Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر دوجے درویش دی (اخیرلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر دوجے درویش دی (اخیرلی لڑی)

میر امن دہلوی
December 13th, 2009

جدوں اوہ تن مہینے لنگھے ایس پہاڑ تے کوئی چار ہزار مریض اکٹھے ہوئے پر سارے ایہو کہندے سی پئی ہن رب چاہے تے سائیںاپنے مٹھ چوں نکلن گے تے سب نوں اوہناں دے فرماون نال شفا ہووے گی۔ جدوں اوہ دن آیا، سویر نوں جوگی سورج وانگوں نکلیا تے دریا وچ نہاتا تے پیرا، پار جا کے پھیر آیا تے بھبھوت بھسم سارے جثے تے لایا۔ اوہ گورا پنڈا انگیاری وانگوں سواہ وچ لُکایا تے متھے تے ملا گیر دا ٹیکا لایا لنگوٹ بنھ کے انگوچھا موڈھے تے پایا والاں دا جونڈا بنایا مچھاں نوں وٹ دے کے چڑھواں کھسہ پایا۔ اوہدے منہ توں ایہہ پتہ لگدا سی پئی ساری دنیا اوہدے نیڑے کجھ قدر نہیں رکھدی۔ اک قلم دان جڑاؤ کچھ وچ لے کے اک اک ول ویکھدا تے نسخہ دیندا ہویا میرے نیڑے آن اپڑیا۔ جدوں میریاں تے اوہدیاں نظراں ملیاں کھلو کے گوہ نال ویکھیا تے آکھن لگا میرے نال آ۔ میں نال ٹر پیا۔

جدوں سارے بھگت گئے مینوں باغ وچ لے گیا تے اک مقطع سوہنے نقش والا مینوں دتا پئی ایتھے توں رہیا کر تے آپوں اپنے استھان وچ گیا۔ تے فیر میرے کول آیا تے اگے نالوں مینوں خوش پایا۔ پھیر مسکا کے کہیا ایس باغیچے وچ سیر کریا کر۔ جیہڑے میوے نوں دل کرے کھایا کر تے اک قلفی کھنڈ دی معجون بھری ہوئی دتی پئی ایہدے وچوں چھ ماشے ہمیش بناء ناغے دے کھا لیا کر۔ ایہہ آکھ کے اوہ تے ٹرگیا، تے میں اوہدے کہن تے لگ گیا۔ ہر روز جسم وچ طاقت تے آؤن لگی تے دل نوں خوشی ہون لگی پر حضرت عشق نوں کجھ اثر نہ پیا۔ ایس پری دی صورت نظراں دے اگے پھردی سی۔

اک دن طاق وچ جلد کتاب دی نظر آئی۔ لاہ کے ویکھیا تے سارے علم دین دنیا دے ایہدے وچ جمع کیتے سی۔ جیویں دریا نوں کوزے وچ بند کر دتا ہویا سی۔ ہر گھڑی اوہنوں پڑھیا علم ،حکمت تے تسخیر نال بڑی طاقت ملی۔ انج سال لنگھ گیا پھیر اوہی دن آیا جوگی اپنے آسن توں اٹھ کے باہر نکلیا میں سلام کیتا اوہنے قلم دان مینوں دے کے کہیا نال چل۔ میں وی ٹر پیا۔ جدوں بوہے توں باہر نکلیا تے اک شاندار عالم سی۔ اوہ امیر تے سوداگر مینوں نال ویکھ کے سائیں دے پیراں وچ ڈگے تے شکریہ ادا کرن لگے پئی تہاڈی توجہ نال ایہہ سارا کجھ ہویا۔ اوہ اپنی عادت موجب گھاٹ تے گیا تے اشنان پوجا کیتا جیویں ہر سال کردا سی۔ پھیر بماراں نوں کالھی نال ویکھدا بھالدا ٹریا آؤندا سی۔

اچن چیتی مسودائیاں دے جتھے وچ اک جوان سوہنا شکیل دے کمزوری نال کھلون دی طاقت نہیں سی۔ مینوں کہیا اہنوں نال لے آ۔ ساریاں دا دوا دارو کر کے جدوں کمرے وچ گیا۔ تھوڑی جئی کھوپڑی اُس جوان دی کھرچ کے چاہیا پئی کنکھجورا جیہڑا مغز تے بیٹھا سی زبنور نال چک لوے۔ میرے خیال وچ آیا تے میں چھیتی نال بولیا پئی جے دست پناہ اگ وچ گرم کر کے اوہدی پیٹھ تے رکھو تے چنگا ہے آپوں ہی نکل آوے گا تے جے انج کھچیا تے مغز دے گودے نوں نہ چھڈے گا۔ پھیر بندے دی زندگی نوں خطرہ ہے۔ ایہہ سن کے میرے ول ویکھیا تے چپیتا باغ دی نکرے اک رکھ نال رسی پا کے پھاہ لے لیا۔ میں کول جا کے ویکھیا پئی ایہہ تے مر گیا ! ایہہ ویکھ کے بڑا ہرکھ لگا دل وچ خیال آیا اہنوں دب دیواں۔ جیویں ہی رکھ توں وکھرا کرن لگا دوکنجیاں اوہدیاں لٹاں وچوں تھلے ڈگ پئیاں۔ میں اوہناں نوں چک لیا تے اوہنوں زمین وچ دب دتا۔ اوہ دوہویں کنجیاں لے کے سارے جندریاں وچ لاون لگ پیا۔ اچن چیتی دو حجریاں دے جندرے اہناں کنجیاں نال کھلے۔ ویکھیا تے زمین توں چھت تیکر جواہر بھرے ہوئے نیں۔ تے اک پیٹی مخمل نال مڑھی سونے دے پتر لگی اک پاسے دھری ہے اہنوں جیویں ہی کھولیا تے اک کتاب ویکھی پئی ایہدے وچ اسم اعظم تے حاضریاں جن تے پری دیاں تے روحاں نال ملنی تے سورج نوں تسخیر کرن دا طریقہ لکھیا ہے۔

ایہہ دولت ہتھ آون نال بڑی خوشی ہوئی تے ایہدے تے عمل کرنا شروع کیتا باغ دا بوہا کھول کے اپنے اُس امیر نوں تے نال والیاں نوں کہیا کشتیاں منگوا کے ایہہ سارے جواہر نقد جنس تے کتاباں لد لوو تے اک نواڑے وچ آپوں چڑھ کے اوتھوں سمندر ول ٹوریا۔ آوندیاں آوندیاں جدوں اپنے ملک دے نیڑے اپڑیا تے بادشاہ ہوراں نوں خبر ہوئی۔ سوار ہو کے جی آیاں نوں آکھن آئے تے بے چین ہو کے کلیجے نال لا لیا۔ میں پیر چم کے کہیا مینوں پرانے باغ وچ رہن دا حکم دیوو۔ بولے پئی پترا اوہ مکان مینوں نیش لگدا ہے۔ ایس لئی اوہدی مرمت تے تیاری ہوون والی ہے ۔ ہن اوہ مکان کسے بندے دے رہن جوگا نہیں رہیا ہور جیہڑے محل وچ دل کرے رہ۔ چنگا تے ایہو ہے پئی قلعے وچ کوئی تھاں پسند کر کے میریاں اکھاں ساہمنے رہو تے پائیں باغ جیویں دا دل کرے بنوا کے سیر تماشا ویکھیا کر۔ میں بڑی اڑی کر کے ایس باغ نوں پھیر بنوایا تے جنت بنا دتا۔ فیر جنون پورا کرن لئی بیٹھا تے حاضریاں کرن لگا۔

جدوں چالی دن پورے ہوئے تے اک رات نوں اینی ہنھیری آئی پئی وڈیاں وڈیاں عمارتاں ڈگ پئیاں تے رکھ جڑوں پٹے گئے تے فیر پری زادیاں دا لشکر ظاہر ہویا۔ اک تخت ہوا توں لتھا۔ ایہدے تے اک بندہ شاندار موتیاں دا تاج تے لباس پا کے بیٹھا سی۔ میں ویکھدیاں ہی بڑے ادب نال سلام کیتا۔ اوہنے میرا سلام لیا تے کہیا سوہنیا توں سانوں ایویں ستایا ساڈے کولوں توں کیہ لینا؟ میں بینتی کیتی پئی ایہہ بندہ بڑے چر توں تہاڈی دھی تے عاشق ہے تے اوہدے لئی بہت کھجل خوار ہویا تے جیوندے جی مر گیا۔ ہن حیاتی توں بڑا اَکّ گیاں تے اپنی جان تے کھیڈ کے ایہہ کم کیتا ہے۔ ہن تہاڈی ذات توں آس مند آں پئی مینوں عزت دیو تے اوہدا دیدار کروا کے حیاتی بخش دیو بڑا ثواب ہووے گا۔

ایہہ میری سدھر سن کے بولیا پئی بندے مٹی نال بنے آ تے اسیں اگ نال ایس لئی ملاپ بڑا اوکھا ہے۔ میں سوں کھادی پئی میں بس اوہنوں ویکھن دا چاہوند آں ہور کوئی مطلب نہیں۔ پھیر ایس تخت تے بیٹھے نے جواب دتا بندہ اپنے وعدے تے پورے نہیںاتر دا۔ لوڑ ویلے سارا کجھ کہندا ہے پر مگروں کجھ یاد نہیں رکھدا۔ ایہہ گل میں تیرے بھلے لئی دس رہیاں پئی جے توں کدی ارادہ کیتا کجھ ہور کیتا تے میری دھی تے توں دوہویں برباد ہوجاؤ گے سگوں جان جاون دا وی ڈر ہے میں پھیر پک کروایا پئی جیہدے وچ دوہواں دھراں دا نقصان ہووے گا کوئی انج دا کم نہیں کراں گا۔ پر اک نظر ویکھدا رہواں گا۔ ایہہ گلاں ہوندیاں پئیاں سی پئی جیہڑی پری دا ذکر ہورہیا سی بڑی بن ٹھن کے آن اپڑی تے بادشاہ دا تخت اوتھوں چلا گیا۔ اودوں میں بڑا بے وس ہو کے اُس پری نوں جان وانگوں کچھے مار لیا تے ایہہ شعر پڑھیا۔

کماں ابرو مرے گھر کیوں نہ آوے
کہ جس کے واسطے کھینچے ہیں چلے

ایسے خوشی وچ اسیں باغ وچ رہن لگ پئے۔ ڈر دے مارے کجھ ہور خیال نہ کردا۔ بس اُتوں اُتوں سواد لیندا تے بس اوہنوں ویکھدا رہندا۔ اوہ پری میرے وعدے نبھاون تے بڑی حیران رہندی تے کہندی سوہنے ! توں تے اپنی گل دا بڑا سچا نکلیا پر اک نصیحت میں تینوں سجن سمجھ کے کرنی آں۔ اپنی کتاب توں خبردار رہویں جن کسے دن تینوں بے خبر جان کے چوری کر لین گے۔ میں کہیا میں اہنوں اپنی جان توں بہتا سانبھ کے رکھناں۔

اک رات شیطان تے ورغلایا، شہوت دی حالت وچ دل وچ آیا پئی جو ہووے گا ویکھیا جاوے گا کدوں تیکر اپنے آپ نوں روکاں؟ پری نوں سینے نال لایا تے نال سون دا ارادہ کیتا۔ اکو واری اک آواز آئی ایہہ کتاب مینوں دے ایہدے وچ اسم اعظم ہے بے ادبی نہ کر۔ مینوں مستی وچ کجھ سرت نہ رہی۔ کتاب کچھ چوں کڈھ کے بناء جانے پچھانے اوہدے حوالے کر دتی تے اپنے کم وچ لگ گیا ۔ اوہ مٹیار میرا مورکھ پن ویکھ کے بولی ظالما ! اخیر توں نصیحت بھل کے غلطی کر لئی۔

ایہہ آکھ کے بے سرت ہو گئی تے میں اوہدے سرہانے اک دیو ویکھیا پئی کتاب لے کے کھلوتا ہے۔ چاہیا پئی پھڑ کے اہنوں واہوا ماراں تے کتاب کھوہ لواں۔ اینے چر وچ اوہدے ہتھ وچوں کتاب دوجا لے کے نسیا۔ میں جیہڑے منتر یاد کیتے سی پڑھنے شروع کیتے۔ اوہ جن جیہڑا کھلوتا سی بولد بن گیا پر ہرکھ پئی پری زاد وی سرت وچ نہ آئی تے اوہی حالت بے خودی دی رہی۔ اودوں میرا دل بڑا گھابریا سارا عیش برباد ہو گیا۔

اُس دن توں بندیاں توں نفرت ہو گئی۔ ایس باغ دی نکرے پیا رہناں تے دل پرچاون لئی ایہہ مرتبان زمرد دا جھاڑ دار بناونا تے ہر مہینے ایس میدان وچ ایس بولد تے سوار ہو کے جاناں۔ مرتبان نوں توڑ کے غلام نوں مار دناں۔ ایس آس تے پئی سارے میری حالت ویکھن تے ہرکھ کرن۔ خورے کوئی انج دا رب دا بندہ مہربان ہووے میرے حق وچ دعا کرے تے میں وی اپنے مطلب نوں اپڑاں۔

سنگیا ! میرے جنون تے سودا دی ایہہ حقیقت ہے جیہڑی میں تینوں سنائی۔ میں سن کے اکھاں وچ ہنجو بھر کے بولیا شہزادے توں تے حقی عشق دی محنت چکی۔ پر رب دی سوں کھا کے کہناں پئی میں اپنے مطلب توں در گزرا ہن تیری خاطر جنگل پہاڑ پھراں گا تے جو میرے کولوں ہووے گا کراں گا۔ ایہہ وعدہ کر کے میں جوان کولوں ٹریا تے پنج سال تیکر سودائی جیا اُجاڑاں وچ گھٹے رلدا رہیا پر کجھ سوں نہ لگی۔

اخیر اَکّ کے اک پہاڑ تے چڑھ گیا تے چاہیا پئی اپنے آپ نوں اُتوں سٹ دیواں کہ ہڈی پسلی نہ رہوے۔ اوہی اک سوار برقعے والا آن اپڑیا تے بولیا اپنی جان نہ گوا تھوڑے دناں پچھوں توں اپنے مقصد وچ کامیاب ہوویں گا۔ رب دے بندیو تہاڈا دیدار تے ہویا۔ ہن رب دے فضل نال آس مند آں پئی خوشی ملے گی تے سارے نامراد اپنی مراد نوں اپڑن گے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels