Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (اٹھویں لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (اٹھویں لڑی)

میر امن دہلوی
February 12th, 2010

ویکھناں پئی اک جڑاؤ سنگھاسن تے جیہدے وچ لعل الماس تے موتی مونگا لگیا ہویا ہے وڈا بت بیٹھا ہے تے اک کرسی زریں تے چنگا فرش وچھیا ہے۔ اوہدے تے اک بڈھی مسند تکیے لائی تے دو منڈے دس باراں سال دے اک سجے اک کھبے بڑی شان نال بیٹھی ہے۔ مینوں اگے سدیا۔ میں ادب نال گیا تے تخت دے پاوے نوں چمیا۔ فیر اوہدا پلا پھڑ لیا اوہنے میرا حال پچھیا میں اوویں ہی جیویں ملکہ نے سکھایا سی ظاہر کیتا۔ سن کے بولی کیہ مسلمان اپنیاں استریاں نوں لکا کے رکھدے نیں؟ میں کہیا ہاں تیرے بچیاں دی خیر ہووے۔ ایہہ ساڈی پرانی ریت ہے آکھن لگی تیرا مذہب چنگا ہے میں ہنے حکم کرنی آں پئی شاہ بندر تیری جورو سنے آن حاضر ہوندا ہے۔ تے ایس گندے نوں انج دا سبق دیواں گی پئی اگے توں ایہو جہی حرکت نہیں کرے گا تے دوجیاں نوں وی کن ہو جان گے تے ڈرن گے۔

اپنے لوکاں نوں پچھن لگی پئی شاہ بندر کون ہے؟ اوہدی ایہہ مجال پئی بگانی عورت نوں زوریں کھوہ لیندا ہے؟ لوکاں دسیا فلانا بندہ ہے۔ ایہہ سن کے منڈیاں نوں جیہڑے کول بیٹھے سی فرمایا پئی چھیتی ایس مانس نوں لے کے بادشاہ کول جاؤ تے آکھو پئی ماتا فرماؤندی ہے پئی وڈے بت دا ایہہ حکم ہے پئی شاہ بندر بندیاں تے زیادتی کردا ہے ایس لئی ایس غریب دی عورت نوں کھوہ لیا ہے۔ ایہدی غلطی وڈی ہے ایس لئی چھیتی ایہدی تلافی کرو تے عورت حوالے کرو نہیں تے اج رات نوں ستیاناس ہو جاوے گا تے ساڈے غضب وچ پوے گا۔ اوہ دوویں منڈے اٹھ کے منڈل توں باہر آئے تے سوار ہوئے۔ سارے پنڈے سنکھ وجاندے تے آرتی گاندے نال ہو گئے۔

ایتھوں تیکر پئی اوتھوں دے وڈے نکے جتھے ایہناں منڈیاں دا پیر پیندا سی اوتھوں دی مٹی تبرک جان کے چک لیندے تے اکھاں نال لاؤندے ۔ انج بادشاہ دے قلعے تیکر گئے۔ بادشاہ نوں خبر ہوئی ننگے پیریں جی آیاں نوں آکھن نکل آیا تے اوہناں نوں بڑے مان محبت نال کھڑ کے اپنے کول تخت تے بٹھایا تے پچھیا اج کیویں تشریف لیاندی۔ دوواں برہمن نیانیاں نے ماں ولوں جو کجھ سن آئے سی کہیا وڈے بت دے غصے توں ڈرایا۔ بادشاہ نے سن دیاں ہی فرمایا بہت چنگا تے اپنے نوکراں نوں حکم کیتا پئی جان تے شاہ بندر تے اوس عورت نوں چھیتی میرے ساہمنے حاضر کرن تے میں غلطی موجب سزا دیواں۔

ایہہ سن کے میں اپنے دل وچ گھابریا پئی ایہہ تے چنگا نہیں ہویا۔ جے شاہ بندر دے نال ملکہ نوں وی لیاؤن تے پردہ کھل جاوے گا تے میرا کیہ حال ہووے گا؟ دل وچ بڑا ڈر بیٹھ گیا تے رب ول دھیان کیتا پر میرا رنگ اُڈن لگا تے جسم کنبن لگا۔ منڈیاں نے میرا رنگ ویکھ کے خورے پچھیا پئی ایہہ حکم اوہدی مرضی موجب نہیں ہویا۔ اوہ رس کے اٹھے تے بادشاہ نوں جھڑک کے آکھن لگے اوئے مردک توں جھلا ہو گیا ایں جیہڑا وڈے بت دی فرمانبرداری چوں نکلیاں تے ساڈے بچن نوں جھوٹ سمجھیا جیہڑا دوواں نوں سد کے پن چھان کرنی چاہناں؟ ہن خبردار توں وڈے بت دے غضب وچ پیا۔ اسیں تینوں حکم اپڑا دتا ہن توں جان تے وڈا بت
جانے۔

ایہہ آکھن نال بادشاہ دی حالت بڑی عجیب ہو گئی ہتھ جوڑ کے کھلو گیا تے سر توں پیراں تیکر کنبن لگ پیا منتاں ترلے پاؤن لگا۔ ایہہ دوویں اُکا نہ بیٹھے کھلوتے رہے۔ اینے چر وچ جنے وزیر مشیر سی اک زبان ہو کے آکھن لگے شاہ بندر انج دا ہی حرام زادہ بدکار تے پاپی ہے۔ انج دیاں حرکتاں کردا ہے پئی کیہ کیہ بادشاہ سلامت تہانوں دسیے؟ جو کجھ برہمناں دی ماتا نے آکھیا اوہ ٹھیک ہے۔ ایس لئی پئی ایہہ وڈے بت دا حکم ہے جھوٹ کیویں ہووے گا؟ بادشاہ نے جدوں ساریاں دی زبانی اک ہی گل سنے اپنے آکھے تے شرمندہ ہویا۔ چھیتی اک پاک لباس مینوں دتا تے حکم نامہ اپنے ہتھیں لکھ کے اوہدے تے دستی مہر لا کے میری سپردے کیتی تے اک رقعہ برہمناں دی ماں نوں لکھیا تے جواہر اشرفیاں منڈیاں نوں پیش کیتیاں تے ٹوریا۔ میں خوشی نال بت خانے وچ آیا تے اوس بڈھی دے کول گیا۔ بادشاہ دی جیہڑی چٹھی آئی سی اوہدے تے لکھیا سی۔ اداب توں مگروں لکھیا سی پئی تہاڈے حکم موجب ایس مرد مسلمان نوں اجازت دے دتی گئی ہے ہن ایہہ اوہدے قتل دا مختار ہے تے سارا مال دولت ایہدا ہویا۔ جو چاہے سو کرے۔ آس کرناں پئی تسیں میری غلطی معاف کر دیو گے۔ برہمناں دی ماں نے خوش ہو کے فرمایا نوبت خانے وچ بت خانے دی نوبت وجے۔ تے پنج سو سپاہی تیار کر کے میرے نال کر دتے تے حکم دتا پئی بندر وچ جا کے شاہ بندر نوں دستگیر کر کے ایس مسلمان دے حوالے کرن۔

جیویں ایہدا دل کرے اوہنوں مارے تے خبردار سوائے ایس عزیز دے کوئی محل وچ نہ وڑے تے ایہدے مال تے خزانے نوں امانت وانگوں ایہدی سپردے کرن۔ جدوں ایہہ خوشی نال ٹورے تے رسید تے رہائی نامہ ایہدے کولوں لے کے فیر آئیو۔ تے مینوں مال دے کے وداع کیتا۔

جدوں میں بندر وچ اپڑیا اک بندے نے اگے ودھ کے شاہ بندر نوں خبر کیتی۔ اوہ حیران جہیا بیٹھا سی پئی میں جا اپڑیا غصہ تے دل وچ بھریا ہی ہویا سی۔ ویکھدیاں ہی شاہ بندر نوں تلوار کھچ کے انج دی ماری پئی دھون لاہ دتی۔ تے اوتھوں ہر شے اپنے قبضے وچ کر کے محل وچ وڑیا۔ ملکہ نال ملنی کیتی آپو وچ گل لگ کے روئے تے رب دا شکر ادا کیتا۔ میں اوہدے اوہنے میرے اتھرو پونجھے۔ فیر باہر مسند تے بیٹھ کے اہلکاراں نوں لباس دتے تے اپنیاں اپنیاں ذمے داریاں تے بحال کیتا۔ نوکراں چاکراں نوں عزت دتی۔ اوہ لوک جیہڑے منڈپ توں میرے نال لائے گئے سی ہر اک نوں انعام دے کے اوہناں دے جمعدار، رسالہ دار نوں جوڑے پوا کے ٹوریا تے ودھیا جواہر تے تھان نوریانی تے شال بانی تے کئی ون سونے تحفے ہر اک ملک دے تے نقد بہت سارا بادشاہ نوں دین دی خاطر تے ہر امیر دے درجے موجب پنڈیاین لئی تے سارے پنڈاں دے ونڈن دی خاطر اپنے نال لے کے اک ہفتے پچھوں بت کدے وچ آیا تے ایس ماتا دے پیراں وچ رکھیا۔ اوہنے اک ہور '' خلعت سرفرازی '' دی مینوں بخشی تے خطاب دتا۔ فیر بادشاہ دے دربار وچ جا کے جو کجھ شاہ بندر نے ظلم تے فساد پائے ہوئے سی سارے دسے۔ ایسے کارن بادشاہ تے امیر سوداگر سارے میرے تے راضی ہوئے۔ میرے تے بڑی مہربانی کیتی تے خلعت تے گھوڑا دے کے منصب جاگیر مینوں دے کے عزت بخشی۔

جدوں بادشاہ کولوں ہو کے باہر آیا شاگرد پیشاں نوں تے اہلکاراں نوں اینا کجھ دے کے راضی کیتا پئی سارے میرا کلمہ پڑھن لگے۔میں بڑا سوکھا ہو گیا تے بڑے آرام چین نال رہن لگ پیا تے رب دی بندگی کرن لگا۔ میرے نیاں پاروں رعیت خوش سی مہینے وچ اک واری بت خانے تے بادشاہ کول آؤندا جاندا۔ بادشاہ دنوں دن مینوں ہور عزت دیندا۔

اخیر مصاحبت وچ مینوں داخل کیتا۔ میری صلاح توں بناء کوئی کم نہ کردا۔ بڑی بے فکری نال زندگی لنگھن لگ پئی۔ پر رب ہی جاندا ہے کئی واری اوہناں دوہاں بھراواں دا دل وچ آیا پئی اوہ کتھے ہون گے تے کیویں ہون گے ؟ دو سالاں پچھوں اک سوداگراں دا قافلہ ملک زیر باد توں ایس بندر وچ آیا۔ اوہ سارے قصد عجم دا قانون ایہہ سی پئی جیہڑا قافلہ آؤندا اوہدا سردار سوغات تے تحفے لے ہر ملک دے لے کے میرے کول آؤندا تے میری نذر کردا۔ دوجے دن میں اوہدے مکان تے جاندا تے طریقے نال محصول اوہناں دے مال دا لیندا تے جان دی اجازت دیندا۔ انج اوہ سوداگر زیرباد دے وی مینوں ملن آئے تے بڑی پیشکش لیائے۔ دوجے دن میں اوہناں دے خیمے وچ گیا ویکھیا تے دو بندے پاٹے پرانے کپڑے پا کے گٹھڑی سر تے چک کے میرے ساہمنے آؤندے نیں تے میرے ویکھن توں مگروں فیر چک کے لے جاندے نیں تے بڑی محنت نال سیوا کر رہے نیں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels