Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: قصہ آزاد بخت دا (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: قصہ آزاد بخت دا (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
January 9th, 2010

جدوں ایہہ خبر وزیر دے گھر گئی تے اوتھے سیاپا مچ گیا رونا پٹنا پے گیا۔ ایس وزیر دی اک چوداں پندراں سالاں دی اک دھی سی۔ بہت ہی سوہنی تے قابل بیٹھنا اٹھنا جاندی سی۔ اوہ وزیر نوں بڑی پیاری سی ایس لئی اپنے دیوان خانے دے پچھواڑے اک رنگ محل اوہدی خاطر بنوا دتا سی۔ تے کڑیاں اوہدی خدمت وچ رہندیاں۔ اوہ اوہناں نال ہسدی کھیڈی رہندی۔

جس دن وزیر نوں بندی خانے گھلیا گیا اوہ کڑی اپنیاں سکھیاں وچ بیٹھی سی تے خوشی نال گڈی دا ویاہ رچایا سی۔ تے ڈھولکی رکھ کے رت جگے دی تیاری کر رہی سی۔ اوہ کڑاہی چڑھا کے گلگے تے رحم تل رہی سی پئی اکو واری اوہدی ماں روندی پٹدی سر کھلا پیر ننگے دھی دے گھر گئی تے کڑی نوں دوہتڑ ماریا تے آکھن لگی کاش تیرے بدلے رب انھا پتر دے دیندا تے میرا کلیجہ ٹھنڈا رہندا۔ پیو دا ساتھ ہوندا۔ وزیر زادی نے پچھیا انھا پتر تیرے کس کم آؤندا ؟ جو کجھ پتر کر سکدا سی میں وی کر سکنی آں۔ اماں نے جواب دتا کھیہ تے مٹی ۔ تیرے پیو تے اوکھا ویلا ہے اوہنے بادشاہ ساہمنے کوئی انج دی گل کر دتی جیہدے پاروں بندی خانے وچ قید ہویا۔ اوہنے پچھیا اوہ کیہ گل سی ؟ مینوں وی دس اودوں وزیر دی گھر دی نے کہیا تیرے پیو نے خورے ایہہ کہیا پئی نیشا پور وچ کوئی سوداگر ہے۔ اوہنے باراں لعل ودھیا کتے دے پٹے وچ پائے ہوئے نیں۔ بادشاہ نوں یقین نہیں آیا۔ اوہنے جھوٹا سمجھیا تے بندی خانے وچ سٹ دتا۔ جے اج پتر ہوندا تے ہر طرحاں دی کوشش کرکے ایس گل دی کاہڈ کڈھدا تے اپنے پیو لئی نس بھج کردا۔ تے بادشاہ نال گل بات کرکے میرے کھسم نوں بندی خانے توں چھڈاؤندا۔

وزیر زادی بولی۔ ماں تقدیر نال لڑیا نہیں جاندا۔ بندے نوں چاہیدا اوہ انج دیاں مصیبتاں وچ صبر کرے تے رب توں آس رکھے۔ اوہ کریم ہے ساریاں دیاں مشکلاں ٹال دا ہے انج رونا دھونا ٹھیک نہیں۔ ایہہ نہ ہووے پئی کوئی ویری بادشاہ کول چغلی لا دیوے تے بادشاہ نوں ہور کاوڑ چڑھے۔ سگوں بادشاہ سلامت دے حق وچ دعا کر۔ اسیں اوہدا نمک کھانے آں۔ اوہ ساڈا پالن ہار ہے۔ اوہی غضب ہویا اوہی مہربان ہووے گا۔ اُس کڑی نے عقل مندی نال انج ماں نوں سمجھایا پئی کجھ اوہنوں صبر آیا۔ اودوں اپنے محل وچ گئی تے چپیتی ہو رہی۔ جدوں رات ہوئی وزیر زادی نے دادے نوں سدیا۔ اوہنے ہتھ پیر جوڑے بڑی منت ترلا کیتا تے رون لگی تے کہیا میں ایہہ ارادہ رکھنی آں پئی ماں مینوں ایہہ میہنا نہ مار سکے تے پیو چھٹ جاوے۔ جو تیرا رفیق ہووے تے میں نیشا پور نوں جاواں تے اوس وپاری نوں لیاواں جیہدے کتے دے گل وچ انج دے لعل نیں۔ ویکھ کے جو بن آوے لے کے آواں تے اپنے پیو نوں چھڈاواں۔

پہلے تے ایس مرد نے انکار کیتا اخیر بہت آکھن ویکھن نال راضی ہویا۔ اودوں وزیر زادی نے فرمایا۔ چپیتیاں ایں سفر دا سامان کروتے جنس وپار دے لائق بادشاہواں لئی خرید کے تے غلام تے نوکر چاکر جنے ضروری ہون نال لے۔ پر ایہہ گل کسے نوں پتہ نہ لگے۔ دادے نے قبول کیتا تے اوہدی تیاری وچ لگ گیا۔ جدوں سارا سامان اوٹھاں تے خچراں تے لد کے ٹریا۔ تے وزیر زادی وی مردانہ لباس پا کے اوہدے نال جا رلی کسے نوں کوئی پتہ نہ لگیا۔ جدوں سویر ہوئی۔ وزیر دے محل وچ دھم پے گئی پئی وزیر زادی غائب ہے۔ پتہ نہیں کیہ بنی۔

اخیر بدنامی دے ڈر توں ماں نے دھی دا گواچنا لکا لیا تے اوتھے وزیر زادی نے اپنا ناں سوداگر بچہ رکھیا۔ منزل منزل ٹردیاں نیشاپور اپڑی۔ خوشی خوشی سرا وچ جا لتھی۔ تے اپنا سارا مال لاہیا تے آپوں وی جا لتھی۔ رات رہی۔ فجر دی بانگ حمام وچ ہو گئی تے پاک صاف پوشاک جیویں روم دے وسنیک پاؤندے نیں پائی تے شہر دی سیر لئی نکل گئی۔ آؤندیاں آؤندیاں جدوں چوک وچ اپڑی تے چوراہے تے کھلوتی۔ اک پاسے جوہری دی ہٹی تے نگاہ پئی ویکھیا جواہر دا ڈگ لگیا ہویا ہے تے غلام سوہنے لباس پا کے کھلوتے نیں تے اک بندہ جیہڑا سردار ہے پنجاہ کو سال اوہدی عمر ہے کئی مصاحب بڑے سوہنے لباس پا کے اوہدے کول کرسیاں تے بیٹھے نیں تے آپو وچ گلاں کر رہے نیں۔

وزیر زادی جنہے اپنا ناں سوداگر بچہ مشہور کیتا سی اوہنوں ویکھ کے حیران ہوئی تے دل وچ سمجھ کے خوش ہوئی پئی رب جھوٹ نہ کرے جیہڑے سوداگر دا میرے پیو نے بادشاہ نال ذکر کیتا ہے ایہو ہی لگدا ہے۔ ربا سوہنیا ایہدا حال میرے تے ظاہر کر۔

اک پاسے جو ویکھیا تے اک ہٹی ہے ایہدے وچ دو لوہے دے پنجرے لمکے نیں تے اوہناں دوہواں وچ دو بندے قید نیں۔ اوہناں دی مجنوں ورگی شکل ہو رہی ہے، پئی بس ہڈیاں ہی رہندیاں نیں تے سر دے وال تے نونہہ ودھ گئے نیں مونہہ مودھا مار کے بیٹھے نیں۔ تے دو بھیڑے جہے حبشی مسلح کھلوتے نیں۔ سوداگر بچے نوں حیرانی ہوئی۔ لاحول پڑھ کے دوجے پاسے ویکھیا تے اک ہٹی وچ غالیچے وچھے نیں۔ اوہناں تے اک چوکی ہاتھی دند دی اوہدے تے گدیلا مخمل دا پیا ہویا اک کتا جواہر دا پٹا گل وچ تے سونے دی زنجیر نال بنھیا ہویا بیٹھا ہے تے دو غلام امرد سوہنے اوہدی سیوا کر رہے نیں۔ اک تے مور چھل جڑاؤ دستے دا لے کے جھلدا ہے تے دوجا مال تار کشی دا ہتھ وچ لے کے مونہہ تے پیر اوہدے پونجھ رہیا ہے۔ سوداگر بچے نے ویکھیا تے پٹے وچ کتے دے باراں دانے لعل دے جیویں سنے سی موجود نیں۔ رب دا شکر کیتا تے فکر وچ پے گیا پئی کیہڑی صورت نال ایہناں لعلاں نوں بادشاہ دے کول لے جاواں تے وکھا کے اپنے پیو نوں چھڈاواں؟ ایہہ تے ایس حیرانی وچ سی تے ساری خلقت چوک تے رستے دی اوہدا حسن ویکھ کے حیران سی تے آپو وچ ہکا بکا ہو رہی سی۔ سارے بندے آپو وچ ایہہ کہہ رہے سی پئی اج تیکر ایس شکل صورت دا بندہ نظر نہیں آیا۔ ایس خواجہ نے وی ویکھیا۔ اک گولے نوں گھلیا پئی جا کے منت ترلا کر کے ایس سوداگر بچے نوں میرے کول سد۔

اوہ گولا آیا تے خواجہ دا سنیہا لیایا۔ جے مہربانی فرماؤ تے ساڈا مالک تہانوں ملنا چاہندا جا کے مل لوو۔ سوداگر بچہ تے ایہو چاہندا سی، بولیا کیہ حرج ہے جیویں ہی خواجہ دے نیڑے آیا تے اوہدے تے خواجہ دی نظر پئی اک برچھی عشق دی سینے وچ وجی، اوہدے آدر لئی سر چکیا بڑا گھابر گیا۔ سوداگر بچے نے پچھیا دسیا۔ جپھی پائی۔ خواجہ نے سوداگر بچے دا متھا چمیا تے اپنے بروبر بٹھایا۔ تھوڑے چر پچھوں پچھیا پئی اپنے ناں تے نسب بارے کجھ مینوں دس کتھوں آیاں تے کتھے جان دا ارادہ ہے ؟ سوداگر بچہ بولیا پئی ایس نمانے دا وطن روم ہے تے پچھوں استنبول توں ہے۔ میرا پیو سوداگر ہے۔ ہن بڈھا ہو گیا تے سفر دی طاقت نہیں رہی۔ایسے واسطے مینوں ٹوریا ہے پئی وپار دا چج سکھاں۔ اج تیکر میں گھروں پیر نہیں کڈھیا سی۔ ایہہ پہلا ہی سفر ہے۔ دریا دی راہ آؤن دا حوصلہ نہیں پیا خشکی ولوں ارادہ کیتا۔ پر ایس عجم دے ملک وچ تہاڈے اخلاق تے خوبیاں دا بڑا رولا ہے بس تہاڈے نال ملنی دی چاہ وچ ایتھوں تیکر آیاں۔ رب دے فضل نال تہاڈے کول آؤن دا موقع ملیا تے جو سنیا سی اوہدے توں ودھ کے پایا۔ رب تہانوں سلامت رکھے۔ ہن میں ایتھوں جاواں گا۔ ایہہ سن دیاں ہی خواجہ دی عقل تے ہوش جاندی رہی۔ بولیا پتر انج دی گل نہ کر میرے نال کجھ دن میرے کول رہ۔ ایہہ دس تیرا سامان تے نوکر چاکر کتھے نیں؟ سوداگر بچے نے کہیا مسافر دا گھر سرا ہے ، اوہناں نوں اوتھے چھڈ کے میں تہاڈے کول آیاں۔ خواجہ نے کہیا بھٹیار خانے وچ رہنا ٹھیک نہیں۔ میرا ایس شہر وچ اعتبار ہے تے بڑا ناں ہے چھیتی اوہناں نوں سد لوو۔ میں اک مکان تیرے سامان لئی ویہلا کر دیناں۔ جیہڑی جنس لیائے او میں ویکھاں۔ انج دی تدبیر کراں گا پئی ایتھے تینوں بہت سارا نفع ملے۔

توں وی خوش رہویں گا تے سفر دے ہرج مرج توں بچیں گا تے مینوں وی کجھ دن رہن نال اپنا احسان مند کرو گے۔ سوداگر بچے نے اوپری دل توں بہانہ بنایا۔ پر خواجہ نے زور دتا تے اپنے گماشتے نوں کہیا گولیاں نوں گھلو تے اوہناں دا سامان منگوا کے فلانے مکان وچ رکھوا دیو۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels