Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (ستویں لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (ستویں لڑی)

میر امن دہلوی
February 10th, 2010

سببیں سارے سوداگراں کول سوہنیاں لونڈیاں سی۔ شاہ بندر دے ڈر نال پئی کھوہ لوے گا ساریاں نے کنیزاں نوں صندوقاں وچ بند کیتا۔ میں وی انج ہی کیتا اپنی شہزادی نوں صندوق وچ بٹھا کے جندرا مار دتا۔ اینے چر وچ شاہ بندر اک غراب تے نوکر چاکر نال بیٹھا نظر آیا۔ آؤندیاں آؤندیاں جہاز تے آن چڑھیا۔ خورے اوہدے آؤن دا ایہہ کارن سی پئی بادشاہ نوں دائی دے مرن تے ملکہ دے غائب ہون دی خبر پتہ لگی۔ مارے غیرت دے اوہدا ناں نہ لیا پر شاہ بندر نوں حکم دتا پئی میں سنیا ہے عجمی سوداگراں کول بڑیاں سوہنیاں لونڈیاں نیں۔ میں وی شہزادی لئی لینا چاہناں توں اوہناں نوں روک کے جنیاں لونڈیاں جہاز وچ ہون میرے ساہمنے پیش کر۔ اوہناں نوں ویکھ کے جنیاں پسند آؤن گیاں اوہناں دا مُل بھر دتا جاوے گا۔ نہیں تے موڑ دیواں گے۔ بادشاہ دے حکم موجب ایہہ شاہ بندر ایس لئی آپوں جہاز تے آیا تے میرے نیڑے اک ہور بندہ سی اوہدے کول وی سوہنی باندی صندوق وچ بند سی۔ شاہ بندر ایسے صندوق تے آکے بیٹھا تے لونڈیاں کڈھواؤن لگا۔ میں رب دا شکر ادا کیتا پئی بھلا بادشاہ زادی دا ناں نہیں۔ بس جنیاں وی لونڈیاں سی شاہ بندر دے بندیاں نے بیڑی تے چڑھائیاں تے آپوں شاہ بندر جیہڑے صندوق تے بیٹھا سی اوہدے مالک نوں وی ہسدیاں ہسدیاں پچھیا تیرے کول وی تے لونڈی سی؟ ایس مورکھ نے کہیا میں اکلے نے ہی ایہہ کم نہیں کیتا ساریاں تیرے ڈر توں لونڈیاں صندوق وچ لکائیاں نیں۔ شاہ بندر نے ایہہ گل سن کے ساریاں دے صندوقاں دا نوں ویکھنا شروع کیتا۔ میرا وی صندوق کھولیا تے ملکہ نوں کڈھ کے ساریاں دے نال لے گیا بڑی بے دلی ہوئی پئی ایہہ کیہ ہو گیا ہن جان تے مفت وچ گئی تے ملکہ نال ویکھو کیہ ہوندا۔

ایسے دی فکر وچ میں اپنی وی جان دا ڈر بھل گیا۔ سارا دن رات رب توں دعا منگدا رہیا جدوں فجر ہوئی ساریاں لونڈیاں نوں کشتی تے چڑھا کے موڑ لیائے۔سوداگر خوش ہو گئے تے اپنیاں اپنیاں کنیزاں لئیاں۔ ساریاں آئیاں پر اک ملکہ اوہناں وچ نہیں سی۔ میں پچھیا میری لونڈی نہیں آئی۔ ایہدا کیہ کارن ہے ؟ اوہناں جواب دتا سانوں نہیں پتہ خورے بادشاہ نوں پسند آگئی ہووے۔ سارے سوداگر مینوں تسلی دین لگے خیر جو ہویا سو ہویا توں سڑ نہ اوہدا بتھیرا مُل تینوں مل جاوے گا۔ میری بھیڑی حالت ہو گئی میں کہیا ہن عجم نہیں جاواں گا۔ کشتی والیاں نوں کہیا یارو مینوں وی اپنے نال لے چلو کنڈھے تے لاہ دیو۔ اوہ راضی ہو گئے جہاز توں لتھ کے کشتی تے بیٹھا ایہہ کتا وی میرے نال ٹر پیا۔

جدوں باندر وچ اپڑیا اک صندوقچہ جواہر دا جیہڑا ملکہ اپنے نال لیائی سی اوہنوں تے رکھ لیا تے دوجا سارا مال شاہ بندر دے نوکراں نوں دتا تے میں جاسوسی وچ پھرن لگا پئی خورے ملکہ دی کوئی خبر ملے۔ پر اُکا کوئی پتہ نہ لگا ۔ اک رات نوں کسے بہانے بادشاہ دے محل وچ گیا تے لبھدا رہیا کجھ خبر نہ ملی۔ اک مہینے دے نیڑے شہر دے کوچے تے محلے پھرول سٹے تے ایسے غم وچ مرن والا ہو گیا تے جھلا جہیا ہو کے پھرن لگا۔ اخیر اپنے دل وچ سوچیا پئی ہوسکدا شاہ بندر دے گھر میری بادشاہ زادی ہووے ہور کِتے نہیں ہو سکدی۔ شاہ بندر دی حویلی دے آلے دوالے ویکھدا سی پئی کتوں کوئی راہ لبھے تے اندر جاواں۔

اک نالی جہی تے نظر پئی کہ اک بندے دی آؤنی جانی لئی ہے پر لوہے دی جالی اوہدے مڈھ تے جڑی ہے۔ ایہہ ارادہ کیتا پئی ایہدے راہیں جاواں۔ کپڑے لاہے تے ایس پلید چکڑ وچ لتھیا۔ بڑی محنت توں مگروں ایس جالی نوں توڑیا تے سنڈاس راہیں ایس چور محل وچ گیا۔ عورتاں والے لیڑے پا کے ہر پاسے ویکھن بھالن لگیا۔ اک مکان چوں آواز میرے کن وچ پئی جیویں کوئی مناجات کر رہیا ہے۔ اگے جاکے ویکھیا تے ملکہ ہے پئی عجب حالت وچ روندی کرلاؤندی ہے تے رب کولوں دعا منگدی ہے پئی اپنے رسول تے اوہدی آل پاک دے صدقے مینوں ایس کفرستان توں چھڈا دے تے جیہڑے بندے نے مینوں اسلام دی راہ دسی ہے اوہدے نال اک واری خیری صلا نال ملا دے۔ میں ویکھدیاں ہی دوڑ کے پیریں پیا ملکہ نے مینوں گل لایا۔ ساڈے دوہواں تے اکو واری بے سُرتی دا دورہ پے گیا۔ جدوں سُرت آئی تے میں ملکہ دی حالت پچھی۔ بولی جدوں شاہ بندر ساریاں لونڈیاں نوں کنڈھے لے گیا میں رب کولوں ایہو دعا منگدی سی پئی کِتے میرا بھید نہ کھل جاوے تے میں پچھانی نہ جاواں تے تیری جان نہ پھس جاوے۔ رب ولوں کسے نوں پتہ نہ لگیا پئی ایہہ ملکہ ہے۔ شاہ بندر ہر اک نوں خریداری دی نظر نال ویکھدا سی جدوں میری واری آئی مینوں پسند کر کے اپنے گھر چپیتیاں گھل دتا دوجیاں نوں بادشاہ کول گھل دتا۔

میرے پیو نے جدوں اوہناں وچ مینوں نہ ویکھیا تے ساریاں نوں گھل دتا۔ ایہہ سارا کجھ میرے واسطے کیتا سی۔ ہن انج مشہور کیتا ہے پئی بادشاہ زادی بمار ہے۔ جے میں ظاہر نہ ہوئی تے اک دن میرے مرن دی خبر سارے ملک وچ اڈے گی تے بادشاہ دی بدنامی نہ ہووے گی۔ پر ہن ایس عذاب وچ آں پئی شاہ بندر میرے بارے کجھ ہور ارادہ دل وچ رکھدا ہے تے ہمیش نال سون نوں سد دا ہے۔ میں نہیں من دی بھاویں اوہ چاہندا ہے، ہن تیکر میری رضا مندی منظور ہے ایس لئی چپ رہندا ہے۔ پرحیران آں پئی انج کدوں تیکر نبھے گی ایس لئی میں فیصلہ کیتا ہویا پئی جدوں میرے نال کجھ ہور کرن دا ارادہ بناوے گا تے میں اپنی جان دے دیواں گی تے مر رہواں گی پر تیرے ملن نال اک ہور تدبیر دل وچ آئی ہے۔ رب چاہے تے سوائے ایس فکر دے دوجی کسے طرحاں دی مخلصی نظر نہیں آؤندی۔ میں کہیا فرما کیہ تدبیر ہے ؟ آکھن لگی جے توں کجھ محنت تے کوشش کریں تے ہوسکدا ہے۔ میں کہیا میں حاضر آں جے حکم کریں تے بلدی اگ وچ چھال مار دیواں۔ تے پوڑی لبھے تے تیری خاطر اسمان تے چلا جاواں جو کجھ آکھیں گی میں کراں گا۔

ملکہ نے کہیا وڈے بت دے بت خانے وچ جا تے جیہڑی تھاں تے جتیاں لاہی دیاں نیں اوتھے اک کالا ٹاٹ پیا رہندا ہے ایس ملک دی ریت ہے جیہڑا کوئی غریب محتاج ہو جاندا ہے ایس تھاں اوہ ٹاٹ اُتے لے کے بیہندا ہے اوتھوں دے لوک جیہڑے زیارت نوں جاندے نیں اپنی اپنی ہستی موجب اوہنوں کجھ دیندے نیں۔ جدوں دو چار دن مال اکٹھا ہو جاندا ہے پنڈے اک لباس وڈے بت دی سرکار توں دے کے اوہنوں ٹور دے نیں۔ اوہ رج کے ٹر جاندا ہے۔کوئی نہیں پتہ کردا پئی ایہہ کون سی۔ توں وی جا کے ایس پلاس دے تھلے بیٹھ تے اپنے ہتھ مونہہ چنگی طرحاں لکا لے تے کسے نال نہ بول۔

تناں دناں پچھوں جدوں تینوں سارے دے دوا کے ٹورن تے توں اوتھوں نہ اٹھیں جدوں بہت منت ترلا کرن اودوں بولیں پئی مینوں روپیہ پیسہ کجھ نہیں چاہیدا میں مال دا بھکھا نہیں آں۔ میں مظلوم آں فریاد کرن آیاں۔ جے برہمناں دی ماتا میری داد دیوے تے چنگا ہے۔ نہیں تے وڈا بت میرا نیاں کرے گا۔ تے ایس ظلم تے وڈا بت ہی میری فریاد سنے گا۔ جدوں تیکر اوہ ماتا برہمناں دی آپوں تیرے کول نہ آوے جنا مرضی کوئی مناوے توں راضی نہ ہوویں۔ اخیر مجبور ہو کے اوہ آپوں تیرے کول آوے گی اوہ بہت بڈھڑی ہے دو سو چالی سال دی عمر ہے تے چھتی پتر اوہدے جمے ہوئے بت خانے دے سردار نیں۔ تے اوہدا وڈے بت کول بڑا درجہ ہے۔ ایسے کارن اوہدا اینا وڈا حکم ہے جنے نکے وڈے ایس ملک دے نیں اوہدا ہر حکم منن نوں بڑی وڈی سعادت جان دے نیں۔ جو اوہ فرماؤندی ہے اوہنوں ہی سارا کجھ جان دے نیں۔ اوہدے پیریں پے کے آکھیں اے مائی جے میرے مظلوم مسافر دا نیاں ظالم نال نہ کریں گی تے میں وڈے بت ساہمنے ٹکراں ماراں گا۔ اخیر اوہ رحم کھا کے تینوں میری سفارش کرے گا۔

ایہدے مگروں جدوں اوہ برہمناں دی ماتا تیرا حال پچھے تے آکھیں میں عجم دا رہن والا واں وڈے بت دی زیارت نوں تے تیری بماری دا سن کے کالے کوساں توں ایتھے آیاں۔ کئی دن آرام نال رہیا۔ میری بی بی وی میرے نال آئی سی۔ اوہ جوان ہے تے شکل وی سوہنی ہے۔ خورے شاہ بندر نے اوہنوں کیویں ویکھیا زوریں میرے توں کھوہ کے اپنے گھر رکھ لیا۔ تے ساڈا مسلماناں دا ایہہ قانون ہے پئی جیہڑا محرم عورت اوہناں دی ویکھے یاں کھوہے تے لازمی ہے پئی اوہنوں جیویں ہووے یاں مار دئیے تے اپنی جورو لے لئیے۔نہیں تے کھانا پینا چھڈ دئیے۔ کیوں جو جدوں تیکر اوہ جیوندا ہے اوہ عورت خاوند تے حرام ہے۔ہن ایتھے مجبور ہو کے آیاں۔ ویکھو توں کیہ نیاں کرنی ایں؟ جدوں ملکہ نے مینوں سکھا پڑھا دتا میں اوتھوں باہر نکیا تے اوہ جالی اُنج ہی فیر لا دتی۔

سویر ہوندیاں ہی بت خانے گیا تے اوہ کالی پلاس لے کے بیٹھیا۔ تن دن وچ اینا روپیہ تے اشرفی کپڑا میرے کول اکٹھا ہو گیا پئی ڈگ لگ گیا چوتھے دن پنڈے بھجن کردے تے گاؤندے وجاؤندے میرے کول آئے تے ٹورن لگے۔ میں نہ منیا تے دہائی وڈے بت دی دتی پئی میں منگن نہیں آیاں۔ سگوں نیاں لئی وڈے بت تے برہمناں دی ماتا کول آیاں۔ جدوں تیکر اپنی داد نہیں پاؤندا ایتھے ہی رہواں گا۔ اوہ سن کے اُس مائی کول گئے تے میرے بارے دسیا مگروں اک نوکر آیا تے آکھن لگا چھیتی ٹر ماتا سد دی ہے ۔ میں اُنج ہی کالا ٹاٹ سر توں پیراں تیکر لے کے دھرے وچ گیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels