Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر دوجے درویش دی (چوتھی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر دوجے درویش دی (چوتھی لڑی)

میر امن دہلوی
November 22nd, 2009

ایہہ سن کے ملکہ نے اپنی زبانی دسیا پئی جوانا! جے تینوں اینی چاہ ہے پئی ایہہ سارا کجھ پتہ لاویں تے اج دا دن کھلو جا۔ شام نوں تینوں سد کے سارا کجھ ایس مال دولت بارے دس دیواں گی۔ مینوں تسلی ہو گئی تے میں آکے اپنی تھاں تے اُڈیکن لگ پیا پئی کدوں شام ہووے تے میرا مطلب پورا ہووے۔ اینے چر وچ خسرے کئی قسم دے کھانے لے کے حاضر ہو گئے کھانا اینا سوادی سی پئی ویکھ کے خشبو نال ہی میرا دل خوش ہو گیا تے روح بھر گئی۔ جنا کھا سکیا کھا لیا۔ باقی چکوا کے شکریئے نال واپس گھل دتا۔ جدوں سورج ڈبیا شام پئی تے اودوں دائی میرے کول آئی تے آکھن لگی چل بادشاہ زادی نے یاد کیتا ہے۔ میں اوہدے نال ٹر پیا۔

چانن دا ایہہ حال سی پئی شب قدر دی وی اوتھے قدر نہیں سی تے بادشاہی فرش تے مسند مغرق وچھی بڑی شاہانہ مسند لگی سی۔ تے ساہمنے مسند دے جواہر دے رکھ پھلاں پات لگے ہوئے، جیویں سچی مچی قدرتی نیں۔ سونے دیاں کیاریاں وچ جمے ہوئے تے دوہاں پاسے دست راست تے دست چپ شاگرد پیندے تے مجرائی دست بستہ باادب اکھاں تھلے کیتیاں ہوئیاں حاضر سی تے رنڈیاں تے گاؤن والیاں دے سر بنائے اُڈیکن ہار۔ ایہہ سماں تے ایہہ تیاری تے ٹھاٹھ ویکھ کے عقل ٹھکانے نہ رہی۔ دائی نوں پچھیا پئی دن نوں اوہ شان تے رات نوں ایہہ سنگھار پئی دن عید تے رات شب برات کہنا چاہیدا ہے۔ سگوں دنیا وچ بادشاہی ہفت اقلیم نوں ایہہ عیش نہیں ہووے گا۔ کیہ ہمیش انج ای رہندا ہے؟ دائی آکھن لگی ساڈی ملکہ دا جنا کارخانہ توں ویکھیا ایہہ سارا کجھ ایسے دستور نال جاری ہے۔ ایہدے وچ اُکا خلل نہیں۔ سگوں ایس توں وی ودھ ہے۔ توں ایتھے بہہ دوجے مکان وچ بیٹھی ہے، جا کے خبر کراں۔

دائی ایہہ کہہ کے گئی تے اوہناں پیراں تے پھیر مڑ آئی پئی چلو حضور وچ۔ ایہہ مجرد ایس مکان وچ جاندیاں ہی حیران رہ گیا۔ نہ ایہہ پتہ لگے پئی کندھ کتھے ہے تے بوہا کتھے اوہ ایس لئی پئی وڈے وڈے شیشے چوہاں پاسے لگے تے اوہناں دیاں پروازاں وچ ہیرے تے موتی جڑے ہوئے سی۔ اک دا پرچھاواں دوجے وچ نظر آؤندا تے ایہہ پتہ لگدا پئی جواہر دا سارا مکان ہے۔ اک پاسے پردہ پیا سی۔ اوہدے پچھے ملکہ بیٹھی سی۔ اوہ دائی پردے نال لگ کے بیٹھی تے مینوں وی بیٹھن نوں کہیا۔ اودوں دائی ملکہ دے فرمان نال انج بیان کرن لگی پئی سن اے جوان! سیانیا ! سلطان ایس اقلیم دا وڈا بادشاہ سی۔ اوہدے گھر ست کڑیاں جمیاں اک دن بادشاہ نے جشن منایا۔ ایہہ ستے کڑیاں ہار سنگھار پارہ ابھرن بال بال گنج موتی پرو کے بادشاہ دے کول کھلوتیاں سی۔ سلطان دے دل وچ کجھ آیا تے دھیاں ول ویکھ کے آکھیا جے تہاڈا پیو بادشاہ نہ ہوندا تے کسے غریب دے گھر تسیں جمدیاں، تے تہانوں بادشاہ زادی تے ملکہ کون کہندا ؟ رب دا شکر ادا کرو پئی شہزادیاں اکھواندیاں او، تہاڈی ایہہ ساری خوبی میرے دم نال ہے چھیاں کڑیاں نے اک زبان ہو کے آکھیا پئی بادشاہ سلامت تسیں جو فرماؤندے او سچ ہے تے تہاڈی ای سلامتی نال ساڈی بھلیائی ہے۔ پر ایہہ ملکہ جتھے ساریاں بھیناں توں نکی سی، پر عقل تے سیانف وچ اُس عمر وچ وی سب توں وڈی سی۔ چپ کھلوتی رہی۔ ایس گل بات وچ بھیناں نال نہ رلی۔ ایس واسطے پئی ایہہ کلمہ کفر دا ہے۔

بادشاہ نے کاوڑ نال اوہناں ول ویکھیا تے کہیا کیوں بی بی توں کیوں نہیں کجھ بولی تینوں ایہدے وچ کوئی شک ہے؟ اودوں ملکہ نے دوویں ہتھ اپنے رومال نال بنھ کے عرض کیتی پئی جے جان دی امان پاواں تے غلطی معاف ہووے تے ایہہ لونڈی اپنے دل دی گل دسے۔ حکم ہویا کیہ کہنی آں؟ اودوں ملکہ نے کہیا بادشاہ سلامت تسیں سنیا ہے پئی سچی گل کوڑی لگدی ہے تے ایس ویلے میں اپنی حیاتی توں ہتھ دھو کے عرض کرنی آں، تے جو کجھ میرے بھاگاں وچ لکھن والے نے لکھیا ہے اوہنوں مٹاون والا کوئی نہیں۔ کسے طرحاں اوہ ٹلن والا نہیں ہے۔

جیہڑے وڈے بادشاہ نے تہانوں بادشاہ بنایا۔ اوہنے مینوں وی بادشاہ زادی اکھوایا۔ اوہدی قدرت دے کارخانے وچ کسے دا کوئی وس نہیں چلدا۔ تہاڈی ذات ساڈے لئی وڈی نعمت تے قبلہ تے کعبہ پے۔ حضرت دے پیراں دی مٹی میریاں اکھاں دا سرمہ، پر نصیب ہر کسے دے اوہدے نال نیں۔ بادشاہ نوں سن کے کاوڑ چڑھ گئی تے جواب بہت بھیڑا لگیا۔ بے زار ہو کے فرمایا۔ نکا مونہہ وڈی گل، ہن ایہدی ایہو سزا ہے پئی جو کجھ ٹونباں گہنے ایہدے پائے ہوئے نیں لاہ لوو۔ تے اک میانے وچ چاڑھ کے انج دے جنگل وچ جتھے کوئی بندہ بشر نہ ہووے سٹ آؤ۔ ویکھنے آں ایہدے نصیباں وچ کیہ لکھیا ہے۔

بادشاہ دے حکم موجب ایس ادھی رات نوں جیہڑی بہت ہی ہنھیری سی ملکہ نوں جیہڑی لاڈاں وچ پلی سی تے محل توں اڈ ہور کوئی تھاں نہیں ویکھی سی۔ بھولی کھڑ کے اک میدان وچ جتھے کوئی پکھو پر نہیں مار سکدا ، بندے دا تے کیہ کہنا، چھڈ کے مڑ آئے۔ ملکہ دے دل دی بڑی عجیب حالت ہو گئی پئی کیہ سی تے کیہ ہو گیا؟ پھیر اپنے رب دی جناب وچ شکر کردی تے کہندی توں بے نیاز ایں جو چاہیا سو ہو گیا۔ تے جو چاہناں سو کرناں تے جو چاہویں گا اوہی ہووے گا۔ جدوں تیکر ساہ وچ ساہ ہے تیرے توں بے آس نہیں ہوندی۔ ایسے ڈر وچ اکھ لگ گئی۔ جدوں سویر ہوون لگی ملکہ دی اکھ کھل گئی۔ بولی وضو دا پانی لیاؤ۔ فیر چیتا آیا پئی رات کیہ ہویا سی تے اوہ کتھے سی تے کتھے آگئی۔ ایہہ کہہ کے اٹھ کے تیمم کیتا تے دوگانہ شکر دا پڑھیا۔ سوہنیا! ملکہ دی ایس حالت دے سنن نال کلیجہ پاٹ جاندا۔ ایس بھولے بھالے جی نوں پچھیا جاوے پئی کیہ کہندا ہووے گا۔

مکدی گل ایہہ پئی ایس میانے وچ بیٹھی ہوئی رب نال لو لائی رہندی سی۔ تے ایہو پڑھدی رہندی سی:

جب دانت نہ تھے تب دودھ دئیو' جب دانت دئیے کاہے ان نہ دے ہے
جو جل میں تھل میں پنچھی پس کی سدھ لیت ' سو تیری بھی لے ہے
کاہے کو سوچ کرے من مورکھ ' سوچ کرے کجھ ہاتھ نہ آئے ہے
جان جو دیت ' اباجان کو دیت ' جہاں کو دیت سو تو کو بھی دے ہے

سچ ہے جدوں کجھ نہ ہووے اودوں رب چیتے آؤندا ہے۔ نہیں تے اپنی اپنی تدبیر وچ ہر کوئی لقمان تے بوعلی سینا ہے۔ ہن رب دے کارخانے دا تماشا سنو۔ انج ای تن دن رات لنگھ گئے تے ملکہ دے مونہہ وچ اک کھیل وی اڈ کے نہ گئی۔ اوہ پھل جیا جثہ سکھ کے کنڈا ہو گیا تے اوہ رنگ جیہڑا کندن ورگا چمکدا سی ہلدی بن گیا۔ مونہہ تے پپڑی جم گئی، اکھاں پتھرا گئیاں پر اک ساہ سی جیہڑا آ رہیا سی ۔ جدوں تیکر ساہ اودوں تیکر آس چوتھے دیہاڑے سویر نوں اک درویش، خضر ورگی صورت، نورانی چہرہ، روشن دل آکے پیدا ہویا۔ ملکہ نوں ایس حالت وچ ویکھ کے کہیا دھیے! بھاویں تیرا پیو بادشاہ ہے پر تیرے بھاگاں وچ ایہو سی۔ ہن ایس فقیر بڈھے نوں اپنا خادم سمجھ تے اپنے پیدا کرن والے دا رات دن دھیان رکھ۔ رب چنگیاں کرے گا۔ تے فقیر دے کاسے وچ جیہڑے ٹوٹے منگے ہوئے سی، ملکہ دے ساہمنے رکھے تے پانی لبھن لگے ویکھدے نیں پئی اک کھوہ تے ہے پر ڈول رسی کتھے جیہدے نال پانی بھر۔ تھوڑے پتے رکھ نالوں توڑ کے دونا بنایا تے اپنی سیلی کھول کے ایہدے وچ بنھ کے کڈھیا تے ملکہ نوں کجھ کھوایا پیایا۔ کجھ اندر جان نال سُرت آئی، ایس رب دے بندے نے بے وارث سمجھ کے بڑی تسلی دتی تے آپوں وی رون لگ پیا۔

ملکہ نے جدوں غم خواری تے دل داری اوہدی ایس حد تیکر ویکھی، اودوں اوہنوں حوصلہ ہویا۔ اُس دیہاڑے اُس پیر مرد نے ایہہ متھیا پئی سویر نوں منگن پنن شہر وچ نکل جاندا جیہڑا ٹک لبھدا ملکہ دے کول لے آؤندا تے کھواؤندا۔ انج ای تھوڑے دن لنگھے۔ اک دن ملکہ نے تیل سر وچ پاؤن تے کنگھی کرن دا ارادہ کیتا۔ جیویں ایں مباف کھولیا۔ جھولے وچوں اک موتی دا دانہ گول آب دار نکل پیا۔ ملکہ نے ایس درویش نوں دتا تے کہیا شہر وچ ایہنوں ویچ آ۔ اوہ فقیر ایس گوہر نوں ویچ کے ایہدا مُل بادشاہ زادی دے کول لے آیا۔ اودوں ملکہ نے حکم دتا پئی اک مناسب جہیا مکان گذارے جوگا بنواؤ ۔ فقیر نے آکھیا دھئیے کندھ دی نیہہ پٹ کے تھوڑی جہی مٹی اکٹھی کر۔ اک دن میں پانی لیا کے گارا کر کے گھر دی نینہ رکھ دیواں گا۔ ملکہ نے اوہدے آکھن تے مٹی پٹنی شروع کیتی۔ جدوں اک گز ٹویا پٹیا گیا۔ زمین وچ اک بوہا ظاہر ہویا ملکہ نے ایس بوہے نوں صاف کیتا۔ اک وڈا گھر جواہر تے اشرفیاں نال بھریا نظر آیا۔ ملکہ نے پنج چار لب اشرفیاں دی لے کے فیر بند کر دتا تے مٹی اُتے دے کے اُتوں پدھری کر دتی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels