Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا : سیر دوجے درویش دی (پنجویں لڑی)

قصہ چار درویشاں دا : سیر دوجے درویش دی (پنجویں لڑی)

میر امن دہلوی
November 26th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

اینے چر وچ فقیر آیا۔ ملکہ نے فرمایا پئی راج تے مزدور تے کاریگر بہت ماہر چھیتی سدو جیہڑے ایس مکان تے اک شاہی عمارت بناؤن جیہڑے قصر نعمان توں ودھ کے ہووے تے شہر پناہ تے قلعہ باغ تے باؤلی تے اک مسافر خانہ بے مثال ہووے، چھیتی بناؤن، پر پہلے نقشہ اوہناں دا اک کاغذ تے بنا کے مینوں وکھاؤن۔ فقیر نے انج دے ہی کارکن، کاریگر لیا حاضر کیتے ملکہ دے حکم موجب عمارت بنن لگ پئی تے نوکر چاکر ہر اک کم لئی چن چن کے رکھے جان لگے۔ اینی عالی شان عمارت بنی پئی گل ہولی ہولی ظل سبحانی تیکر جیہڑے ملکہ دے پیو سی اپڑ گئی۔ سن کے بڑا حیران ہویا تے ہر اک نوں پچھیا کون بندہ جنہے محل اسارنے شروع کیتے نیں؟ ایس حالت توں کوئی جانوں نہیں سی جیہڑا دسدا۔ ساریاں نے کناں تے ہتھ رکھے پئی کوئی گولا نہیں جان دا پئی ایہدا موڈھی کون ہے؟ اودوں بادشاہ نے اک امیر نوں گھلیا تے سنیہا دتا پئی میں ایہناں مکاناں نوں ویکھنا چاہناں۔ تے ایہہ وی پتہ نہیں پئی تسیں کتھوں دی بادشاہ زادی او تے کیہڑے ٹبر توں او ؟ ایہہ ساری حالت پچھنی ہے۔ جیویں ہی ملکہ نے ایہہ خوش خبری سنی دل وچ بڑی خوش ہو کے عرضی لکھی پئی سلامت رہو! تہاڈے آؤن دی خبر سن کے بڑی خوشی ہوئی ہے۔ تے ایہدے وچ میری بڑی عزت ہے۔ ایہہ لونڈی آس رکھدی ہے پئی کل جمعرات ہے تے میرے نیڑے سب توں چنگا دیہاڑا نوروز ہے۔ تہاڈی ذات آپوں سورج وانگوں ہے آ کے میرے بے نور گھر نوں نور بخشو۔ تے جو کجھ ایس عاجز کولوں ہوسکے کھاؤ۔ بڑی ریب نوازی تے مسافر پروری ہے۔ تہاڈی تابعدار۔ تے اُس سنیہا لیاؤن والے بندے نوں وی کجھ دے دوا کے ٹوریا۔

بادشاہ نے عرضی پڑھی تے سنیہا گھلیا پئی تیری دعوت قبول کیتی آواں گے۔ ملکہ نے نوکراں تے سارے کاروباریاں نوں حکم دتا پئی دعوت دا سامان کرو تے انج دا شاندار کریو پئی بادشاہ کھا کے خوش ہو جاوے۔ ملکہ دے فرمان موجب کھانے ون سونے پکے جے باہمن دی دھی وی کھاندی تے کلمہ پڑھ دی۔ جدوں شام ہوئی بادشاہ تخت تے سوار ہو کے ملکہ دے مکان ول آیا ملکہ اپنیاں سہیلیاں نوں لے کے جی آیاں نوں آکھن واسطے ٹر پئی۔ جیویں بادشاہ دے تخت تے نظر پوے ایس آداب نال مجرا شاہانہ کیتا پئی ایہہ ویکھ کے بادشاہ نوں ہور وی حیرانی ہوئی تے ایس انداز نال جلوہ کر کے بادشاہ نوں تخت سجے سجائے تے لیا بٹھایا۔ ملکہ نے سوا لکھ دا چبوترا بنوایا سی تے اک سو اک کشتی جواہر تے اشرفی تے پشمینہ تے نوبانی تے ریشمی طلابانی تے زر دوزی دی لائی ہوئی سی تے اوہ زنجیر فیل تے دس راس اسپ عراق تے یمنی جڑے دے ساز نال تیار کیتے ہوئے سی۔ نذر گزرانے تے آپوں دوہویں ہتھ بنھے ساہمنے کھلوتی رہی۔ بادشاہ نے بڑی مہربانی نال فرمایا پئی توں کیہڑے ملک دی شہزادی ایں تے ایتھے کیویں آئی؟

ملکہ نے بڑے ادب نال دسیا پئی ایہہ لونڈی اوہی ہے گنہگار ہے جیہڑی تہاڈے غصے دے کارن جنگل وچ اپڑی تے ایہہ سارے تماشے رب دے نیں جیہڑے تسیں ویکھدے او۔ ایہہ سن دیاں ایں بادشاہ دے لہو نے جوش ماریا۔ اٹھ کے محبت نال گل لا لیا تے ہتھ پھڑ کے اپنے تخت کول کرسی وچھا کے بیہن دا کہیا پر بادشاہ حیران بیٹھا سی آکھیا پئی بادشاہ بیگم نوں آکھو پئی بادشاہ زادیاں نوں اپنے نال لے کے چھیتی آؤن جدوں اوہ آئیاں ماں بھیناں نے پچھانیا تے گل لگ کے روئیاں تے رب دا شکر ادا کیتا۔ ملکہ نے اپنی ماں تے چھیاں بھیناں نوں بڑا مال دولت تحفے وچ دتا پئی ایہدے پاسنگ سارے عالم دا خزانہ نہیں سی۔ فیر بادشاہ نے ساریاں نوں نال بٹھا کے کھانا کھوایا۔ جدوں تیکر بادشاہ جیوندا رہیا انج ہی لنگھی۔ کدی کدائیں آپوں آؤندا تے ملکہ نوں وی اپنے نال محلاں وچ لے جاندا۔

جدوں بادشاہ چلانا کر گیا تے ایہہ خبر ملکہ نوں ہوئی اوہدے سوا دوجا کوئی ایہہ شاہی کرن جوگا نہیں سی۔ سوہنیا ایہہ سی اوہ کتھا جیہڑی توں سنی۔ رب دی دتی دولت کدی نہیں مکدی پر بندے دی نیت نیک ہونی چاہی دی ہے۔ سگوں جنی خرچ کرو ایہدے وچ برکت ہوندی ہے۔ رب دی قدرت وچ شک نہیں کری دا۔

دائی نے ایہہ گل دس کے آکھیا پئی جے توں اوتھے جان دا ارادہ رکھنا تے فیر چھیتی ٹر جا۔ میں کہیا ہنے جاناں تے رب چاہے تے فیر آؤنا۔ اخیر ٹر کے فضل الٰہی تے نظر رکھ کے اُس پاسے ٹر پیا۔

واہوا چریں میں ہرج مرج کھچدا ہویا شہر نیمروز جا اپڑیا جنے اوتھے بندے ہزاری تے بزاری نظر پئے کالے کپڑے پائے سی۔ جیویں دا حال سنیا سی اپنیاں اکھاں نال ویکھ لیا۔ کئی دناں پچھوں چند رات ہوئی۔ پہلی تاریخ، سارے لوک ایسے شہر دے نکے وڈے منڈے بالے، امیر بادشاہ عورت مرد اک میدان وچ اکٹھے ہوئے۔ میں وی اپنی حالت وچ حیران فقیر دی شکل بنا کے کھلو کے ویکھدا سی پئی پردہ غیب توں کیہ ظاہر ہوندا ہے۔ اینے وچ اک جوان ہار سنگھار کر کے بڑے جوش نال جنگل وچوں باہر نکلیا۔ ایہہ عاجز جیہڑا اینی محنت کر کے ایہہ سارا کجھ ویکھن گیا سی ویکھدیاں ایں ہکا بکا ہو کے حیران کھلو گیا۔ اوہ جوان مرد جیویں پہلوں کم کردا سی کر کے فیر چلا گیا تے خلقت شہر ول ٹر پئی۔ جدوں مینوں سرت آئی اودوں میں بڑا پچھتایا پئی ایہہ کیہ ہو گیا۔ ہن پورا مہینہ فیر راہ ویکھنی پینی ہے۔ مجبوری نال ساریاں دے نال ٹر پیا تے ایس مہینے نوں رمضان وانگوں گن گن کے کٹیا۔ دوجی چند رات آئی تے مینوں جیویں عید جنی خوشی ہوئی۔ فیر بادشاہ خلقت سنے اوتھے اکٹھے ہوئے۔ اودوں میں دل وچ پکا ارادہ کیتا پئی ہن جیویں وی ہووے ایس بھیت دا پتہ لاؤنا ہے۔

اینے وچ اوہ جوان ہمیش وانگوں کھٹے بولد تے زین بنھی ہوئی چڑھ کے آن اپڑیا تے اتر کے بیٹھ گیا اک ہتھ وچ ننگی تلوار تے اک ہتھ وچ بولد دی نتھ پھڑی تے مرتبان غلام نوں دتا۔ غلام ہر اک نوں وکھا کے لے گیا۔ اک بندہ ویکھ کے رون لگ پیا۔ ایس جوان نے مرتبان بنھیا تے غلام نوں اک انج دی تلوار ماری پئی سر وکھرا ہو گیا تے آپوں سوار ہو کے مڑیا۔ میں اوہدے پچھے کالھا کالھا ٹرن لگ پیا۔ شہر دے بندیاں نے میرا ہتھ پھڑیا تے کہیا پئی ایہہ کیہ کردا ہے۔ کیوں جان کے مردا ہے؟ جے تیرا مرن نوں دل کردا تے ہور بتھیرے طریقے نیں۔ مر جا۔ میں بتھیری منت کیتی تے زور وی دتا کسے طرحاں اوہناں مینوں نہ چھڈیا۔ دو چار بندے چمبڑ گئے تے پھڑ کے وستی ول لے آئے۔ فیر مہینہ کٹنا اوکھا ہو گیا۔ جدوں اوہ وی مہینہ لنگھیا تے سلخ دا دن آیا۔ سویر اُنج ہی چڑھی۔ میں ساریاں توں اڈ نماز دے ویلے اٹھ کے اگے ہی جنگل وچ، جیہڑا عین اوہدی راہ وچ سی لُک رہیا پئی ایتھے مینوں کوئی روک نہیں سکے گا۔ اوہ بندہ اُنج ہی آیا تے اوہی چالے کیتے تے فیر سوار ہو کے ٹریا۔ میں اوہدا پچھا کیتا تے نسدا بھجدا اوہدے نال ہو گیا۔
اوہنے بڑک لئی پئی کوئی آرہیا ہے ۔ اکو واری واگ موڑ کے اک نعرہ ماریا تے مینوں جھڑک دتا۔ تلوار کھچ کے میرے سر تے آن کھلوتا۔ چاہندا سی پئی دھاڑا ماراں۔ میں بڑے ادب نال سلام کیتا تے دوویں ہتھ بنھ کے کھلو گیا۔ اوہ آکھن لگا اے فقیر توں ایویں ناحق ماریا جانا سی پر بچ گیاں۔ تیری حیاتی حالی رہندی ہے۔ جا کتھوں آیاں؟ تے جڑاؤ خنجر موتیاں دا تے آویزہ لگیا ہویا لک نالوں کڈھ کے میرے اگے سٹیا تے کہیا بادشاہ کول لے جا جو منگیں گا ملے گا۔ انج دا رعب اوہدا میرے تے پیا پئی میں نہ بولن دی طاقت رکھدا سی نہ ٹرن دی پیر بھارے ہو گئے۔

اینا کہہ کے اوہ غازی جمرد نعرہ ماردا ہویا ٹریا۔ میں دل وچ کہیا بھاویں جان توں جاواں پر ایہہ ویلا نہیں کھنجنا چاہیدا۔ اپنی جان دی پرواہ کیتے بناء میں وی ٹر پیا۔ اوہ پھیر پرتیا تے بڑی کاوڑ نال جھڑکیا تے مینوں قتل کرن دا ارادہ کیتا میں سر نیواں کر دتا تے آکھیا پئی اے ویلے دے رستم! انج دی تلوار مار پئی میں دو ٹوٹے ہو جاواں اک تسمہ نہ رہوے تے ایس حیرانی تے تباہی توں چھٹ جاواں میں اپنا خون معاف کیتا۔ اوہ بولیا اوئے شیطان دی شکل! کیوں اپنا ناحق خون میرے سر چڑھاؤنا ایں تے مینوں گنہگار کرناں جا اپنا راہ نپ کیہ جان بھاری پے گئی ہے تیرے تے؟ میں اک نہ منی تے اوہدے پچھے پچھے ٹر پیا۔ جاندیاں جاندیاں دو کوس اوہ جھاڑ جنگل طے کیتا۔ اک چار دیواری نظر آئی۔ اوہ جوان بوہے تے گیا تے اک نعرہ ماریا۔ اوہ در آپوں ہی کھل گیا۔ اوہ اندر بیٹھ گیا۔ میں باہر کھلو گیا۔ ربا ہن کیہ کراں؟ حیران سی ۔ کجھ چر توں مگروں غلام آیا تے سنیہا لیاندا پئی چل تینوں سدیا ہے۔ خورے تیرے سر اجل دا فرشتہ آیا ہے کیہ تینوں کم بختی لگدی سی میں کہیا زہے نصیب تے بے دھڑک اوہدے نال اندر باغ دے گیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels