Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا : سیر دوجے درویش دی (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا : سیر دوجے درویش دی (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
November 16th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

اودوں توں ایہہ تماشا ویکھن لگیا پئی جتھے رات نوں جا کے رہندا نوکر چاکر ایسے ملکہ دے جی آیاں نوں آکھ کے اک چنگے مکان وچ رکھدے تے بڑی تگڑی دعوت دا سارا سامان حاضر کر دیندے تے آپوں سیوا لئی حاضر رہندے، دوجے دیہاڑے دوجی منزل وچ ایہو صورت پیش آؤندی۔ ایسے آرام نال مہینیاں دی راہ کٹی۔ اخیر بصرے وچ وڑیا۔

کالھی نال اک بڑا ای سیانا تے سوہنا جوان میرے کول آیا تے بڑی مٹھی بولی وچ آکھن لگا میں فقیراں دا خادم آں ہمیش ایہو لبھناں پئی جیہڑا کوئی مسافر فقیر یاں دنیا دار ایس شہر وچ آوے میرے گھر وچ رہوے، سوائے اک مکان دے ایتھے پردیسی دے رہن دی تھاں نہیں ہے۔ تسیں آؤ تے میرے مکان دا مان ودھاؤ۔

فقیر نے پچھیا پئی تہاڈا ناں کیہ ہے۔ آکھن لگیا ایس گمنام دا ناں بیدار بخت ہے۔ اوہدی خوبی تے ورتارا ویکھ کے ایہہ عاجز اوہدے مکان وچ گیا ویکھیا تے اک عمارت عالی شان تیار ہے۔ اک دالان وچ اوہنے کھڑ کے بہایا تے تتا پانی منگا کے ہتھ پیر دھوائے تے کیہ شاندار کھانا میرے اگے رکھ دتا۔ چار مشقاب، اک وچ یخنی پلائ، دوجی وچ قورمہ پلائ، تیجی وچ متنجن پلاء تے چوتھی وچ کوکو پلاء تے اک قاب زردے دی، تے کئی قسم دے قلنے، دوپیازہ نرگسی، بادام، روغن جوش تے روٹیاں کئی قسم دی باقر خانی۔ تنکی شیر مال، گاؤ دیدہ، گاؤ زبان، نان نعمت، پراٹھے، تے کباب کوفتے دے، مرچ دے تکئے، ملغوبہ، شب دیگ، دم پخت، حلیم، ہریسا، سموسے، ورتی، قبولی، فرنی، شیر برنج، ملائی، حلوہ، فالودہ، پن بھتا، نمش، آب شورہ، ساق عروس ، لوزیات، مربہ اچار دان، دہی دیاں قلفیاں، ایہہ نعمتاں ویکھ کے روح بھر گئی، جدوں اک اک برکی ہر اک دی لئی تے ڈھڈ وی بھر گیا، فیر کھانے توں ہتھ کھچ لیا، اوہ بندہ پچھن لگ پیا پئی صاب نے کیہ کھاہدا؟ کھانا تے سارا اُنج دا اُنج دھریا ہے کھل کے کھاؤ پیو۔ میں آکھیا شرم کیوں کرنی ہے رب تیرا خانہ آباد رکھے، جنی بھکھ سی میں کھا لیا تے سواد دی کیہ تعریف کراں ہن تیکرانگلاں چٹ رہیاں تے جیہڑی ڈکار آؤندی ہے اوہی خشبو نال بھری۔

ہن ہور سنو جدوں دستر خوان چکیا تے مخمل دا مقیش وچھا کے چلمچی، سونے دا لوٹا لیا کے بیس دان وچوں خشبو دار بیس دے کے تتے پانی نال میرے ہتھ دھوائے۔ پھیر پان دان جڑاؤ وچ گلوریاں سونے دی پکھروٹیاں وچ بنھیاں ہوئیاں تے چوگھراں وچ گلوریاں، چکنی سپاریاں تے لونگ الائچیاں رو پہلے ورقیاں وچ منڈھیاں ہوئیاں لیا کے رکھیاں۔ جدوں میں پانی پین نوں منگدا اودوں صراحی برف وچ لگی ہوئی آدار لے آؤندا۔

جدوں شام ہوئی فانوساں وچ کافوری بتیاں بلیاں۔ اوہ سجن بیٹھا گلاں کردا رہیا۔ جدوں پہر رات ہوئی آکھن لگیا ہن ایس چھپر کھٹ وچ جیہدے اگے دلدار پیش گیر کھلوتا آرام کرو۔ فقیر نے کہیا صاب! ساڈے فقیراں لئی اک بوری یاں مرگ چھار بسترے لئی بتھیرا ہے۔ ایہہ رب نے سارا کجھ تہاڈے دنیا داراں لئی بنایا ہے۔ آکھن لگا ایہہ سارا کجھ درویشاں لئی ہے۔ کجھ میرا مال نہیں۔ اوہدے اڑی نوں من کے ایس سیج تے جیہڑی بہت ہی پولی جئی سی میں جا کے لمے پے گیا۔ دوہاں پٹیاں ول گل دان تے چنگیراں پھلاں دیاں چنیاں ہوئیاں تے عود ساز تے لخلخے بھل رہے سی، جدھر پاسا موڑا دماغ معطر ہو جاندا۔ انج ہی سوں گیا۔

جدوں سویر ہوئی تے ناشے نوں وی بادام، پستے، انگور، انجیر، بگھوگوشے، انار، کشمش، چھوہارے تے میوے دا شربت لیا حاضر کیتا۔ انج ہی تن دیہاڑے رہیا چوتھے دیہاڑے میں اجازت منگی۔ ہتھ جوڑ کے آکھن لگا تہاڈی سیوا وچ کجھ کوتاہی ہو گئی ہے جیہڑا جان دا ناں لیا۔ میں حیران ہو کے پچھیا ایہہ کیہ گل ہوئی؟ پروہن چاری دی شرط تن دن ہوندی ہے تے میں تن دن رہیاں۔ بہتا رہنا ٹھیک نہیں تے ایہدے توں اڈ ایہہ فقیر سیر لئی نکلیا ہے۔ جے اک ہی تھاں بیٹھ رہیا تے ٹھیک نہیں۔ ایس لئی اجازت چاہناں۔ نہیں تے تیری خوبیاں انج دیاں نہیں پئی وکھ ہون نوں دل نہ کرے۔ اودوں اوہ آکھن لگا جیویں تیری منشاء پر تھوڑا چر کھلو جا بادشاہ زادی نوں جا کے پچھاں۔ تے جیہڑا توں جاناں چاہناں تے جیہڑا کھان پین سون بیہن دا سامان روپیہ پیسہ ایس مہمان خانے وچ ہین ایہہ سارا تیرا ہے ایہہ نال کھڑن لئی جو کہیں پربندھ کر دئیے۔ میں کہیا توبہ کر اسیں فقیر نہ ہوئے نویں بھاٹ ہوئے۔ جے ایہو حرص دل وچ ہوندی تے فقیر کیوں ہوندے۔ دنیا داری وچ کیہ برائی سی۔

اُس مہربان نے کہیا جے ایہہ حال ملکہ نے سنیا تے رب جانے مینوں ایس خدمت گیری توں کڈھ کے کیہ ورتارا ورتے۔ جے تینوں اینی ہی بے پروائی ہے تے اہناں ساریاں شیواں نوں اک کوٹھڑی وچ امانت دے طور بند کر کے بوہے نوں جندرا مار دے۔ تے پھیر جو دل کرے کریں۔

نہ میں من رہیا سی اوہدی گل تے نہ ہی اوہ میری من رہیا سی۔ مجبور ہو کے اوہدی من لئی تے سارا کجھ بند کر کے رکھ دتا تے ٹرن لگا۔ اینے چر وچ اک خسرا بڑا معتبر جہیا اک عصا سونے دا جڑاؤ ہتھ وچ تے نال کئی گولے بڑی شان نال میرے کول آیا۔ بڑے سوہنے طریقے نال گل کیتی جیہڑی میں دس نہیں سکدا۔ پھیر بولیا بھلیا! جے میرے تے وی کرم کریں تے ایس چاہوند نوں عزت دے بڑا احسان ہووے گا۔خورے شہزادی سنے پئی کوئی مسافر ایتھے آیا سی تے اوہدی سیوا کسے نے نہیں کیتی اوہ انج ہی ٹر گیا تے میرے نال خورے کیہ بنے کیہ قیامت آوے۔ میں اوہدیاں گلاں تے نہ منیا تے ایویں ترلے کر کر کے مینوں اک حویلی وچ لے گیا جیہڑی پہلے مکان توں چنگی سی، ایسے پہر شربت تے ون سونیاں شیواں میرے سپرد کیتیاں پئی جو دل آئے کر ۔ میں ایہہ گلاں سن کے حیران ہویا تے چاہیا پئی کسے نہ کسے طرحاں ایتھوں نساں۔ میرے بشرے نوں ویکھ کے اوہ محلی آکھن لگیا رب دے بندے! جو تیرے دل دی سدھر ہووے مینوں دس میں ملکہ نوں جا کے دساں۔ میں کہیا میں فقیری دے لباس وچ دنیا دا مال کیہ منگاں تسیں منگے بنا دیندے او تے میں انکار کرناں۔ اودوں اوہ آکھن لگا پئی حرص دنیا وچ کسے دے دل چوں نہیں گئی کسے نے کیہ کہیا ہے :

نکھ بن کٹا دیکھے، سمیں بھاری جٹا دیکھے
جوگی کن پھٹا دیکھے، چھار لائے تن میں
موتی انمول دیکھے، سیوڑا سر چھول دیکھے
کرت کلول دیکھے، بن کھنڈی بن میں
بیر دیکھے، سور دیکھے، پھول رہے، دھن میں
اوی انت سکھی دیکھے، جنم ہی کے دکھی دیکھے
پردے نہ دیکھے،جن کے لوبھ ناہیں من کے

میں ایہہ سن کے جواب دتا پئی ایہہ سچ ہے پر میں کجھ نہیں چاہندا۔ جے آکھیں تے اک رقعہ اپنے مطلب دا لکھ کے دیواں جیہڑا ملکہ نوں اپڑا دے تے بڑی مہربانی ہووے گی جے ایہہ کر دیویں تے سمجھ سارا مال مینوں مل گیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels