Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (چوتھی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (چوتھی لڑی)

میر امن دہلوی
January 25th, 2010

اک دن رات نوں اوہ دوویں قیدی ستے ہوئے سی۔ میرا دل بھر آیا۔ بے وس ہو کے رون لگ پیا تے رب دے دربار وچ بینتیاں کرن لگ پیا۔ پچھلے پہر کیہ ویکھناں پئی رب دی قدرت نال اک رسی غار وچ لمکی۔ تے سہجے اک آواز آئی اوئے بد نصیبا ڈوری دا سرا اپنے ہتھ وچ پکا کر کے بنھ تے ایتھوں نکل۔

میں سن کے دل وچ سوچیا پئی خورے اخیر بھراواں نوں میرے تے ترس آگیا تے اوہناں دے خون نے جوش ماریا تے اوہ مینوں کڈھن آئے نیں۔ بڑے زور نال ایس رسی نوں لک دوالے کسیا۔ کسے نے مینوں اُتے کھچیا۔ رات انج دی ہنھیری سی پئی جیہنے مینوں کڈھیا اوہنوں نہ پچھانیا پئی کون ہے جدوں میں باہر آیا اودوں اوہنے کہیا چھیتی آ ایتھے کھلون دی تھاں نہیں میرے وچ طاقت تے نہیں سی پر ڈردے مارے رڑھنا پیا پہاڑ توں تھلے آیا۔ ویکھیا تے دو گھوڑے زین رکھے ہوئے کھلوتے نیں۔ اوس بندے نے اک تے مینوں چڑھایا تے دوجے تے آپ چڑھ گیا تے اگے اگے ہو گیا۔ ٹردیاں ٹردیاں دریا دے کنڈھے تے اپڑیا۔

سویر ہو گئی ۔ ایس شہر چوں دس باراں کوہ دور نکل آئے۔ ایس جوان نوں ویکھیا پئی بڑی کاوڑ نال تلور میان چوں کڈھی تے گھوڑے توں ہی میرے تے چلائی۔ میں اپنے آپ نوں گھوڑے توں تھلے سٹیا تے بینتیاں کرن لگا پئی میں بے گناہ ہاں مینوں کیوں قتل کر رہیاں ؟ مہربان بندیا توں اوس زندان وچوں مینوں کڈھیا ہن ایہہ بے مروتی کیوں کر رہیاں؟ اوہنے کہیا سچی گل کر توں کون ایں؟ میں دسیا پئی مسافر آں ناحق مصیبت وچ پھس گیا سی۔ تیرے وسیلے نال باہر جیوندا نکلیاں تے بہت گلاں خوشامد دیاں کیتیاں۔

رب نے اوہدے دل وچ رحم پایا۔ تلوار میان وچ پائی تے کہیا خیر رب جو چاہے سو کرے۔ جا تیری جان بخش دتی۔ چھیتی سوار ہو ایتھے کھلون دی کوئی واہ نہیں۔ گھوڑیاں نوں چھیتی تیز کیتا تے ٹرے۔ راہ وچ ہرکھ کھاندا تے پچھتاؤندا جاندا سی۔ ظہر ویلے تیکر اک جزیرے وچ اپڑے۔ اوتھے گھوڑے توں لتھا مینوں وی لاہیا زین لاہی تے گھوڑیاں نوں چرن لئی چھڈیا۔ اپنے لک نالوں وی ہتھیار کھولے تے بیہہ گیا۔ مینوں کہیا دس بدنصیبا! ہن اپنا حال سناویں تے پتہ لگے توں کون ایں؟ میں اپنا ناں دسیا تے جو کجھ بیتیا سی میرے تے مڈھوں اخیر تیکر دسیا۔

ایس جوان نے جدوں میری ساری گل سنی تے رون لگا تے کہیا جوانا ہن میری کہانی سن۔ میں کنیا زیرباد دے دیس دے راجے دی دھی آں تے اوہ گبھرو جیہڑا زندان سلیمان وچ بندی ہے اوہدا ناں بہرہ مند ہے میرے پتا دے منتری دا پتر ہے۔ اک دن مہاراج نے حکم دتا پئی جنے راجے تے کنور نیں میدان وچ نکل کے تیر اندازی تے چوگان بازی کرن تے گھڑ چڑھی تے ہر کسے دا کسب ظاہر ہووے۔ میںرانی دے نیڑے جیہڑی میری ماں سی ٹھاری دے اوہلے بیٹھی سی۔تے دائیاں تے سکھیاں حاضر سن تماشا ویکھ رہیاں سی۔ ایہہ دیوان دا پتر ساریاں چوں سوہنا سی۔ تے گھوڑے نوں کاوے دے کے کسب کر رہیا سی۔ مینوں پسند آگیا تے دل ایہدے تے ہار بیٹھی تے ایہہ گل دل وچ ہی رکھی۔

اخیر جدوں بہت بے چین ہو گئی تے دانی نوں کہیا تے بہت سارا انعام دتا اوہ ایس جوان نوں کسے طرحاں ساریاں توں لُکا کے میرے کول لے آئی اودوں اوہ وی مینوں چاہن لگا۔ کئی دن ایس عشق مشک وچ کٹے۔

اک دن چوکی داراں نے ادھی رات نوں ہتھیار بنھے تے محل وچ آؤندیاں ویکھ کے اوہنوں پھڑیا تے راجہ نوں دسیا۔ اوہنوں قتل دا حکم ہویا۔ سارے وزیراں مشیراں نے کہہ سن کے جان بخشی کروائی۔ اودوں فرمایا پئی ایہنوں زندان سلیمان وچ سٹ دیو تے دوجا جوان جیہڑا اوہدے نال قیدی ہے اوہدا ساتھی ہے۔اوس دن اوہ وی اوہدے نال سی۔ دوہاں نوں ایس کھوہ وچ سٹ دتا گیا۔ اج تن سال ہوئے اوہ پھسے ہوئے نیں۔ پر کسے نے نہیں پچھیا پئی ایہہ جوان راجہ دے گھر کیوں آیا سی۔ رب نے میری لاج رکھی۔ ایس شکرانے دے بدلے میں اپنے اُتے لازم کیتا پئی ان پانی اوہنوں اپڑایا کراں۔ اودوں توں اٹھاں دناں وچ اک دن آؤنی آں تے اٹھاں دناں دا سامان دے جانی آں۔ کل دی رات سفنے وچ ویکھیا پئی کوئی مانس کہندا ہے پئی شتابی اٹھ تے گھوڑا جوڑا تے کمند تے کجھ نقد خرچ دے واسطے لے کے اوس غار تے جا تے اوس وچارے نوں اوتھوں کڈھ ۔ ایہہ سن کے میں چھیتی نال اٹھی تے مردانہ بھیس بدلیا تے اک صندوقچہ ہیرے اشرفیاں نال بھر لیا۔ تے ایہہ گھوڑا تے کپڑا لیڑا لے کے اوتھے گئی پئی کمند نال اوہنوں کھچاں۔ تیرے بھاگاں وچ سی پئی ایس قید توں چھٹیں تے میرے ایس کارے توں کوئی جانوں نہیں خورے اوہ کوئی دیوتا سی پئی تیری مخلصی دی خاطر مینوں گھلیا۔ خیر جو میرے بھاگ وچ سی ہویا۔ ایہہ کتھا آکھ کے پوری کچوری اوہدا سالن انگوچھے توں کھولیا۔ تے مینوں ناشتہ کروایا۔ تھوڑے چر پچھوں اوہنے مینوں لنگی بنھوا کے دریا وچ لے گئی۔ قینچی نال میرے سر دے وال کترے نونہہ کٹے نہوایا دھوایا۔ نویں سرے توں بندہ بنایا۔ میں دوگانہ شکرانے دا قبلہ رخ ہو کے پڑھن لگا۔ اوہ مٹیار میری ایس حرکت نوں ویکھدی رہی۔

جدوں نماز توں ویہلا ہویا پچھن لگی پئی ایہہ توں کیہ کم کیتا؟ میں کہیا جیہڑے خالق نے ساری خلقت پیدا کیتی تے تیرے ورگی محبوبہ کولوں میری سیوا کروائی تے تینوں میرے تے مہربان کیتا تے انج دے زندان چوں چھڈوایا اوہدی ذات لاشریک ہے اوہدی میں عبادت کیتی تے بندگی دا حق ادا کیتا اوہدا شکر ادا کر کے۔ ایہہ گل سن کے کہن لگی توں مسلمان ایں؟ میں کہیا شکر الحمدللہ بولی۔ میرا دل تیریاں گلاں توں خوش ہویا۔ مینوں وی ایہہ سارا کجھ سکھا تے کلمہ پڑھا۔ میں دل وچ کہیا الحمدللہ پئی ایہہ ساڈے دین دی شریک ہوئی۔

میں اوہنوں لا الہ الا اللہ محمد رسول اللہ پڑھیا تے اوہنوں پڑھوایا۔ فیر اوتھوں گھوڑیاں تے چڑھ کے اسیں دوویں ٹرے۔ رات نوں اتردے تے اوہ دین دیاں گلاں چھیڑ لیندی تے خوش ہوندی۔ انج دو مہینے لنگھ گئے۔ اک شہر نظر آیا آبادی وچ استبول توں وڈا تے آب وہوا بہت چنگی تے موافق۔ بادشاہ ایس شہر دا کسری توں ودھ کے عادل رعیت پرور ویکھ کے دل بڑا خوش ہویا۔ اک حویلی خرید کے اوتھے رہن لگ پئے۔ جدوں کئی دن مصیبتاں تے سفر دا تھکیواں لتھا تے کجھ ضروری سامان خریدیا تے ایس بی بی نال شرع محمدی موجب نکاح کیتا تے رہن لگا۔ تن سال وچ اوتھوں دے اکابر تے واصاغر نال رل مل کے اعتبار بحال کیتا۔ تے وپار دا سلسلہ ودھایا۔ اخیر اوتھوں دے سارے سوداگراں وچوں اگے نکل گیا۔

اک دن وزیر اعظم دی خدمت وچ سلام لئی گیا۔ اک میدان وچ بڑی مخلوق ویکھی کسے نوں پچھیا پئی کیہ معاملہ ہے؟ پتہ لگیا پئی دو بندیاں نوں زنا تے چوری کردیاں پھڑیا ہے تے خورے خون وی کیتا ہے اوہناں نوں سنگسار کرن نوں لیائے آں۔ مینوں سن دیاں ہی اپنا حال چیتے آیا پئی اک دن مینوں وی انج ہی سولی چڑھاؤن لے گئے سی۔ رب نے بچایا۔ ایہہ کون ہون گے جیہڑے ایس مصیبت وچ پئے؟ پتہ نہیں پئی سچ کیہ ہے یاں میرے وانگوں تہمت ہی لگی ہے۔ بھیڑ نوں چیر کے اندر وڑ گیا۔ ویکھیا تے میرے دوویں بھرا نیں پئی ٹنڈاں کیتیاں ہوئیاں سروں پیروں ننگے اوہناں نوں لئی جاندے نیں۔ اوہناں دی صورت ویکھدیاں ہی خون نے جوش ماریا تے کلیجہ سڑیا۔ محصول نوں اک مٹھی اشرفیاں دتیاں تے کہیا دو گھڑیاں صبر کر۔ تے اوتھوں گھوڑے نوں نسایا تے حاکم دے گھر گیا۔ اک دانہ یاقوت دا مہنگا اوہدی خدمت وچ پیش کیتا تے اوہناں نوں چھڈوایا۔ حاکم نے کہیا اک بندہ ایہناں دا مدعی ہے تے اوہناں دے گناہ ثابت ہوئے نیں تے بادشاہ نوں پتہ ہے میں مجبور آں۔

حاکم نے مدعی نوں سد کے بڑیاں منتاں ترلیاں نال مدعی نوں سد کے پنج ہزار روپئے تے راضی کیتا پئی اوہ خون دا دعویٰ معاف کرے۔ میں روپئے گن کے دتے تے لا دعوی لکھوا لیا۔ تے انج دی بلاں توں جان چھڈوائی۔ بادشاہ سلامت! ایہناں نوں پچھو پئی میں سچ بولنا یاں جھوٹ بک رہیاں۔ اوہ دوویں سرنیواں کر کے نموشی نال کھلوتے سی۔ خیر اوہناں نوں چھڈوا کے گھر لیاندا حمام وچ گھل کے لباس پوایا۔ دیوان خانے وچ مکان رہن نوں دتا ۔ ایس واری میں اپنے قبیلے نوں اوہناں دے ساہمنے نہ کیتا۔ اوہناں دی خدمت وچ حاضر رہندا۔ تے اوہناں دے نال روٹی کھاندا۔ سون ویلے گھر جاندا تن سال اہناں دی سیوا کیتی تے وی کوئی حرکت بھیڑی نہ ہوئی پئی نموشی دا کارن بنے جے میں سوار ہو کے کِتے جاندا تے ایہہ گھر وچ رہندے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels