Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر دوجے درویش دی (تیجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر دوجے درویش دی (تیجی لڑی)

میر امن دہلوی
November 19th, 2009

میری گل سن کے اوہ آکھن لگا پئی کیہ حرج ہے فیر میں اک رقعہ لکھیا پہلوں رب دا شکر ادا کیتا فیر حال چال پچھیا پئی ایہہ رب دا بندہ کئی دناں توں تہاڈے شہر وچ ہے تے تہاڈے بارے بہت کجھ سنیا ہے تہاڈیاں خوبیاں تے نیک نامی سن کے تہانوں ویکھن دی چاہ ہوئی سی تے جو سنیا سی اوہدے توں ودھ کے پایا۔ ہن تہاڈے گولے کہندے نیں پئی جیہڑا مطلب یاں تمنا تیری ہووے دس ایس لئی کھل کے، جیہڑی دل دی سدھر ہے دس رہیا پئی دنیا دے مال دا محتاج نہیں۔ اپنے ملک دا میں وی بادشاہ ہاں۔ ایتھے آؤن دا اکو ہی کارن سی تے اوہ سی تہاڈے نال ملن دی چاہ جیہڑا میں کلم کلا ایتھے آن پجیاں۔ ہن آس ہے پئی تہاڈے کرم نال میرے دل دی مراد پوری ہوون والی ہے۔ اگے جو تہاڈی صلاح۔ پر جے تسیں میری بینتی نہ منی تے میں انج ای مٹی چھان دا رہواں گا تے ایس بے قرار جان نوں تہاڈے عشق وچ لٹاواں گا۔ مجنوں تے فرہاد وانگوں جنگل وچ یاں پہاڑ تے مر مک جاواں گا۔

ایہہ لکھ کے اُس خسرے نوں دتا۔ اوہنے بادشاہ زادی تیکر اپڑایا تھوڑا چر مگروں فیر آیا تے مینوں اپنے نال محل دی ڈیوڑھی تے لے گیا۔ اوتھے جا کے ویکھیا تے اک بڈھی جہی زنانی بڑی سوہنی کرسی تے گہنے پا کے بیٹھی ہوئی سی۔ تے کئی گولے بڑے سوہنے لیڑے لتے پا کے ہتھ بنھ کے ساہمنے کھلوتے ہوتے ہوئے سی میں اوہنوں کل مختار سمجھ کے پیش ہویا۔ ایس ماما نے بڑی مہربانی نال سلام کیتا تے حکم کیتا آ بیٹھ بڑا چنگا ہویا توں آیاں۔ توں ملکہ دے اشتیاق دا رقعہ لکھیا سی؟ میں شرم کھا کے چپ ہو رہیا تے سر نیواں کیتا۔

تھوڑے چر پچھوں اوہ آکھن لگی جوانا! بادشاہ زادی نے سلام کہیا تے فرمایا پئی مینوں کھسم کرن توں عیب نہیں۔ توں مینوں بینتی کیتی، پر اپنی بادشاہی دا دسنا تے ایس فقیری وچ اپنے آپ نوں بادشاہ سمجھنا تے ایہدے تے آکڑنا بڑی فضول گل ہے۔ ایس لئی کہ سارے بندے آپوں وچ اک نیں پر فضیلت دین اسلام دی ہے تے میں وی بڑے چراں توں ویاہ کرن دی سدھر رکھنی آں تے جیویں توں دولت دنیا توں بے پرواہ ایں انج مینوں وی رب نے اینا مال دتا ہے پئی جیہدا کوئی حساب نہیں۔ پر اک شرط ہے پئی پہلوں مہر بھر تے مہر وچ اک گل ہے جے توں پوری کر سکیں گے۔

میں آکھیا میں حاضر آں جان مال کجھ وی دیون توں نہیں ولاواں گا۔ اوہ گل ہے کیہ ؟ دسو تے میں وی سناں۔ اودوں اوہنے آکھیا اج دا دن رہ جا کل دساں گی۔ میں بڑی خوشی نال قبولیا تے اجازت توں مگروں باہر آیا۔

دن تے لنگھیا، جدوں شام ہوئی مینوں اک خسرا محل وچ سد کے لے گیا۔ جا کے ویکھیا پئی بڑے منے پرمنے شریعت دے عالم فاضل حاضر نیں ' میں وی ایس جلسے وچ جا بیٹھا۔ اینے چر وچ دستر خوان وچھایا گیا تے ون سونے کھانے لا دتے گئے۔ اوہ سارے کھان لگے تے مینوں وی ایہدے وچ رلایا۔ جدوں کھانا کھا لیا گیا تے اک دائی اندروں آئی تے بولی بہروز کتھے اے؟ اوہنوں سدو۔ گولیاں اوہنوں حاضر کیتا۔ اوہدی صورت بہت مرد بندے دی سی تے کئی کنجیاں روپے سونے دیاں لک نال لمکیاں ہوئیاں۔
سلام علیک آکھ کے میرے کول بیٹھ گیا۔ اوہی دائی آکھن لگی پئی اے بہروز! توں جو ویکھیا اوہ کھول کے دس۔

بہروز نے ایہہ کتھا سنانی شروع کیتی تے مینوں سد کے آکھیا سوہنیا ساڈی بادشاہ زادی دی سرکار وچ ہزاراں گولے نیں جیہڑے سوداگری تے لگے ہوئے نیں۔ اوہناں وچوں اک ماڑا جہیا میں وی آں۔ ہر اک ملک ول لکھاں روپیاں دا مال تے جنس دے کے ٹور دی اے جدوں اوہ اوتھوں مڑ آؤندا تے اوتھوں دے دیس دا حال اوہدے توں پچھ دی تے سن دی ہے۔ اک واری ایہہ اتفاق ہویا پئی ایہہ بندہ سب توں گھٹ وپار دی خاطر ٹریا تے شہر نیم روز اپڑیا ۔ تے ویکھیا پئی اوتھوں دے سارے وسنیکاں دا لباس کالاہے تے ہر کوئی پریشان ہے دہائیاں دے رہیا ۔ انج لگدا پئی اوہناں تے کوئی وڈی مصیبت آن پئی ہے ایہدا کارن میں جنہوں پچھدا کوئی مینوں جواب نہ دیندا۔

ایس حیرانی وچ کئی دیہاڑے لنگھے۔ اک دن جیویں ای سویر ہوئی۔سارے بندے نکے وڈے، منڈے، بڈھے ، غریب، امیر شہر دے باہر ٹرے۔ اک میدان وچ جا کے اکٹھے ہوئے تے ایس ملک دا بادشاہ وی سارے امیراں نال رل کے سوار ہویا تے اوتھے گیا۔ تے سارے برابر لین بنا کے کھلو گئے۔

میں وی اوہناں وچکار کھلوتا تماشا ویکھدا سی۔ پر ایہہ لگدا ہے پئی اوہ سارے کسے نوں اُڈیک رہے نیں۔ واہوا گھڑی پچھوں اک جوان سوہنا سنکھا پندراں سولاں سالاں دا بڑا رولا رپا پاؤندا ہویا تے مونہہ چوں جھگ کڈھدا کھٹے ڈھگے توں لتھیا اک ہتھ وچ کجھ لے کے مخلوق دے ساہمنے آیا تے اپنے ڈھگے توں اتریا۔ اک ہتھ وچ نتھ تے اک ہتھ وچ ننگی تلوار لے کے نمازیاں وانگوں بیٹھا۔ اک سوہنا جیا اوہدے نال سی۔ اوہنوں اوس جوان نے اوہ شے جیہڑی ہتھ وی سی دتی اوہ یتیم لے کے اک سرے توں ہر اک نوں وکھاوندا جاندا سی پر ایہہ حالت سی پئی جیہڑا کوئی ویکھدا سی بھبھاں مار کے روندا سی۔ انج ای ساریاں نوں وکھاوندا ہویا تے رواندا ہویا ساریاں دے ساہمنیوں ہوندا ہویا اپنے کھسم کول پھر گیا۔

اوہدے جاندے ہی اوہ جوان اٹھیا تے غلام دا سر تلوار نال وڈھ کے تے سوار ہو کے جدھروں آیا سی، اودھر نوں ٹر پیا۔ سارے کھلوتے ویکھی گئے جدوں نظراں توں پروکھے ہویا لوک شہر ول پھرے۔

میں ہر کسے نوں ایس ماجرے دی حقیقت پچھدا سی سگوں مال دا لوبھ دی دتا منت ترلا وی کیتا پئی مینوں کوئی دس دیوے ایہہ جوان کون سی ؟ تے اوہنے ایہہ کیہ حرکت کیتی۔ تے کتھوں آیا تے کتھے گیا؟ کسے نے نہ دسیا تے نہ میری سمجھ وچ کجھ آیا۔ ایہہ حیرانی والی گل ویکھ کے جدوں میں پرتیا تے ملکہ دے ساہمنے دسیا۔ اودوں توں بادشاہ زادی حیران ہو رہی ہے تے ایہدی کاہڈ لئی بے چین ہے۔ ایس لئی اپنا مہر ایہو رکھیا ہے پئی جیہڑا بندہ ایس عجوبے دی خبر لیاوے اوہنوں پسند کر لوے گی تے اوہی مالک سارے ملک دا تے ملکہ دا ہووے ۔

ایہہ کتھا توں ساری سنی۔ اپنے دل وچ غور کر۔ جے توں ایس جوان دی خبر لیا سکیں تے ملک نیم روز دا ارادہ کر تے چھیتی جا۔ نہیں تے نانہہ کر کے اپنے گھر دی راہ نپ، میں جواب دتا پئی جے رب چاہوے تے چھیتی ایہدا حال سر توں پیراں تیکر پتہ کر کے ملکہ کول آؤنا تے کامیاب ہونا۔ تے جے میرے بھاگاں وچ بھیڑا ہے تے ایہدا کوئی علاج نہیں، پر ملکہ وعدہ کرے پئی اوہ اپنے آکھے توں نہیں پھرے گی۔ تے اک ڈر میرے دل وچ پل رہیا ہے۔ جے ملکہ غریب نوازی تے مسافر پروری نال اپنی خدمت وچ بلاوے تے پردے دے باہر بہا دیوے تے میری بینتی اپنے کناں نال سنے تے ایہدا جواب اپنی زبان نال دیوے تے میری ہمت ودھے تے میں ایہہ سارا کجھ کر سکاں۔ ایہہ میرے مطلب دی گل ایس ماما نے ملکہ دے ساہمنے رکھی ملکہ نے بڑی عزت دتی تے آکھیا اوہنوں سد لوو۔

دائی فیر باہر آئی تے مینوں اپنے نال جیہڑے محل وچ بادشاہ زادی سی لے گئی۔ کیہ ویکھنا پئی لیناں وچ بڑی عاجزی نال سکھیاں، خدمت گاراں ، گولیاں بیگیاں قلماقنیاں، ترکیناں، حبشیاں، اربکنیاں، کشمیرنیاں جواہر وچ جڑیاں اپنے اپنے عہدیاں تے کھلوتیاں نیں۔ اندر دا اکھاڑا کہواں یاں پریاں دا اتارا؟ بے وس ہو کے اک آہ بے خودی نال زبان تیکر آئی تے کلیجہ مونہہ نوں آؤن لگا۔ بڑا اوکھا اپنے آپ نوں سنبھالیا۔ اوہناں نوں ویکھدا بھالدا تے سیرکردا ہویا اگے ٹریا پر پیر سو سو من دے ہو گئے۔ جنہوں ویکھاں فیر دل نہ کرے پئی اگے جاواں۔ اک پاسے چلون پئی سی تے مونڈھا جڑاؤ وچھایا ہویا سی تے اک چوکی وی صندل دی وچھی ہوئی سی۔ دائی نے مینوں بیہن دی سینت ماری۔ میں مونڈھے تے بیٹھ گیا تے اوہ چوکی تے، آکھن لگی ہن جو آکھنا دل کھول کے آکھ۔

میں پہلوں ملکہ دیاں خوبیاں اتے نیاں نوں سلاہیا فیر آکھیا جدوں توں میں ایس ملک دی سرحد وچ آیاں ہر اک منزل وچ ایہو ویکھیا پئی ہر تھاں مسافر خانے تے عمارتاں عالی شان بنیاں ہوئیاں نیں تے ہر عہدے دے بندے لائے گئے نیں جیہڑے پاندھیاں تے محتاجاں دی خبر رکھدے نیں۔ مینوں وی تن دن ہر اک تھاں تے لنگھے چوتھے دن جدوں ٹرن لگا تے کسے نے خوشی نال نہ کہیا پئی جا۔ تے جنا سامان مکان وچ سی، شطرنجی، چاندی، قالین، ستیل پانی ، منگل کوٹی، دیوار گیری، چھت پردے، چلوناں، سائبان، نم گیرے چھپر کھٹ غلافاں سنے، اوقچہ، توشک، پالا پوش، سیج بند، چادر سرھانے، تکیے، دیگ دیگچے، پتیلے، طباق، رکابی، بادئیے، تشتری، چمچے، بکاؤلی، کف گیر، طعام بخش، سرپوش، سینی، خوان ، پوش، تورہ پوش، آب خورے، بجھرے، صراحی، لگن، پان دان، چوگھرے، چنگیر ، گلاب پوش ، عود، سوز، آفتابہ، چلچی سب میرے حوالے کیتے پئی ایہہ سارا تیرا مال ہے چاہے ہن لے جا یاں اک کوٹھڑے وچ بند کر کے اپنا رکھ جا۔ جدوں تیری خوشی ہووے گی پھردیاں ہوئیاں لے جاویں۔ میں انج ای کیتا۔ پر ایہہ حیرانی ہے پئی جدوں میرے اکلے فقیر نال ایہہ ورتارا ورتیا گیا تے انج دے غریب ہزاراں تیرے ملکاں وچ آؤندے جاندے ہون گے ہر اک نال ایہو پروہنچاری دا طریقہ رہندا ہووے گا تے پیسہ تے بے حساب خرچ ہوندا ہووے گا۔ اینی دولت جیہڑی ورتی جا رہی ہے کتھوں آئی تے کیہ ہے ؟ جے قارون دا خزانہ وی ہووے تے اوہ وی مک جاوے۔ تے ظاہری طور تے جے ملکہ دی سلطنت تے نگاہ کرو تے اوہدی آمدن اکلے باورچی خانے دے خرچ لئی وی بہت نہ ہوندی ہووے گی تے دوجے خرچیاں دا کیہ کہنا۔ جے ایہدا بیان ملکہ دی زبانی سناں تے میرا حوصلہ ودھے تے میں ملک نیم روز دا ارادہ کراں تے جیویں ہی اوتھے اپڑاں سارا حال حالات پتہ کر کے ملکہ دی خدمت وچ جے زندگی رہی تے حاضر ہوواں تے اپنے دل دی مراد پاواں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels