Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (اخیرلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (اخیرلی لڑی)

میر امن دہلوی
November 10th, 2009

جدوں رات لنگھی تے پرچھا ہوون لگا، اودوں اک پوکھرے دے کنڈے اپڑی۔ لتھ کے منہ ہتھ دھوتے چھیتی چھیتی کجھ ناشتہ کر کے فیر سوار ہو کے ٹرے، کدی ملکہ کجھ کجھ چھڈیا تے انج نہ ہووے پئی توں وی ایس ظالم بے وفا وانگوں ورتارا ورتیں۔ کدی میں دل لاؤن لئی ایدھر اودھر دیاں مارن لگ پیندا تے ایہدا جواب دیندا پئی بادشاہ زادی سارے بندے اکو جہے نہیں ہوندے۔ چبل دے خون وچ کوئی فرق ہووے گا جیہڑی اوہنے ایہہ حرکت کیتی۔ تے میں تے جان مال تیرے تے واری تے توں مینوں ہر طرحاں دی عزت دتی۔ ہن میں بندہ بناء کسے مُل دے آں۔ میرے چمڑے دیاں جے جتیاں بنوا کے پاؤ تے میں آہ نہ کراں۔ انج انج دیاں گلاں ہوندیاں سی تے رات دن ٹرن نال کم سی۔ کدی جو کسے لوڑ لئی لتھدے تے جنگل دے چرند پرند شکار کر کے لون لان لا کے اگ بال کے بھن کے کھا لیندے تے گھوڑیاں نوں چھڈ دیندے اوہ گھاہ چر کے اپنا ڈھڈ بھر لیندے۔

اک دیہاڑے انج دے میدان وچ جا نکلے پئی جتھے وستی دا ناں نہیں سی۔ تے بندے دی صورت نظر نہیں آؤندی سی۔ ایہدے تے وی بادشاہ زادی دے ساتھ دے کارن دن عید تے رات شب برات لگدی سی۔ جاندیاں جاندیاں اک دریا دے کول جیہدے ویکھن نال کلیجہ پانی ہووے راہ وچ ملیا کنڈھے تے کھلو کے جو ویکھیا تے جتھے نظر نے کم کیتا، پانی پانی ہی سی کجھ تھل بیڑا نہ پایا۔ یا الٰہی ہن ایس سمندر نوں کیویں پار کرئیے اک دم ایسے وچار وچ کھلوتے رہے۔ اخیر ایہہ دل وچ لہر آئی پئی ملکہ نوں ایتھے بہا کے میں کوئی بیڑی لبھن لئی جاواں۔ اودوں تیکر اوہ نازنین وی آرام پاوے۔ اودوں میں کہیا اے ملکہ جے حکم ہووے تے گھاٹ باٹ ایس دریا دا ویکھاں۔ فرماون لگی میں بہت تھک گئی ہوواں تے بھکھی دھیائی آں میں ذرا آرام کر لواں جدوں تیکر توں پار کرن لئی کجھ سوچ۔

اُس تھاں پپل دا اک رُکھ سی۔بڑا وڈا سی جے ہزار سوار وی آوے تے دھپ وچ ایہدے ہیٹھ آرام کرے اوتھے اوہنوں بہا کے میں ٹریا تے چارے پاسے ویکھدا سی پئی کِتے وی زمین یاں دریا وچ انسان دا نشان نہیں سی بتھیرا کھپیا پر کِتے نہ پایا۔ اخیر بے دل ہو کے اوتھوں فیر مڑ آیا تے ایس پری نوں رُکھ دے ہیٹھ نہ پایا۔ ایس ویلے دی حالت کیہ دساں سرت جاندی رہی جھلا ہو گیا۔ کدی رُکھ تے چڑھ جاندا تے کدی کھجل ہوندا پھردا۔ کدی زمین تے ڈھے جاندا تے ایس رُکھ دی جڑ دے نیڑے ڈھے پیندا کدے بھبھاں مار مار روندا تے سر وچ کھیہ پاؤندا ہویا ہر پاسے لبھدا پھردا۔

دل وچ ایہہ خیال آیا پئی خورے کوئی جن ایس پری نوں چک کے لے گیا تے مینوں ایہہ داغ دے گیا۔ یاں اوہدے ملک چوں کوئی اوہدے پچھے آگیا سی۔ اوہنوں اکلی ویکھ کے شام موڑ کے لے گیا۔ انج دے خیالان وچ گھابر کے کپڑے لتے سٹ سٹا کے ننگا منگا فقیر بن کے شام دے ملک وچ سویرے توں شام تیکر لبھدا پھردا تے رات نوں کِتے پے رہندا۔ سارا جہان پھرول ماریا پر اپنی بادشاہ زادی دا ناں نشان کِتے نہ سنیا کجھ پتہ نہ لگیا تے جیون توں ہی دل بھر گیا کسے جنگل وچ اک پہاڑ نظر آیا تے اوہدے اُتے چڑھ گیا تے ایہہ ارادہ کیتا پئی اپنے آپ نوں ایہدے توں سٹ دیواں۔ اکو واری سر مونہہ پتھراں نال ماردے ماردے پاٹ جاوے تے انج دی مصیبتاں توں جان چھٹ جاوے گی۔

ایہہ دل وچ آکھ کے حالیں اپنے آپ نوں سٹن لئی اٹھیا ہی سی پئی کسے نے میرا ہتھ پھڑ لیا۔ اینے وچ ہوش آیا ویکھناں اک سوار ہرے کپڑیاں والا مونہہ تے نقاب پایا ہویا مینوں کہندا پئی کیوں توں اپنے مرن دا ارادہ کرناں ؟ رب دے فضل توں بے آس ہونا کفر ہے۔ جدوں تیکر ساہ ہے اودوں تیکر آس ہے۔ ہن تھوڑے دناں وچ روم دے ملک وچ تن درویش تیرے ورگے انج دی ہی مصیبت وچ پھسے ہوئے تے انج دے ہی تماشے ویکھدے ہوئے تیرے نال ملنی کرن گے تے اوتھوں دے بادشاہ دا آزاد بخت ناں ہے، اوہنوں وی اک بڑا وخت ہے۔ جدوں اوہ وی تہانوں چواں فقیراں نوں ملے گا تے ہر اک دے دل دی منگ تے مراد پوری ہووے گی۔

میں رکاب پھڑ کے چمیا تے کہیا اے رب دے ولی تیرے اینے ہی فرماون نال میرے بے چین دل نوں تسلی ہوئی پر رب دے واسطے ایہہ فرما پئی اخیر کون آں توں تے ناں مبارک کیہ ہے؟ اودوں اوہناں فرمایا میرا ناں علی مرتضیٰ ہے تے میرا کم ہے پئی جیہناں نوں جیہڑی اوکڑ ہووے میں اوہنوں سوکھیاں کر دیواں۔ اینا فرما کے نظراں توں پاسے ہو گئے۔ ایس فقیر نے اپنے مولا مشکل کشا دی بشارت نال قسطنطنیہ دا ارادہ کیتا۔ راہ وچ جو کجھ مصیبتاں قسمت وچ لکھیاں سی ، ایس بادشاہ زادی نال ملن دے بھروسے دی کھچ وچ رب دے فضل نال ایتھے آن اپڑیا تے اپنی خوش نصیبی نال تہاڈی خدمت وچ پیش ہویا۔ میری تہاڈی آپو وچ ملنی تے ہوئے آپو وچ بیہن کھلون گل بات دا موقع ملیا ہن چاہیدا پئی بادشاہ آزاد بخت نال وی جان پچھان ہووے۔

ایہدے مگروں اسیں پنجیں اپنے دلی مقصد نوں اپڑاں گے۔ تسیں وی دعا منگو تے آمین آکھو۔

ہن اگے ویکھیو پئی کدوں ایہہ محنت تے ہرکھ ساڈا بادشاہ زادی دے ملن نال خوشی وچ بدلے۔ آزاد بخت اک نکرے لکیا ہویا چپیتا دھیان لا کے پہلے درویش دا ماجرا سن کے خوش ہویا۔ فیر دوجے درویش دی حقیقت نوں سنن لگیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels