Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: خواجہ سگ پرست (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: خواجہ سگ پرست (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
January 13th, 2010
5 / 5 (1 Votes)

وزیر زادی فیر سوداگر بچہ بن کے خواجہ سگ پرست کول آ گئی۔ اوتھے خواجہ نوں اوہدے جان دا اینا ہرکھ ہویا پئی بے وس ہو کے کِتے ہور ٹر گیا۔ کسے نیڑلے شہر ایدھروں سوداگر بچہ جاندا سی تے دوجے پاسیوں خواجہ آؤندا سی۔ عین راہ وچ ملنی ہوئی۔ خواجہ نے ویکھدیاں ہی کہیا بابا مینوں بڈھے نوں اکلیاں چھڈ کے کتھے گیا سی؟ سوداگر بچہ بولیا تہاڈے کولوں اجازت لے کے اپنے گھر گیا سی۔ تہاڈی چاہ نے اوہنوں اوتھے رہن نہ دتا۔ اخیر حاضر ہویا۔ شہر دے بوہے تے دریا دے کنڈھے اک باغ دی چھاں ویکھ کے خیمہ لایا تے اوتھے لتھے۔ خواجہ تے سوداگر بچہ رل کے شراب پین لگ پئے۔ جدوں عصر دا ویلا ہویا سیر تماشے دی خاطر خیمے توں نکل کے صندلیاں تے بیٹھے۔

اتفاق نال اک بادشاہ دا امیر ایدھر آ گیا۔ اوہناں دا لشکر تے رہن سہن ویکھ کے بڑا حیران ہویا تے دل وچ کہیا خورے ایلچی کسے بادشاہ دا آیا ہے کھلوتا تماشا ویکھدا سی تے خواجہ نے اوہنوں اگے سدیا تے پچھیا پئی توں کون ایں؟ اوہنے آکھیا میں بادشاہ دا شکار دا میر آں۔ شاطر نے خواجہ نوں اوہدا دسیا خواجہ نے اک غلام کافری نوں آکھیا اوہنوں جا کے دس اسیں مسافر آں۔ دل کرے تے آ جا بیٹھ چاء پانی حاضر ہے جدوں میر شکار نے سوداگر دا سنیا تے بہت حیران ہویا تے یتیم دے نال خواجہ دی محفل وچ آیا تے خواجہ دی شان اوہدے کامے سپاہی ویکھے۔ خواجہ تے سوداگر بچے نوں سلام کیتا تے اک واری خواجہ ول ویکھیا تے حیران ہو گیا خواجہ نے اوہنوں بٹھا کے قہوے نال اوہدی سیوا کیتی۔ قراول نے اوہدا ناں نشان پچھیا۔ جدوں ٹرن لگا تے خواجہ نے کئی تھان تے کجھ تحفے اوہنوں دے کے اجازت دتی۔

سویر نوں جدوں بادشاہ دے دربار وچ حاضر ہویا تے درباریاں نال خواجہ سوداگر دا ناں لیا ہولی ہولی مینوں وی سونہہ لگ گئی۔ میرشکار نوں سدیا نے سوداگر دا حال پچھیا اوہنے جو ویکھیا سی دسیا۔ جدوں کتے تے اوہ پنجرے والے بندیاں دا سنیا تے مینوں کاوڑ چڑھ گئی۔ میں کہیا جاؤ اوس واجب القتل وپاری نوں جا کے قتل کر دیو۔

اوہی ایلچی فرنگ دا دربار وچ حاضر سی مسکایا مینوں ہور وی کاوڑ چڑھی فرمایا اوئے گستاخا بادشاہواں دے ساہمنے انج دند کڈھنا ادب توں باہر آ۔ بے ویلا ہسن توں رونا چنگا ہے ۔ اوہنے عرض کیتی بادشاہ سلامت کئی گلاں دا خیال آیا ایس لئی ایہہ جان نثار مسکایا۔ پہلوں ایہہ پئی وزیر سچا ہے۔ ہن بندی خانے توں چھٹ جاوے گا۔

دوجا ایہہ پئی بادشاہ ناحق اک قتل توں بچے تیجا ایہہ پئی قبلہ تسیں بے وجہ تے بے خطا اوس سوداگر دے قتل دا حکم دتا۔ ایہناں حرکتاں توں خیال آیا پئی اک مورکھ دے آکھن تے تسیں ہر کسے نوں قتل کرن دا حکم دے دیندے او۔ رب جانے اوس سوداگر دی کیہ حقیقت ہے۔ اوہنوں کول سدو تے پچھو جے گناہ ہووے تے اوہدے نال جو دل کرے اوہ کرو۔

جدوں ایلچی نے انج سمجھایا تے مینوں وی وزیر دا آکھا چیتے آیا۔ فرمایا چھیتی اوس سوداگر نوں اوہدے پتر پنجرے قیدی بندیاں دے نال حاضر کرو۔ قورچی اوہنوں سدن لئی نسائے۔ اوہ کالھ نال ساریاں نوں میرے کول لے آئے۔ پہلوں خواجہ تے اوہدا پتر آیا سوہنے تے ودھیا کپڑے پائے ہوئے سی سوداگر بچے دا حسن ویکھ کے سارے وڈے نکے حیران ہو گئے۔ اک ہیرے جواہر نال بھریا تھال ہر ہیرے دی چمک نے مکان نوں روشن کر دتا سوداگر بچہ ہتھ وچ پھڑ کے آیا تے میرے تخت دے اگے ادب نال سٹے تے بہت اداب کردا ہویا اک پاسے کھلو گیا۔

خواجہ نے وی بھوئیں چمی تے دعا کرن لگا اوہ اینا سوہنا بول رہیا سی پئی جیویں بلبل داستان سنا رہی ہووے۔ میں اوہدی سیانف نوں پسند کیتا پر کاوڑ سی اوہنوں آکھیا شیطان! توں بندے دی شکل وچ آکے کیہ فساد پایا ہے تے اپنی راہ وچ کھوہ کھٹیا ہے ؟ تیرا کیہ دین ہے ؟ کیہڑا آئین ہے ؟ کیہڑے پیغمبر دی امت ایں ؟ اوہنے کہیا قبلہ دی عمر تے دولت ودھدی رہوے۔ ایس گولے دا دین ایہہ ہے پئی رب واحد ہے۔ اوہدا کوئی شریک نہیں تے محمد صلی اللہ علیہ وسلم دا کلمہ پڑھناں تے اوہدے مگروں باراں اماماں نوں اپنا پیشوا جانیا ہے تے آئین میرا ایہہ ہے پئی پنج نمازاں پڑھناں روزہ رکھناں حج وی کر آیاں تے اپنے مال نال خمس زکوٰۃ دیناں تے مسلمان اکھواناں، پر ظاہر وچ میں ایہہ سارے عیب جیہڑے میرے وچ بھرے نیں جیہناں پاروں تسیں میرے توں غصے او تے ساری رب دی مخلوق وچ بدنام رہیاں ایہدا کوئی کارن ہے جیہڑا دس نہیں سکدا۔ بھاویں سگ پرست مشہور آں تے محصول بھرناں۔ ایہہ سارا کجھ قبول کیتا ہے پر دل دا بھید کسے نوں نہیں دتا۔

ایس پج تے میرا غصہ ہور ودھیا تے کہیا ''توں مینوں گلیں لا رہیاں میں تیریاں گلاں وچ آؤن والا نہیں جدوں تیکر اپنی ایس گمراہی دی دلیل نہیں دیویں گا جیہڑی میرے منن وچ آوے تینوں معاف نہیں کراں گا۔ نہیں تے ایس غلطی دے قصاص وچ تیرا ڈھڈ پاڑ دیواں گا تاں جو ساریاں نوں عبرت ہووے پئی دین محمدی وچ کوئی اڑکا نہ پاوے۔'' خواجہ نے کہیا بادشاہ سلامت میرے بد نصیب دے خون توں ولا جا۔ تے جنا میرا مال ہے حساب کتاب توں باہر ہے سارا کجھ قبضے وچ کر لا تے مینوں تے میرے پتر نوں اپنے تخت دے صدقے چھڈ دے تے سانوں معاف کر دے۔''

میں آکھیا '' مورکھا توں مینوں اپنے مال دا لابھ دیناں سچ بولن توں اڈ تیری ہن جان نہیں چھٹ دی۔'' ایہہ سن دیاں ہی خواجہ دیاں اکھیاں ہنجواں نال بھر گئیاں تے اپنے پتر ول ویکھ کے اک ہؤکا بھریا تے کہیا '' میں تے بادشاہ دے ساہمنے گناہ گار ثابت ہویا تے ماریا جاواں گا۔ ہن کیہ کراں ؟ تینوں کیہدے حوالے کراں ؟'' میں جھڑک کے آکھیا اوئے مکارا بس کر بہانے جو کہناں ایں چھیتی کہہ۔''

اودوں اوس مرد نے قدم ودھا کے تخت دے کول آ کے پاوے نوں چمیا تے میریاں تعریفاں کرن لگ پیا تے آکھیا ''بادشاہ سلامت جے میرے قتل دا حکم نہ ہوندا تے کدی ایہہ قصہ نہ دسدا۔ پر جان سب نوں پیاری ہے۔کوئی آپوں کھوہے نہیں پیندا۔ پر جان بچاؤنا سب تے فرض ہے تے نہ بچاونا رب دے حکم دے خلاف ہے۔ خیر جو مرضی مبارک ایہو ہے تے میری کتھا سنو۔ پہلوں حکم کرو پئی اوہ دوویں پنجرے جیہناں وچ دوویں بندے قید نیں تہاڈے ساہمنے لیا کے رکھے جان میں اپنا حال کہناں۔ جے کِتے جھوٹ کہواں تے اوہناں توں پچھ کے مینوں مناؤ تے نیاں کرو مینوں ایہہ گل اوہدی پسند آئی۔ پنجریاں نوں منگوا کے اوہناں دوواں نوں کڈھوا کے خواجہ دے کول کھلیاریا۔

خواجہ نے کہیا بادشاہ سلامت ایہہ مرد جیہڑا سجے پاسے ہے غلام دا وڈا بھرا ہے تے جیہڑا کھبے پاسے ہے وچکارلا بھرا ہے۔ میں ایہناں دوہاں توں نکا ہاں۔ میرا پیو ملک فارس وچ سوداگر سی۔ جدوں میں چوداں سالاں دا ہویا میرا پیو چلانا کر گیا۔ جدوں کفن دفن توں ویہلے ہوئے تے پھوڑی چکی تے اک دن ایہناں بھراواں نے مینوں کہیا ہن پیو دا جو کجھ ہے اوہنوں ونڈ لئیے۔ جیہدا جو دل کرے اوہ کم کرے۔ میں سن کے آکھیا بھراؤ ایہہ کیہ گل ہوئی ؟ میں تہاڈا گولا واں۔ بھائی چارے دا دعویٰ نہیں رکھدا۔ اک پیو مر گیا تسیں دوویں میرے پیو دی تھاں میرے سر تے قائم او۔ اک سکی روٹی چاہناں جیہدے وچ حیاتی لنگھاواں تے تہاڈی سیوا کراں۔ میرا حصے وکھرے نال کیہ واسطہ ؟ تہاڈے جُوٹھے نال میں اپنا ڈھڈ بھر لواں گا تے تہاڈے کول رہواں گا۔ میں منڈا واں کجھ پڑھیا لکھیا وی نہیں۔ میرے کولوں کیہ ہووے گا؟ حالی تسیں میری تربیت کرو۔ ایہہ سن کے جواب دتا پئی توں چاہناں اپنے نال سانوں وی خراب تے محتاج کریں۔ میں چپیتا اک نکرے جا کے رون لگا۔ فیر دل نوں سمجھایا پئی بھرا اخیر وڈے نیں میرے لئی کجھ کرن گے ایسے فکر وچ سوں گیا۔ سویر نوں اک پیادہ قاضی دا آیا تے مینوں دارالشرع وچ لے گیا۔ اوتھے ویکھیا تے ایہو دوویں بھرا حاضر نیں قاضی نے کہیا کیوں اپنے پیو دا ورثہ ونڈ چونڈ نہیں لیندا؟ میں گھر وچ جو کہیا سی اوتھے وی جواب دتا۔

بھراواں نے آکھیا۔ جے ایہہ گل اپنے دلوں کہناں تے سانوں لیا دعویٰ لکھ دے پئی پیو دے مال دولت نال مینوں کوئی غرض نہیں۔ اودوں وی میں ایہو سمجھیا پئی ایہہ دوویں میرے وڈھے نیں۔ میری نصیحت دے واسطے کہندے نیں پئی پیو دا مال لے کے بے جا نہ ورتاں۔ اوہناں دی مرضی موجب میں سارا کجھ لکھ دتا۔ ایہہ راضی ہوئے ۔ گھر آیا دوجے دن مینوں آکھن لگے بھرا ایہہ مکان جیہدے وچ توں رہناں سانوں چاہیدا اے۔ توں اپنے رہن سہن دی خاطر ہور تھاں لے تے جا رہ۔ اودوں میں پچھیا پئی پیو دی حویلی وچ وی رہن نال خوش نہیں۔ لاچار اٹھ جان دا ارادہ کیتا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels