Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (اٹھویں لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (اٹھویں لڑی)

میر امن دہلوی
November 6th, 2009

اگے ویکھو پئی کیہ بھاگاں وچ لکھیا ہے۔ ظاہر وچ تے تیرے جتن تے سیوا کم آئی جیہڑا پھٹ بھرے۔ توں جان تے مال نال میری سیوا کیتی تے جو کجھ تیرے وس وچ سی حاضر کیتا۔ اوہناں دناں وچ تیرا ہتھ تنگ تے مندا حال ویکھیا تے اوہ شقہ شیدی بہار نوں، جیہڑا میرا خزانچی ہے، لکھیا ایہدے وچ ایہو مضمون سی پئی میں خیر نال ہن فلانے مجان وچ ہے واں۔ میری بدنصیب دی خبر ماں نوں اپڑا دیو۔ اوہنے تیرے نال دو کشتیاں نقد دیاں خرچے لئی گھل دتیاں تے جدوں تینوں اوہ لیڑے تے ہیرے موتے خریدن لئی یوسف سوداگر دی ہٹی تے گھلیا تے مینوں ایہہ بھروسا سی پئی اوہ تھڑدلا ہر کسے نال چھیتی ہی کھل جاندا ہے۔ تینوں وی انجان جان کے پکی گل ہے یاری لئی شوخی وچ آکے دعوت دیوے گا۔ بس میرا منصوبہ ٹھیک رہیا جو کجھ میرے دل وچ خیال سی اوہنے اُنج ہی کیتا تے جدوں اوہدے نال قول قرار پھیر کر کے میرے کول آیا تے پروہن چاری دی حقیقت تے اوہدے ارادے دا مینوں کہیا میں دل وچ بڑا خوش ہوئی پئی جدوں توں اوہدے گھر وچ جا کے کھاویں پیویں گا اودوں جے توں وی اوہنوں پروہنچاری لئی سدے گاں تے اوہ نسیا آوے گا ایس لئی تینوں چھیتی ٹور دتا۔

تناں دناں پچھوں جدوں توں اوتھوں ویہلا ہو کے آیا تے میرے ساہمنے غیر حاضری دی نموشی نال صفائی دتی میں تیری تسلی لئی آکھیا کوئی حرج نہیں۔ جدوں اوہنے آکھیا توں آ گیاں نموشی والی کیہڑی گل ہے نموشی ایہہ ہے جے توں اوہدے احسان دا بدلہ نہ دیویں تے ہن توں وی اوہدی دعوت ورج۔ جدوں توں اوہدے گھر گیا تے میں ویکھیا پئی ایتھے پروہنچاری لئی کجھ نہیں ہے جے اوہ آگیا تے کیہ کراں؟ پر ایہہ ہویا پئی ایس ملک وچ مڈھوں بادشاہواں دا ایہہ رواج ہے پئی اٹھ مہینے ملک دا دھندا تے کم کار وچ باہر رہندے نیں تے چار مہینے برسات دے قلعہ مبارک وچ رہندے نیں۔ اوہناں دناں وچ دو چار مہینے توں بادشاہ یعنی میرا پیو میرے بدبخت دے پربندھ لئی ملک وچ ٹر گیا سی۔ جدوں تیکر توں ایس جوان نوں نال کے آؤندا شیدی بہار میرا حال بادشاہ بیگم نوں دسیا۔ پھیر اپنی بھل تے گناہ توں شرمندیاں ہو کے میں اوہناں دے ساہمنے کھلو گئی تے سارا کجھ دسیا۔ اوہناں اپنی عزت دی خاطر میرے غیب ہون دی گل ڈھڈ وچ دب لئی۔ پر مینوں لبھ رہی سی۔ جدوں ایس حالت وچ ویکھیا تے سارا ماجرا سنیا اکھاں وچ ہنجو بھر کے بولیا بد نصیبے توں جان کے بادشاہی ناں نشان گوایا۔ ہزار ہرکھ تے اپنی زندگی توں وی گئی۔کاش میں تیری تھاں وٹا ای جم لیندی تے صبر آجاندا ہن وی توبہ کر لے جو نصیباں وچ سی ہو گیا۔ ہن اگے کیہ کریں گی ؟ جیویں گی یاں مریں گی میں بڑی نموشی نال آکھیا میرے بے شرم دے نصیباں وچ ایہو لکھیا سی پئی بدنامی تے مندے حالاں وچ انج جیون توں مرنا ہی چنگا ہے۔

بھاویں کالک میرے متھے تے لگ پئی پر انج دا کم نہیں کیتا جیہدے نال میرے ماں پیو دے ناں نوں عیب لگے۔ ہن ایہہ وڈا دکھ ہے پئی اوہ دوویں بے حیا میرے ہتھوں بچ جان تے آپو وچ رنگ رلیاں مناؤن تے میں اوہناں دا مونہہ ویکھاں۔ ہرکھ ہے پئی میرے کولوں کجھ نہ ہوسکے۔ میں آس مند آں پئی خانساماں نوں پروانگی ہووے تے دعوت دا سامان اُس بد نصیب دے مکان وچ تیار کرے تے میں دعوت دے پج نال اوہناں دوواں بدبختاں نوں سد کے اوہناں دے عملاں دی سزا دیواں تے اپنا بدلہ لواں جیویں اوہنے میرے تے ہتھ چھڈیا تے پھٹڑکیتا ، میں وی دوواں دے ٹوٹے کراں اودوں میرا کلیجہ ٹھنڈا ہووے تے ایس کاوڑ دی اگ وچ پھک رہی آں مینوں وی ٹھنڈ پے جاوے گی۔

ایہہ سن کے ماں نے مامتا دے درد نال مہربان ہو کے میری عیب پوشی کیتی تے سارا مال دعوت دا تے ایس خسرے نال جیہڑا میرا جانوں ہے کر دتا۔ سارے اپنے اپنے کارخانے وچ آکے حاضر ہوئے۔ شام دے ویلے تے ایس موئے نوں لے کے آیا۔ مینوں ایس اُس منحوس دا آؤنا وی منظور سی۔

ایس لئی پھیر تینوں آکھ کے اوہنوں وی سدیا۔ جدوں اوہ وی آئی تے محفل جمی شراب پی کے سارے مست ہو کے بے سُرت ہوئے۔تے اوہناں دے نال توں وی مست ہو کے پے گیا۔ میں قلماقنی نوں حکم دتا پئی اوہناں دوواں دا سر تلوار نال وڈھ دیوے۔ اوہنے کالھی نال تلوار کڈھ کے دوواں دے سر وڈھ کے خون وچ نہوا دتے تے تیرے تے کاوڑ دا کارن ایہہ سی پئی میں دعوت دی اجازت دتی سی ایہہ نہیں پئی دوواں دناں دی دوستی تے اعتماد کر کے اوہدے نال شراب پی پی مست ہو جاویں۔ تیرا ایہہ مورکھ پن مینوں پسند نہ آیا۔ ایس واسطے پئی جدوں توں پی کے بے سرت ہوگیا پھیر تیرے توں ساتھ دیون دی کیہ آس رہی؟ پر تیری سیوا دے حق انج میرے سر تے نیں ایس لئی معاف کر دتا۔ میں ساری حقیقت تیرے ساہمنے کھول دتی ہے۔ ہن وی تیرے دل وچ کوئی ہور ہوس رہندی ہے ؟ جیویں میں تیری خاطر سارا کجھ کیتا جیویں توں آکھیا ہن تیرا وی کم ہے میری گل من۔ ہن ایس ویلے میری ایہو صلاح ہے پئی ایس شہر وچ رہنا میرے تے تیرے حق وچ چنگا نہیں۔ اگے جیویں تیری مرضی ہے۔

اللہ دے بندیو ! شہزادی اینا فرما کے چپ ہو رہی۔ فقیر تے دل جان نال اوہدے حکم نوں مندا سی تے اوہدی محبت دے جال وچ پھسیا ہویا سی۔ آکھیا جو تہاڈی مرضی ہووے اوہی ٹھیک ہے ایہہ پروانہ اُنج ہی کرے گا۔ جدوں شہزادی نوں تسلی ہو گئی تے آکھیا دو تیز گھوڑے جیہڑے ہوا نال گلاں کرن بادشاہ دے اصطبل چوں منگوا کے تیار رکھ۔ میں اُنج ہی کیتا تے گھوڑے منگوائے۔ جدوں تھوڑی جئی رات رہندی سی شہزادی مردانہ لیڑے پا کے تے پنجیں ہتھیار بنھ کے اک گھوڑے تے چڑھی تے دوجے مرکب تے میں مسلح ہو کے چڑھ گیا تے اک پاسے ٹر پئے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels