Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (تیجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: کتھا خواجہ سگ پرست دی (تیجی لڑی)

میر امن دہلوی
January 21st, 2010

اک دن جہاز دی کوٹھڑی وچ ستا سی تے لونڈی پیر گھٹ رہی سی کہ وچلا بھرا آیا تے چھیتی نال مینوں جگایا۔ میں ہڑبڑا کے اٹھیا تے باہر نکلیا۔ ایہہ کتا وی میرے نال ہی ٹر پیا۔ ویکھیا تے وڈا بھرا جہاز دی واڑ تے ہتھ رکھ کے بڑی حیرانی نال دریا دا تماشا ویکھ رہیا ہے۔ تے مینوں سد دا ہے میں کول جا کے کہیا خیر تے ہے؟ کہن لگا عجیب تماشا ہو رہیا ہے پئی دریائی بندے موتی دیاں سیپیاں تے مونگے دے رُکھ ہتھ وچ پھڑ کے نچ رہے نیں۔ جے کوئی ہور انج دی گل سمجھ وچ نہ آؤن والی کہندا تے میں نہ مندا۔ وڈے بھرا دے آکھن نوں صحیح جانیا تے ویکھن لئی سر نیواں کیتا۔حالی مینوں کجھ نظر نہیں سی آیا سی تے اوہ ایہو آکھی جا رہیا سی ہن ویکھیا؟ پر کجھ ہووے تے ویکھاں۔ اینے چر وچ مینوں لاپرواہ ویکھ کے وچلے بھرا نے اچن چیتی پچھوں آ کے انج دا دھکا ماریا پئی میں بے وس ہو کے دریا وچ ڈگ پیا۔ تے اوہ رون دھون لگ پئے نسیو ساڈا بھرا دریا وچ ڈب گیا۔ اینے چر وچ کشتی اگے ودھ گئی تے دریا دی لہر مینوں کِتے دی کِتے لے گئی۔ غوطے تے غوطے کھاندا سی تے چھلاں وچ رُڑھدا جاندا سی۔ اخیر تھک گیا۔ رب نوں یاد کردا سی کجھ وس نہیں چلدا سی۔ اکو واری کسے شے نوں ہتھ پیا۔ اکھ کھول کے ویکھیا تے ایہو کتا ہے۔ خورے جدوں مینوں دریا وچ دھکا دتا گیا اودوں ایہہ وی میرے نال ہی چھال مار گیا تے تردا ہویا میرے نال لگیا رہیا سی۔ میں اوہدی پوچھ پھڑ لئی۔ رب نے اوہنوں میری حیاتی دا سبب بنایا۔ ست دن تے رات ایہو کجھ رہیا۔ اٹھویں دن کنڈھے جا لگے۔ میرے وچ اُکا طاقت نہیں سی، بڑا ہی اوکھیاں ہو کے پاسے مار مار کے اپنے آپ نوں سُکے تے سٹیا۔

اک دن بے سُرت پیا رہیا دوجے دن کتے دی آواز کن وچ گئی۔ سرت وچ آیا رب دا شکر ادا کیتا ایدھر اودھر ویکھن لگا۔ دوروں شہر دا نظارہ نظر آیا پر اینی طاقت کتھے سی پئی ارادہ کراں! بڑی لاچاری نال اک پیر ٹردا فیر بیٹھ جاندا۔ ایسے حالت وچ شام تیکر کوئی کوس پینڈا کیتا۔ وچ اک پہاڑ ملیا۔ رات نوں اوتھے ڈگ پیا۔ سویر نوں شہر وچ وڑیا جدوں بازار وچ گیا نان بائی تے حلوائیاں دیاں ہٹیاں نظر آئیاں دل ترسن لگا۔ نہ کول پیسا جیہڑا خریداں کجھ نہ مفت منگن نوں دل کرے۔ انج اپنے دل نوں تسلی دیندیاں ہوئیاں پئی ہٹی توں لواں گا ٹریا جاندا سی۔ اخیر طاقت نہ رہی تے ڈھڈ وچ اگ لگی۔روح پنڈے چوں نکلن والی سی کہ دو جوان نظر آئے جیہناں نے عجم دا لباس پایا ہویا سی تے ہتھ پھڑ کے ٹرے آؤندے سی۔ اوہناں نوں ویکھ کے خوش ہویا پئی ایہہ اپنے ملک دے نیں خورے جان پچھان والے ہون اوہناں نوں اپنا حال دسناں۔ جدوں نیڑے آئے تے دوویں میرے سکے بھرا سی۔ ویکھ کے بڑا خوش ہویا۔ رب دا شکر ادا کیتا پئی رب نے عزت رکھ لئی ۔ غیر دے اگے ہتھ نہیں اڈیا۔نیڑے جا کے سلام کیتا تے وڈے بھرا دا ہتھ چمیا۔ اوہناں نے مینوں ویکھدیاں ہی رولا پا دتا۔ وچلے بھرا نے چپیڑ ماری میں ڈگ پیا۔ وڈے بھرا نوں پھڑیا پئی خورے ایہہ حمایت کرے گا اوہنے لت ماری۔

ایتھوں تیکر دوہاں نے مینوں خوار کر دتا تے حضرت یوسف دے بھراواں والا کم کیتا۔ بھاویں میں بتھیرے واسطے دتے پر اوہناں ترس نہ کھاہدا۔ بڑی خلقت اکٹھی ہوئی۔ ساریاں نے پچھیا اوہدا کیہ گناہ ہے؟ اودوں بھراواں نے کہیا ایہہ حرام زادے نوں بڑے چر توں لبھ رہے آں اج ایتھے نظر آیا۔ اوہ مینوں پچھدے سی پئی اوئے ظالم! ایہہ کیہ تیرے دل وچ آیا پئی توں ساڈے بھرا نوں مار کھپایا! اوہنے کیہ قصور کیتا سی۔ اوہنے کیہ بھیڑا ورتیا سی پئی تینوں اپنا مختار بنایا سی؟ فیر اہناں دوہاں نے اپنے گلمیں پاڑ لئے تے بڑے بے ود ہو کے جوٹھ موٹھ بھرا دی خاطر روندے سی۔ تے لت مکے مینوں مار دے سی۔

اینے چر وچ حاکم دے پیادے آئے۔ اوہناں نے جھڑکیا کیوں مار دے او؟ تے میرا ہتھ پھڑ کے کوتوال دے کول لے گئے۔ ایہہ دوویں وی نال ٹرے تے حاکم نوں وی ایہو دسیا تے وڈھی چیرا دے کے اپنا نیاں چاہیا تے ناحق خون دا دعویٰ کیتا۔ حاکم نے مینوں پچھیا میری ایہہ حالت سی پئی بھکھ دے مارے بولن دی آس نہیں سی۔

سر نیواں کے کھلوتا سی مونہہ چوں کوئی جواب نہ نکلیا۔ حاکم نوں وی یقین ہو گیا پئی ایہہ خونی ہے فرمایا ایہنوں میدان وچ لے جا کے سولی چاڑھ دیو۔ بادشاہ سلامت! میں روپئے دے کے ایہناں نوں یہودی کولوں چھڈوایا سی۔ ایہدے بدلے ایہناں نے وی روپئے خرچ کے میری جان لین دا ارادہ کیتا۔ ایہہ دوویں حاضر نیں۔ ایہناں کولوں پچھو پئی میں جھوٹھ کہہ رہیاں؟ خیر اوہ مینوں لے گئے۔ جدوں سولی ویکھی زندگی جاندی ویکھی تے سوائے ایس کتے توں میرا کوئی رون والا نہیں سی۔ ایہدی حالت ایہہ سی پئی بندیاں دے پیر وچ لیٹ دا تے رولا پاؤندا سی۔ کوئی لکڑ کوئی وٹا ماردا پر ایہہ اوس تھاں توں نہ ہل دا۔ تے میں کعبے ول مونہہ کر کے رب نوں کہندا سی پئی ایس ویلے تیری ذات توں سوا میرا کوئی نہیں جیہڑا مدد کرے تے مینوں بے گناہ نوں بچاوے۔ ایہہ آکھ کے کلمہ شہادت پڑھ کے گھابر کے ڈگ پیا۔

رب دی حکمت نال ایس شہر دے بادشاہ نوں قولنج دی بماری ہوئی۔ امیر تے حکیم اکٹھے ہوئے جیہڑے علاج کردے سی فیدا نہ ہوندا سی۔ اک بزرگ نے آکھیا سب توں چنگی ایہہ دوا ہے پئی محتاجاں نوں کجھ خیرات کرو تے بندی واناں نوں آزاد کرو۔ دوا نالوں دعا وچ بہتا اثر ہے۔ کالھ نال بادشاہ دے چمچے بندی خانیاں ول بھجے۔

اتفاق نال اک ایس میدان وچ آگیا نوکر نوں پچھیا کس نوں پھاہے لا رہے او۔ ایہہ سن دیاں ہی گھوڑے نوں نیڑے لیا کے تلوار نال رسیا وڈھ دتیاں۔ حاکم دے پیادیاں نوں جھڑک کے آکھیا پئی ایس ویلے بادشاہ دی حالت خراب ہے تسیں رب دے بندے نوں قتل کردے او ، تے مینوں چھڈوا دتا۔ اودوں ایہہ دوویں بھرا فیر حاکم دے کول گئے تے میرے قتل لئی آکھیا۔ شحنہ نے تے وڈھی کھادی سی، جو ایہہ کہندے سی اوہ کردا سی۔

کوتوال نے اوہناں نوں کہیا صبر کرو ہن میں انج دی قید وچ رکھاں گا پئی آپوں ہی بھکھ نال مر جاوے گا۔ کسے نوں خبر وی نہیں ہووے گی۔ مینوں پھڑ لیاندا تے اک نکرے رکھیا۔ ایس شہر دے باہر اک کوس تے اک پہاڑ سی حضرت سلمان دے دور وچ جناں نے اک سوڑا جہیا کھوہ کڈھیا سی۔ اوہنوں زندان سلیمان کہندے سی جیہدے تے بادشاہ دا بہت غضب ہوندا اوہنوں اوتھے قید کردے تے اوہ آپوں مر جاندا۔ رات نوں چپ کیتیاں ایہہ دوویں بھرا تے کوتوال دے غنڈے مینوں ایس پہاڑ تے لے گئے تے غار وچ سٹ کے اپنی تسلی کر کے ٹرگئے فیر بادشاہ ایہہ کتا میرے نال ٹر پیا۔ جدوں مینوں کھوہ وچ سٹیا اودوں ایہہ اوہدے مینڈ تے لمے پے رہیا میں اندر بے سُرت پیا سی۔ ماڑی جہی سرت آئی تے اپنے آپ نوں مردہ سمجھیا تے ایس مکان نوں قبر سمجھیا۔

ایہدے وچ دوہاں بندیاں دیاں آپو وچ گلاں کرن دیاں آوازاں آئیاں مینوں انج ہی لگیا پئی منکر نکیر نیں تے مینوں سوال کرن آئے نیں۔ رسی دے ہلن نال آواز آئی جیویں کسے نے اوتھے لمکائی ہووے۔ میں حیران سی زمین تے ہتھ ماردا تے ہڈیاں ہتھ وچ آؤندیاں۔

تھوڑے چر پچھوں چیڑ چیڑ مونہہ چلاؤن دی
آواز میرے کن وچ آئی۔ جیویں کوئی کجھ کھا رہیا ہووے میں پچھیا اے رب دے بندیو تسیں کون او۔ رب دے واسطے دسو۔ اوہ ہسن لگ پئے تے بولے۔ ایہہ زندان مہتر سلیمان دا ہے۔ تے اسیں قیدی آں میں پچھیا میں جیوناں تے اوہ کھڑ کھڑ ہسے تے آکھیا ہن تیکر تے جیونا پر ہن مر جاویں گا میں کہیا کیہ کھاندے او مینوں وی دے دیو تھوڑا جہیا۔ اوہناں نے کاوڑ نال جواب دتا تے کجھ نہ دتا۔ اوہ کھا پی کے سوں رہے تے میں کمزوری نال غش وچ پیا روندا رہیا تے رب نوں یاد کردا سی۔ بادشاہ سلامت ست دن دریا وچ تے اینے دن بھراواں دے الزام پاروں دانہ نہیں سی کھاہدا روٹی دی تھاں مار کھاہدی تے ایہو جہے زندان وچ سٹیا گیا کہ کوئی باہر نکلن دی صورت نظر نہیں آؤندی سی۔

اخیر جان نکلن والی ہو گئی۔ کدی ساہ آؤندا کدی نہ آؤندا۔ کدی کدی ادھی رات نوں اک بندہ آؤندا تے رومال وچ روٹیاں تے پانی دی صراحی ڈوری وچ بنھ کے لمکا دیندا تے سدا جیہڑے دو بندے میرے کول قیدی سی اوہ لے لیندے تے کھاندے پیندے۔ اُتوں کتے نے ایہہ حال ویکھیا تے عقل کیتی پئی جیویں ایہہ بندہ پانی تے روٹی کھوہ وچ سٹ دا ہے کیوں ناں توں وی انج ہی کریں تے ایہہ میرا مالک کھا لوے۔ ایہہ سوچ کے شہر گیا۔ نان بائی دی ہٹی تے میز دے گردے کلچے دھرے ہوئے سی چھال مار کے اک کلچہ مونہہ وچ لیا تے نسیا لوک پچھے دوڑے وٹے ماردے۔ پر ایہنے نان نہ چھڈیا۔ بندے تھک کے پھرے۔ شہر دے کتے پچھے لگے اوہناں نال لڑدا بھڑدا روٹی نوں بچا کے ایس چاہ تے آیا تے نان نوں اندر سٹ دتا۔ دن لگیا ہویا سی میں روٹی اپنے کول ویکھی تے کتے دی آواز سنی۔ کلچے نوں چکیا تے ایہہ کتا روٹی سٹ کے پانی لبھن گیا۔

کسے پنڈ دے کنڈھے اک بڈھی دی جھگی سی۔مشک پانی دی بھری سی زنانی چرخا کت دی سی۔ کتا کوزے دے کول گیا چاہیا پئی لوٹے نوں چکے۔ عورت نے جھڑک دتا۔ لوٹا اوہدے مونہہ وچوں کھویا گھڑے تے ڈگیا تے گھڑا ٹٹ گیا پانی ڈلھ گیا۔ بڈھی لکڑ لے کے اہنوں مارن نوں اٹھی۔ ایہہ کتا اوہدے نال چنبڑ گیا۔ فیر اوہدے پیراں تے مونہہ ملن تے پوچھ ہلاؤن لگا تے پہاڑ ول دوڑیا۔ فیر اوہدے کول آکے کدی رسی چکدا کدی ڈول مونہہ وچ پھڑ کے وکھاؤندا تے مونہہ اوہدے پیراں تے رگڑدا تے چادر دا پلا پھڑ کے کھچدا۔ رب نے ایس زنانی دے دل وچ رحم پایا تے ڈول تے رسی لے کے ایہدے نال ٹر پئی۔ ایہہ اوہدا پلہ پھڑ کے گھروں باہر ہو کے اگے اگے ٹرن لگا۔

اخیر اوہنوں پہاڑی تے لے آیا۔ عورت دے دل وچ کتے دی ایس حرکت تے الہام ہویا پئی ایہدا مالک ایس غار وچ قید ہے۔ خورے ایس لئی پانی منگدا ہے۔ عورت نوں لے کے غار دے مونہہ تے آیا۔ عورت نے لوٹا پانی دا بھر کے رسی نال لمکایا۔ میں پھڑ لیا تے نان دا ٹوٹا کھاہدا دو تن گھٹ پانی دے پیتے تے ایس ڈھڈ دے کتے نوں راضی کیتا۔ رب دا شکر کر کے اک کنڈھے تے بیٹھا تے رب دی رحمت اُڈیکن لگ پیا ویکھو ہن کیہ ہوندا ہے؟ ایہہ حیوان بے زبان انج ہی روز نان لے آؤندا تے بڈھی دے ہتھوں پانی پیاؤندا۔

جدوں بھٹیاراں نے ویکھیا پئی کتا ہمیش روٹی لے جاندا۔ ترس کھا کے روز ایہنوں ویکھدیاں ہی اک کلچہ ایہدے اگے سٹ دیندے۔ جے اوہ عورت پانی نہ لیاؤندی تے ایہہ اوہدا بوچھن پاڑ دیندا۔ مجبوری نال اوہ وی ہر روز اک صراحی پانی دی دے جاندی ایس سنگی نے پانی تے روٹی نال میری سیوا کیتی تے آپوں ایس زندان دے مونہہ تے پیا رہندا۔ انج چھماہی لنگھ گئی۔ پر جیہڑا بندہ انج دے زندان وچ رہوے پئی دنیا دی ہوا ہی اوہنوں نہ لگے اوہدا کیہ حال ہووے گا۔ میں ہڈیاں دا ڈھانچہ بن گیا۔ زندگی مصیبت بن گئی۔ دل وچ آیا پئی یاں الٰہی ایہہ دم نکل ہی جاوے تے چنگا ہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels