Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: قصہ آزاد بخت دا

قصہ چار درویشاں دا: قصہ آزاد بخت دا

میر امن دہلوی
January 8th, 2010

جدوں دوجے درویش نے وی اپنی سیر دا قصہ سنا دتا تے رات مک گئی تے سویر ہو گئی۔ بادشاہ آزاد بخت چپ چپیتا اپنے محل ول ٹر پیا۔ محل اپڑ کے نماز پڑھی۔ پھیر غسل خانے وچ جا کے سوہنا لباس پایا تے دیوان عام وچ تخت تے بیٹھ گیا۔ تے حکم کیتا پئی کوئی جاوے چار فقیر فلانے مکان وچ بیٹھے نیں اوہناں نوں عزت نال میرے کول لیاوے۔

حکم موجب چوب دار اوتھے گیا۔ ویکھیا تے چار فقیر مندے حالاں وچ بیٹھے نیں تے ہتھ مونہہ دھو اپنی اپنی راہ لینا چاہندے نیں۔ چیلے نے آکھیا شاہ جی نے تہانوں چواں نوں سدیا ہے۔ میرے نال چلو۔ چویں درویش آس نال اک دوجے نوں ویکھن لگ پئے تے فیر چوب دار نوں آکھیا بابا ! اسیں اپنے من دے بادشاہ ہاں۔ سانوں دنیا دے بادشاہ کولوں کیہ لینا دینا؟ اوہنے آکھیا رب دیا بندیا جے چلیں تے چنگا ہے۔ اینے وچ چواں نوں چیتا آیا پئی مولا مرتضیٰ نے جو فرمایا سی اوہ ہن پیش آیا۔ خوش ہوئے تے گولے دے نال ٹر پئے۔ جدوں قلعے وچ اپڑے تے بادشاہ موہرے گئے، چواں قلندراں نے دعا دتی پئی بابا تیرا بھلا ہووے۔ بادشاہ دیوان خاص وچ جا بیٹھے تے دو چار اُچیچے امیراں نوں سدیا تے فرمایا پئی چواں فقیراں نوں سدو۔ جدوں اوتھے گئے تے بیہن دا حکم دتا۔ حال چال پچھیا تے آکھیا تسیں کتھوں آئے او تے ہن کتھے جانا ہے؟ درویشاں دے گھر بار کتھے نیں؟ اوہناں دسیا پئی بادشاہ دی حیاتی تے دولت ہور ودھے۔ اسیں فقیر آں واہوا چر توں ٹپری واساں وانگوں سیر کردے پھرنے آں۔ اوہ مثال ہے نہ فقیر نوں جتھے ہنھیرا پیا اوتھے گھر ہے۔ تے جو کجھ ایس ناگھڑت دنیا وچ ویکھیا ہے کتھوں تیکر دسیئے۔

آزاد بخت نے بڑی تسلی دتی تے کھانے منگوا کے اپنے ساہمنے ناشتہ کروایا جدوں ویہلے ہوئے پھیر فرمایا پئی اپنا ماجرا جیویں جیویں ہویا مینوں دسیو۔ میرے کولوں جو کجھ تہاڈی سیوا ہو سکے گی کراں گا۔

فقیراں جواب دتا پئی ساڈے تے جو کجھ بیتی ہے نہ ساڈے وچ دسن دی طاقت ہے تے نہ بادشاہ نوں سنا کے خوشی ہووے گی، سانوں معاف کرو۔ اودوں بادشاہ نے مسکا کے دسیا پئی راتیں جدوں تسیں بستریاں تے بیہہ کے اپنا اپنا حال دس رہے سی تے اوتھے میں وی سی ایس لئی جدوں دوہاں درویشاں دا حال سن لیا تے ہن چاہناں پئی جیہڑے دو رہندے نیں اوہ وی اپنا اپنا حال دسن تے کجھ دیہاڑے میرے پروہنے رہو کیوں جو درویشاں دا پیر بھاگاں والا ہوندا ہے بلاواں ٹل دیاں نیں۔ بادشاہ کولوں ایہہ گل سن دیاں ہی ڈر دے مارے کنبن لگے تے سر سُٹ کے چپ ہو رہے۔ بولن دی طاقت نہ رہی۔

آزاد بخت نے جدوں ویکھیا پئی ہن ایہناں وچ رعب دے مارے سمجھ سرت نہیں رہی تے فرمایا پئی ایس جہان وچ کوئی بندہ انج دا نہیں ہووے گا جیہدے تے اک نہ اک دن کجھ انوکھی نہ واپری ہووے گی۔ ایہدے مگروں وی پئی میں بادشاہ واں پر میں وی انج دا تماشا ویکھیا ہے پئی پہلے میں ہی ایہہ دسناں۔ تسیں سنو ! درویشاں نے کہیا۔ بادشاہ سلامت فرماؤ۔
آزاد بخت نے اپنا حال دسنا شروع کیتا تے آکھیا

اے شاہو ! بادشاہ کا اب ماجرا سنو
جو کچھ کہ میں نے دیکھا ہے اور ہے سنا، سنو
کہتا ہوں میں فقیر کی خدمت میں سر بسر
احوال میرا خوب طرح دل لگا سنو

میرا پیو چلانا کر گیا تے میں ایس تخت تے بیٹھا۔ عین جوانی دا دور سی تے سارا ملک روم میرے حکم وچ سی۔ اک سال کوئی سوداگر بدخشاں دے ملکوں آیا تے وپار دا سامان لیایا۔ خبرداراں نے مینوں خبر کیتی پئی انج دا وڈا وپاری اج تیکر شہر وچ نہیں آیا۔ میں اوہنوں سدیا۔

اوہ ہر ملک دے تحفے میری خدمت وچ لیایا۔ ہر شے ودھیا سی۔ اک ڈبی وچ اک لعل سی بہت ہی سوہنے رنگ دا تے آبدار قد کاٹھ ٹھیک وزن وچ پنج مثقال دا۔ میں اینی وڈی سلطنت دا مالک ہو کے انج دا جواہر کدی نہیں ویکھیا سی تے نہ کسے کولوں سنیا سی۔ پسند کیتا۔ سوداگر نوں بہت سارا انعام دتا تے سند راہ داری دی لکھ دتی پئی ساڈی ساری سلطنت وچ ایہدے کولوں کوئی محصول نہ لیا جاوے تے جتھے جاوے ایہنوں آرام نال رکھیا جاوے۔ چوکی پہرے وچ رہن ایہدا نقصان اپنا نقصان سمجھن۔ اوہ وپاری میرے کول دربار دے ویلے حاضر رہندا تے سلطنت دے ادب آداب توں واہوا جانوں سی۔ تے تگڑا بلارا سی تے میں ایس لعل نوں ہر روز جواہر خانے توں منگوا کے دربار وچ ویکھدا ہوندا سی۔

اک دن دیوان عام کیتے بیٹھے سی تے میرے وزیر مشیر اپنے اپنے تھاں کھلوتے سی تے ہر ملک دے بادشاہواں دے ایلچی مبارک لئی جیہڑے آئے سی اوہ وی سارے حاضر سی۔ اودوں میں ہمیش وانگوں ایس لعل نوں منگوایا جواہر خانے دا داروغہ لے کے آیا۔ میں ہتھ وچ لے کے صفتاں کرن لگ پیا تے فرنگ ایلچی نوں دتا اوہ ویکھ کے مسکایا تے بڑی صفت کیتی۔ انج لعل نوں ہتھو ہتھ لیا گیا تے ساریاں اک آوازے آکھیا پئی انج دا ودھیا لعل اج تیکر ہور کسے بادشاہ کول نہیں ویکھیا تہاڈے کارن اسیں وی ایہہ ویکھ لیا۔ اُس ویلے میرے کول اک وزیر بڑا سیانا سی اوہ وزارت دی چوکی تے کھلوتا سی ادب نال بینتی کیتی پئی میں کجھ آکھناں چاہناں جے جان بخشی ہووے تے۔

میں حکم دتا پئی دس۔ اوہ بولیا قبلہ تسیں بادشاہ او تے بادشاہ کولوں ایہہ آس نہیں ہوندی پئی اوہ اک پتھر دی اینی تعریف کرن۔ بھاویں رنگ ڈھنگ ایہدا اپنی مثال آپ ہے۔ پر پتھر ہے تے ایس ویلے سارے ملکاں دے ایلچی دربار وچ حاضر نیں۔ جدوں اپنے اپنے شہر وچ جان گے تے آکھن گے پئی انوکھا بادشاہ ہے پئی اک لعل کتھوں ملیا اوہنوں تحفہ بنایا گیا پئی ہر روز دربار وچ منگواؤندا ہے تے آپوں اوہدیاں صفتاں کر کر ساریاں نوں وکھاوندا ہے۔ بس جیہڑا بادشاہ یاں راجہ ایہہ حال سنے گا اپنی محفل وچ ہسے گا۔ مائی باپ اک ماڑا جہیا سوداگر نیشا پور وچ ہے۔ اوہنے باراں دانے لعل دے، اک ست ست مثقال دا ہے پٹے وچ پرو کے کتے دے گل وچ پائے ہوئے نیں۔ مینوں سن دیاں ہی کاوڑ چڑھ گئی تے ایویں نموشی دے ماریاں آکھیا ایس وزیر نوں مار چھڈو۔ جلاداں نے کالھ نال ایہدا ہتھ پھڑ لیا تے چاہیا پئی باہر لے جان۔

فرنگ دے بادشاہ دا ایلچی اٹھ کے ادب نال ساہمنے آن کھلوتا میں پچھیا پئی تیرا کیہ مطلب ہے؟ اوہنے عرض کیتی پئی امیدوار آں پئی وزیر دی گل دسی جاوے۔ میں آکھیا جھوٹ بولن توں وڈا گناہ کیہڑا ہے۔ اُچیچا بادشاہواں دے ساہمنے؟ اوہنے کہیا ایہدا جرم ثابت نہیں ہویا۔ خورے جیہڑی کھچ ایہنے ماری ہے سچ ای ہووے۔ حالی بے گناہ دا قتل کرنا چنگا نہیں۔ ایہدا میں ایہہ جواب دتا پئی ہر گز پھردا ہے تے کوڈی کوڈی اکٹھی کردا ہے باراں دانے لعل دے جیہڑے وزن وچ ست ست مثقال دے ہوون کتے دے پٹے وچ لا دتے۔

اوہنے آکھیا رب دی قدرت تے کوئی حیرانی نہیں۔ ہو سکدا ہے ٹھیک ہووے۔ کئی واری انج دے تحفے سوداگراں تے فقیراں دے ہتھ آؤندے نیں تے جتھوں جو کجھ ملدا لے آؤندے نیں۔ میری تے صلاح ہے پئی جے وزیر دا ایہو گناہ ہے تے قید دا حکم دیو۔ ایس لئی وزیر بادشاہواں دی عقل ہوندے نیں، تے ایہہ حرکت بہت بھیڑی ہے پئی حالی جھوٹ سچ ثابت نہیں ہویا تے ایہنوں قتل کر دتا جاوے تے اوہدی ساری عمر دی سیوا تے نمک حلالی بھل جاؤ۔

بادشاہ سلامت! اگلے شہر یاراں نے بندی خانے ایس لئی بنائے پئی بادشاہ یاں سردار جے کسے تے غصہ ہون تے اوہنوں قید کرن۔ جدوں غصہ لتھ جاوے گا تے بے گناہی اوہدی پتہ لگ جاوے گی۔ بادشاہ ناحق خون توں بچیا رہوے گا۔ کل نوں روز قیامت اوکھا نہ ہووے گا۔

میں جنا اوہنوں مناؤنا چاہیا اوہنے انج دیاں سیانیاں گلاں کیتیاں پئی مینوں لاجواب کر دتا۔ تے فیر میں آکھیا چل تیری من لینے آں۔ میں ایہدا خون نہیں کردا پر زندان وچ رہوے گا۔ جے اک سال وچ ایہدا آکھیا سچ ہویا تے انج دے لعل کتے دے گل وچ ہون گے تے ایہدی جان چھٹ جاوے گی۔ نہیں تے بڑے عذاب نال ماریا جاوے گا۔ فرمایا پئی وزیر نوں بندی خانے وچ لے جاؤ ایہہ حکم سن کے ایلچی نے پیر چُم لئے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels