Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (نوویں لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (نوویں لڑی)

میر امن دہلوی
February 16th, 2010
5 / 5 (1 Votes)

میں بڑی گوہ نال ویکھیا تے ایہہ میرے دوویں بھرا نیں۔ ایس ویلے غیرت نے نہ چاہیا پئی اوہناں نوں انج چاکری کردیاں ویکھاں۔ جدوں اپنے گھر نوں ٹریا تے بندیاں نوں کہیا ایہناں دوہاں نوںلے آؤ۔ جدوں اوہناں نوں لیاندا فیر لباس پوشاک بنوا دتی تے اپنے کول رکھیا۔ ایہناں بدذاتاں نے فیر مینوں مارن دا منصوبہ بنا کے اک دن ادھی رات نوں ساریاں نوں بے سرت ویکھ کے چوراں وانگوں میرے سرہانے آن اپڑے۔ میں اپنی جان دے ڈر توں چوکی داراں نوں بوہے تے رکھیا سی تے ایہہ کتا وفادار میری منجی دی پٹی ہیٹھاں ستا سی۔ جیویں ہی ایہناں نے تلواراں میان چوں کھچیاں پہلوں کتے نے بھونک کے اوہناں تے دھاڑا ماریا ایہدی آواز نال سارے جاگ پئے۔ میں وی ہل پیا۔ بندیاں نے پھڑیا پتہ لگیا پئی ایہو دوویں نیں سارے لعنتاں پاؤن لگ پئے پئی اینی سیوا کروا کے وی ایہناں ایہہ کجھ کیتا۔

بادشاہ سلامت! اودوں تے میں وی ڈریا۔ مثل مشہور ہے پئی اک خطا، دو خطاواں، تیجی خطا مادربہ خطا۔ دل وچ ایہو صلاح کیتی پئی ہن اوہناں نوں قید کراں پر جے بندی خانے وچ رکھاں تے اوہناں نوں کون خبر دیوے گا؟ بھکھ تے تریہ نال مر جان گے۔ یاں کوئی ہور پواڑا پاؤن گے۔ ایس لئی پنجرے وچ رکھیا ہے پئی ہمیش میریاں اکھاں ساہمنے رہن کِتے میریاں اکھیاں توں اوہلے ہو کے کجھ ہور مکر کرن۔ تے ایس کتے دی عزت، ایہدی نمک حلالی تے وفاداری دے پاروں ہے۔ سبحان اللہ بندہ بے وفا بھیڑا حیوان وفا نال ہے۔ ایہہ سی میری کتھا ہن جیویں حضور دی مرضی ہووے کرن بھاویں میری جان بخش دیو یاں قتل کر دیو۔

میں ایس ایماندار جوان نوں بڑا سلاہیا تے آکھیا تیری مروت وچ کجھ شک نہیں تے ایہناں دی بے حیائی تے حرام زدگی وچ اُکا قصور نہیں۔ سچ ہے کتے دی پوچھ باراں سال وی گڈ دیو تے ونگی ہی رہندی ہے۔ ایہدے مگروں میں ایہناں باراں لعلاں دی حقیقت پچھی ۔ خواجہ نے دسیا پئی اوسے بندر وچ جتھے میں حاکم سی تن چار سال مگروں اک دن محل دے بالاخانے تے جیہڑا بڑا اُچا سی سیر تماشے لئی دریا تے صحرا وچ بیٹھا سی تے پر پاسے ویکھدا سی اکو واری اک پاسے جنگل وچ اک سڑک سی دوہاں بندیاں دی تصویر جہی نظر آئی پئی ٹرے جاندے نیں دوبین لے کے ویکھیا تے عجیب قسم دے انسان نظر آئے۔

چوب داراں نوں اوہناں نوں سدن لئی نسایا۔ جدوں اوہ آئے تے پتہ لگیا پئی اک زنانی تے اک مرد ہے۔ رنڈی نوں محل سرا وچ ملکہ دے کول گھل دتا تے مرد نوں ساہمنے سدیا۔ ویکھیا تے اک ویہہ بائی سال دا داڑھی پھٹ جوان ہے پر دھپ دی گرمی نال اوہدے چہرے دا رنگ کالے توے ورگا ہورہیا ہے۔ تے سر دے وال تے ہتھاں دے نونہہ ودھا کے بن مانس ورگا ہو گیا ہویا۔ تے اک تناں چواں سالاں دا منڈا اک موڈھے تے عجیب جہیا حلیہ سی میں بڑا حیران ہو کے پچھیا توں کون ایں تے کیہڑے ملک دا رہن والا ایں تے ایہہ تیرا کیہ حال ہویا پیا ہے ؟ اوہ جوان بے وس ہو کے رون لگ پیا تے ہمیانی کھول کے میرے اگے زمین تے رکھی تے آکھن لگا الجوع الجوع رب دے واسطے مینوں کجھ کھان نوںدے۔ بڑے چر توں گھاہ پتیاں کھا رہیاں۔ ہن میرے وچ طاقت نہیں رہی۔ میں کالھی نال نان تے شراب کباب منگوا دتے۔ اوہ کھان لگا اینے چر وچ خسرا محل چوں کئی گتھلیاں اوہدے قبیلے کولوں لے آیا۔ میں ایہناں ساریاں نوں کھلواہیا۔ ہر اک قسم دے جواہر ویکھے تے اک اک دانہ اوہناں دا خراج سلطنت دا کہیا اک توں اک ودھ کے ویکھن وچ سی۔ تے اوہناں دی چمک نال سارا مکان چمکن لگ پیا۔ جدوں اوہنے کھاہدا پیتا تے سرت سنبھالی فیر میں اوہنوں پچھیا پئی ایہہ پتھر تیرے ہتھ کتھوں لگے؟ جواب دتا پئی میرا وطن ولایت آذربائیجان ہے۔ لڑکپن وچ گھر بار ماں پیو توں وکھ ہو کے بڑیاں سختیاں کٹیاں تے بڑا چر جیوندا قبر وچ رہیا تے کئی واری موت دے فرشتے دے پنجے توں بچیاں۔

میں کہیا رب دیا بندیاں پوری گل دسیں تے کجھ پتہ لگے۔ اودوں اوہ اپنا حال دسن لگ پیا پئی میرا پیو سوداگرپیشہ سی۔ ہمیش سفر ہندوستان تے روم تے چین دا کردا سی۔ جدوں میں دساں سالاں دا ہویا پیو ہندوستان نوں چلیا مینوں وی اپنے نال کھڑن دا کہیا۔ بتھیرا ماں ماسی مامی پھپھی نے کہیا حالی ایہہ منڈا ہے سفر جوگا نہیں پر پیو نہ منیا تے کہیا میں بڈھا ہو گیاں جے ایہہ میرے ساہمنے کجھ نہیں سکھے گا تے ایہہ حسرت قبر وچ لے جاواں گا۔ مرد بچہ ہے ہن نہ سکھے گا؟

ایہہ آکھ کے مینوں ایویں ہی نال لیا تے ٹر پیا۔ خیر نال راہ کٹی۔ جدوں ہندوستان اپڑے کجھ جنس اوتھے ویچی تے اوتھوں دیاں سوغاتاں لے کے جہاز تے چڑھے پئی چھیتی وطن اپڑئیے۔ مگروں اک مہینے دے اک دن ہنیری تے طوفان آیا تے بہت مینہ پین لگا۔ سارا زمین اسمان دھواں دھار ہو گیا۔ تے جہاز دی پتوار ٹٹ گئی۔ ناخدا سر پٹن لگا۔ دن دن موج جدھر چاہندی سی لے جاندی سی گیارہویں دن اک پہاڑ نال ٹکر کھا کے جہاز ٹوٹے ٹوٹے ہو گیا۔کوئی پتہ نہیں سی پئی پیو نوکر چاکر تے سامان کتھے گیا۔

میں اپنے آپ نوں اک تختے تے ویکھیا۔ تن دن اوہدے تے پیا رُڑھدا رہیا۔ چوتھے دن کنڈھے جا لگیا میرے وچ بس جان رہندی سی۔ ایس تختے توں اتر کے گھنٹیاں دے حساب نال ٹر کے کسے نہ کسے طرحاں زمین تے اپڑیا۔ دوروں کھیت نظر آئے تے کئی بندے اوتھے اکٹھے سی پر سارے کالے تے ننگے مادر زاد مینوں کجھ آکھن لگے پر مینوں کوئی سر نہ لگی۔ اوہ کھیت چھولیاں دا سی اوہ بندے اگ بال کے بوٹیاں نوں بھن کے کھاندے سی۔ تے کئی گھر وی اوتھے نظر آئے۔ خورے اوہناں دی ایہو خوراک سی تے اوتھے وسدے سی مینوں وی اشارے کرن لگے پئی توں وی کھا میں وی اک مٹھ پٹ کے بھنے تے پھکن لگ پیا۔ تھوڑا جہیا پانی پی کے اک نکرے سوں رہیا۔

تھوڑے چر پچھوں جدوں میں اٹھیا تے اوہناں وچوں اک بندہ میرے نیڑے آیا تے مینوں راہ وکھاؤن لگ پیا۔ میں تھوڑے جہے چھولے ہور پٹے تے ایس راہ تے ٹر پیا۔ اک صحرا جہیا سی چار دن ٹرن توں مگروں اک قلعہ نظر آیا۔ جدوں کول گیا تے اک کوٹ ویکھیا بہت اُچا تے سارا پتھردا تے اک النگ اوہدی دو کوساں دی تے اک پتھر دا تراشیا ہویا بوہا جیہدے تے جندرا وجا ہویا سی پر اوتھے انسان دا ناں نشان نہ لبھا۔ اوتھوں اگے ٹر پیا اک ٹبا ویکھیا پئی اوہدی سواہ سرمے وانگوں کالی سی جدوں ایس تل دے پار ہویا تے اک شہر نظر آیا بہت وڈا شہر پناہ تے تھاں تھاں برک اک پاسے شہر دے دریا سی بڑا وڈا جاندیاں جاندیاں بوہے تے گیا تے بسم اللہ پڑھ کے قدم اندر رکھیا۔ اک بندے نوں ویکھیا پئی اوہنے فرنگاں وانگوں کپڑے پائے ہوئے نیں تے کرسی تے بیٹھا ہے۔جیویں ہی اوہنے مینوں اجنبی مسافر ویکھیا تے میرے مونہہ چوں بسم اللہ سنی سدیا پئی اگے آ میں جا کے سلام کیتا۔ بڑی مہربانی نال سلام دا جواب دتا۔ چھیتی نال میرز تے روٹی مسکہ ککڑ کباب تے شراب رکھ کے کہیا ڈھڈ بھر کے کھا۔ میں تھوڑا جہیا کھاہدا تے پیتا تے بے خبر ہو کے ستا۔ جدوں رات ہو گئی اودوں اکھ کھلی۔ ہتھ مونہہ دھوتا فیر مینوں کھانا کھوایا تے کہیا پتر اپنا حال دس۔ جو کجھ میرے نال ہویا سارا کجھ کہہ دتا۔ اودوں بولیا توں ایتھے کیوں آیاں؟ میں بڑا حیران ہو کے کہیا خورے توں جھلا ایں۔ میں بڑی محنت دے نال ہن وستی دی صورت ویکھی ہے۔ رب نے ایتھے تیکر اپڑایا ہے تے توں کہناں پئی کیوں آیا ایں۔ آکھن لگا ہن توں آرام کر کل جو کہنا ہووے گا کہواں گا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels