاں ورگا منگتا ایں۔ ایس لئی میں روک رہیاں نہیں تے تیری مرضی۔ جے تیرا ایہو ارادہ ہے پئی شہر وچ جاواں تے میری مندری لئی جا جدوں بازار دے چوک وچ جاویں تے اک داڑھی والا اوتھے بیٹھا ہووے گا تے اوہدی شکل میرے نال بہت رلدی ملدی ہے۔ میرا وڈا بھرا ہے۔ اوہنوں ایہہ چھاپ دیویں تے اوہ تیری خبر گیری کرے گا تے جو کجھ اوہ کہوے اوہدے موجب کم کریں نہیں تے مفت وچ ماریا جاویں گا۔ تے میرا حکم ایتھوں تیکر ہے شہر وچ میرا کوئی دخل نہیں۔

میں اوہدے کولوں مندری لئی تے سلام کر کے ٹر پیا۔ شہر وچ گیا۔ بڑا انوکھا شہر ویکھیا گلیاں بازار صاف تے مرد عورتاں بے پردہ آپوں وچ شیواں خرید ویچ رہے سی تے سارے چنگے کپڑیاں وچ سن۔ میں سیر کردا تے تماشا ویکھدا جدوں چوک وچ اپڑیا تے انج دا رش سی پئی تھیلی سٹے تے بندے دے سر تے وجے۔ خلقت اینی سی پئی بندے نوں راہ ترنا اوکھا سی۔ جدوں کجھ بھیڑ ہٹی میں وی دھکے دیندا ہویا اگے گیا اُس عزیز نوں ویکھیا اک چوکی تے بیٹھا ہے تے اک جڑاؤ چاق ساہمنے دھریا ہے۔ میں جا کے سلام کیتا تے اوہ نشانی دتی۔ اوہنے غصے نال مینوں ویکھیا تے کہیا توں کیوں ایتھے آیاں تے اپنے آپ نوں سیاپے وچ پایا؟ پر میرے مورکھ بھرا نے تینوں نہیں روکیا سی؟

میں دسیا پئی اوہناں تے بتھیرا کہیا پر میں نہیں منیا تے ساری حالت اپنی مڈھوں اخیر تیکر سنائی۔ اوہ بندہ اٹھیا تے مینوں نال لے کے اپنے گھر ول ٹر پیا۔ اوہدا مکان بادشاہواں ورگا ویکھیا اوہدے کئی نوکر چاکر سن۔ جدوں اندر جا کے بیٹھا تے اوہنے پیار نال آکھیا پتر توں کیوں ایہہ غلطی کیتی پئی آپوں ٹر کے قبر وچ آیاں ایں؟ کوئی وی ایس طلسماتی شہر وچ آوندا ہے؟ میں کہیا میں اپنا حال دس دتا۔ ہن تے بھاگ لے آئے پر مہربانی فرما کے ایتھوں دیاں ریتاں بارے دسو تے پتہ لگے پئی کیوں توں تے تیرے بھرا نے مینوں روکیا۔ اودوں اوہ جوان مرد بولیا پئی بادشاہ تے سارے رئیس ایس شہر دے راندے ہوئے نیں۔

عجیب طرحاں دا اوہناں ورتارا تے مذہب ہے۔ ایتھے بت خانے وچ اک بت ہے شیطان اوہدے ڈھڈ چوں ناں تے ذات تے دین ہر کسے دا دسدا ہے۔ بس جیہڑا وی غریب مسافر آؤندا ہے بادشاہ نوں خبر ہوندی ہے۔ اوہنوں منڈپ وچ لے جاندا تے بت نوں سجدہ کرواندا ہے جے ڈنڈوت کیتی تے ٹھیک نہیں تے بچاری نوں دریا وچ ڈبو دیندا ہے۔ جے اوہ چاہے پئی دریا چوں نکل کے نسے تے آلت تے خصنے اوہدے لمے ہوجاندے نیں انج کہ زمین وچ کھب دے نیں انج دا کجھ جادو ایس شہر وچ بنایا۔ مینوں تیری جوانی نے رحم آؤندا ہے۔ پر تیری خاطر اک کم کرناں جے توں بچیا رہویں ایس عذاب توں۔

میں پچھیا اوہ کیہ؟ آکھن لگا تیرے کولوں سجدہ کرواواں تے وزیر دی کڑی تیرے لئی ویاہ لیاواں۔ میں جواب دتا پئی وزیر اپنی دھی میرے نال کیوں ویاہوے گا، پر جے اوہ آکھن میں اوہناں دا دین قبول کراں؟ ایہہ میرے کولوں نہیں ہو سکے گا۔ آکھن لگا ایس شہر دی ایہہ ریت ہے پئی جو کوئی ایس بت نوں سجدہ کرے جے فقیر تے بادشاہ دی دھی نوں منگے تے اوہدی خوشی دی خاطر حوالے کرن تے اوہنوں غصے نہ کرن۔ تے میرا حالی بادشاہ دے نیڑے اعتبار ہے تے عزیز رکھدا ہے ایس لئی سارے رکن تے اکابر ایتھوںدے میری قدر کردے نیں تے عبادت کردے نیں۔ ایس لئی کل سارے اکٹھے ہون گے میں تینوں لے جاواں گا۔ ایہہ آکھ کے کھوا پیا کے سواں دتا۔ جدوں سویر ہوئی مینوں نال لے کے بت خانے ول ٹر پیا۔ اوتھے جا کے ویکھیا تے بندے آندے جاندے نیں تے پوچا کردے نیں۔ بادشاہ تے امیر بت دے ساہمنے پنڈتاں دے کول سر ننگے کیتے ادب نال بیٹھے سن تے تے ناکتخدا کڑیاں تے منڈے سوہنے جیویں حوراں ہوون چواں پاسے صف بنھ کے کھلوتے سن۔ اودوں اُس بندے نے کہیا ہن جو کہواں اُنج کر۔ میں قبول کیتا پئی جو فرماؤ گے کراں گا۔ میں اُنج ہی کیتا بادشاہ نے پچھیا ایہہ کون ہے تے کیہ کہندا ہے ؟ ایس مرد نے کہیا ایہہ جوان میرے ساکاں وچوں ہے۔ بادشاہ دے سلام دی سدھر دل وچ لے کے آوندا ہے ایس آس تے پئی وزیر ایہنوں اپنی غلامی وچ قبول کرے۔ جے حکم بت کلاں دا تے جیویں حضور دی مرضی ہووے۔ بادشاہ نے پچھیا ساڈا مذہب تے دین تے آئین قبول کریں گا تے مبارک ہے۔ چھیتی بت خانے دا نقار خانہ وجن لگا تے مینوں اک بھارا لباس پوایا گیا تے اک کالی رسی میرے گل وچ پا کے کھچدیاں ہوئیاں بت دی سنگھاسن دے اگے کھڑ کے سجدہ کروا کے کھلیاریا۔ بت چوں آواز نکلی خواجہ زادے چنگا ہویا توں ساڈی بندگی وچ آیاں۔ ہن ساڈی رحمت تے آس مند رہ۔ ایہہ کے سن کے ساری خلقت نے سجدہ کیتا تے زمین تے لیٹن لگے تے آکھن لگے دھن ہے کیوں نہ ہووے توں انج دا ہی ٹھاکر ایں۔ جدوں شام ہوئی بادشاہ تے وزیر سوار ہو کے وزیر دے محل وچ وڑے تے وزیر دی دھی نوں اپنیاں رسماں ریتاں پوریاں کر کے میرے سپرد کیتا۔ تے بتھیرا سامان دتا تے ترلے کیتے پئی وڈے بت دے حکم موجب ایہنوں تیری سپرد کیتا ہے اک مکان وچ سانوں دوہواں نوں رکھیا ایس نازنین نوں میں تے بالکل پری سی۔ بڑی سوہنی سجی بنی۔ میں رات اوہدے نال ستا سویر نوں غسل کر کے بادشاہ دے ہجرے وچ حاضر ہویا۔ بادشاہ نے جوائی والا رتبہ دتا تے حکم دتا پئی ہمیش دربار وچ حاضر رہیا کر۔ اخیر کجھ دناں مگروں بادشاہ دے بہت نیڑے ہو گیا۔

بادشاہ میری صحبت وچ بڑا سواد لیندا تے کئی واری انعام کنام دیندا۔ بھاویں دنیا دے مال وچ غنی سی ایس واسطے پئی میرے قبیلے دے کول اینا نقد تے جنس جواہر سی جیہدی کوئی حد نہیں سی۔ دو سال تیکر بہت عیش تے آرام نال گذری اتفاق نال وزیر دی دھی نوں حمل ہو گیا۔ جدوں ستواں مہینہ ہویا تے گن گن کے دن پورے ہوئے۔ تے میرا پتر ہویا تے میری بیوی مر گئی۔ میں غم نال جھلا ہو
گیا پئی ایہہ کیہ آفت آن پئی۔ اوہدے سرہانے بیٹھا روندا سی اک واری روون دی آواز سارے محل وچ اپڑ گئی تے چواں پاسیوں عورتاں آؤن لگیاں جیہڑی آؤندی سی اک دو ہتڑ میرے سر تے ماردی تے مونہہ دے ساہمنے کھلوتی رہندی تے رونا شروع کردی نیڑے سی کہ جان نکل جاوے۔اینے چر وچ کسے نے پچھوں گریبان میرا کھچ کے دھرویا۔ ویکھیا تے اوہی مرد عجمی ہے جیہنے مینوں ویاہیا سی۔ آکھن لگا مورکھا توں کیوں روناں؟ میں کہیا ظالما ایہہ توں کیہ آکھناں؟ میری بادشاہی لٹ گئی گھر دا آرام گیا توں کہناں غم کیوں کرناں ؟ اوہ مسکا کے بولیا ہن اپنی موت دی خاطر رو۔ میں پہلوںہی تینوں کہندا سی پئی خورے ایس شہر وچ تیری موت تینوں لے آئی ہووے، تے اوہی ہویا ۔ ہن سوائے مرن دے تیری جان نہیں چھٹنی۔ اخیر لوک مینوں پھڑ کے بت خانے وچ لے گئے۔

ویکھیا تے بادشاہ تے امیر تے چھتی فرقہ رعیت تے جا اوتھے اکٹھے نیں تے وزیر زادی دا مال منتر سب دھریا ہے جیہڑی شے جیہدا دل کردا لیندا ہے تے اوہدا مُل روپئے دھر دیندا ہے۔

ایتھوں تیکر پئی ساریاں شیواں دے نقد روپئے ہوئے۔ ایہناں روپیاں دا جواہر خریدیا گیا تے صندوقچے وچ بند کیتا تے اک دوجے صندوق وچ نان حلوہ، گوشت کباب تے خشک میوے تر ون سونیاں شیواں بھریاں تے لوتھ ایس بی بی دی اک صندوق وچ رکھ کے صندوق اک اوٹھ تے لدوا دتا تے مینوں وی سوار کیتا تے صندوقچہ جواہر دا میری کچھ وچ دتا تے سارے باہمن اگے بھجن کردے سنکھ وجاوندے ٹر پیے تے پچھے اینی خلقت مبارک بادی کہندیاں ہوئیاں نال ہوئی۔ ایسے طرحاں ایسے بوہے چوں جتھوں پہلے دن آیا سی شہر دے باہر نکلیا۔ جیویں ہی دروغے دی نظر میرے تے پئی رون لگا تے آکھیا بد بختا مرنیاں میرے گل نہ سنی تے ایس شہر وچ جا کے مفت اپنی جان دتی۔ دل کردا سی جواب دیواں پر اینی ہمت نہیں سی کہ جواب دیواں تے سرت بھلی ہوئی سی ڈر نال پئی ویکھو میرا کیہ بن دا ہے۔

اخیر ایسے قلعے دے کول جیہدا میں پہلے دن بند بوہا ویکھیا سی لے گئے تے کئی بندیاں نے رل کے جندرا کھولیا۔ تابوت تے صندوق نوں اندر لے گئے۔ اک پنڈت میرے نیڑے آیا تے سمجھاون لگا پئی مانس اک دن جنم پاؤندا ہے تے اک دن ناس ہوندا ہے۔ دنیا دا ایہہ قانون ہے ۔ ہن ایہہ تیری استری تے پوست تے دھن تے چالی دن دا مال بھوجن دا موجود ہے ایہنوں لے تے ایتھے رہ جدوں تیکر وڈا بت تیرے تے مہربان ہووے میں غصے وچ چاہیا پئی ایس بت تے اوتھوں دے رہن والیاں تے ، اتے ایس ریت رسم تے لعنت آکھاں تے باہمن دی بے عزتی کراں۔ اوہی مرد عجمی اپنی بولی وچ آکھن لگا خبردار کجھ نہ کہویں۔ جے کجھ وی بولیا تے ایسے ویلے تینوں ساڑ دیون گے۔ خیر جو تیرے نصیباں وچ سی سو ہویا ہن رب دے کرم توں آس رکھ۔ خورے رب تینوں ایتھوں جیوندا کڈھے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels