Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (پنجویں لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (پنجویں لڑی)

میر امن دہلوی
October 13th, 2009

اُس خسرے نے ہتھ بنھ کے بینتی کیتی۔ جے اجازت ہووے تے عرض کراں فرمایا کہہ تیری جان تینوں بخشی۔ خواجہ بولیا تہاڈی ذات قدر دان ہے، رب دے وسطے چلون نوں وچوں چکوا کے پچھانو تے اوہدے وچارے دی حالت تے رحم کرو، ناحقی نہ کرو ، ہن اوہدے حال تے ترس کھانا چنگا ہے تے ثواب دی کار ہے۔ اگے جو تہاڈے دل وچ آوے کرو اوہی ٹھیک ہے۔

اینا آکھن تے مسکا کے فرمایا، بھلا کوئی ہووے، اوہنوں شفا خانے وچ رکھو جدوں تگڑا ہو جاوے گا اودوں اوہنوں ویکھیا پچھیا جاوے گا۔ خسرے نے کہیا جے اپنے ہتھ نال اوہدے تے گلاب چھڑکو تے مونہوں کجھ بولو تے اوہنوں جیون دی آس ہووے۔ بے دلی بھیڑی شے ہے۔ دنیا آس تے قائم ہے۔ ایہدے تے وی ایس پری نے کجھ نہ کہیا۔ ایہہ سوال جواب سن کے میں وی دل توں اَک رہیا سی۔ بے دھڑک بولیا ہن انج دی حیاتی نوں دل نہیں کردا لتاں تے قبر وچ نیں۔ اک دیہاڑے مرنا ہے تے علاج میرا بادشاہ زادی دے ہتھ وچ ہے کرے نہ کرے اوہدی مرضی۔ ایس بینتی نے اوہدے پتھر دل نوں نرم کر دتا۔ مہربان ہو کے فرمایا چھیتی چنگے حکیماں نوں حاضر کرو، حکیم اکٹھے ہوئے، نبض قار ویکھ کے بڑی گوہ کیتی۔

اخیر ایہہ دسیا پئی ایہہ بندہ عاشق ہویا ہے سوائے معشوق دے ملاپ دے ایہدا کوئی علاج نہیں جیہڑے ویلے اوہ ملے ایہہ صحت پاوے، جدوں حکیماں دی زبانی وی مرض میرا ظاہر ہویا حکم کیتا ایہنوں حمام وچ لے جاؤ نہوا کے چنگے کپڑے پوا کے میرے ساہمنے حاضر کرو۔ گولے مینوں باہر لے گئے نہوا کے چنگے کپڑے پوا کے پری دے ساہمنے حاضر کیتا اودوں اوہ نازنین بولی توں مینوں بیٹھیاں بٹھائیاں ناحق بدنام کر دتا ہن ہور کیہ چاہناں، جو تیرے دل وچ ہے صاف صاف دس دے۔

یارو اودوں میرا خوشی نال مر جان نوں دل کر رہیا سی۔ اینی چاء چڑھیا کہ میری تے حالت ہی بدل گئی۔ رب دا شکر ادا کیتا تے اوہنوں کہیا ایس ویلے ساری حکیمی تیرے تے مک گئی میرے ورگے مردے نوں اک گل نال جیوندیاں کر دتا۔ ویکھ میرے حال وچ کنا فرق پے گیا۔ ایہہ کہہ کے تن پھیرے اوہدے لائے تے ساہمنے آ کے کھلوتا تے کہیا۔ اوہنے حکم دتا جو تیرے دل وچ ہووے کہہ ، بندے نوں دنیا دی ہر سلطنت توں ودھ کے ایہہ خوشی ہے پئی ایس عاجز نوں قبول کرو تے اپنے پیراں وچ تھاں دیو ، اک واری تے سن کے حیران ہو گئی پھیر بولی بیہہ جا توں جیہڑی سیوا میری کیتی اوہ انج دی ہے پئی جو کہویں پھبدا تے اوہ سارا کجھ میرے دل وچ نقش ہے۔ خیر اسیں قبول کیتا۔

اُس مبارک گھڑی چپیتیاں قاضی نے نکاح پڑھ دتا۔ اینیاں محنتاں تے مصیبتاں کٹن توں مگروں رب نے ایہہ دن وکھایا پئی میں اپنے دل دی مراد پائی پر جیویں دی سدھر دل وچ ایس پری نال سون دی سی انج دی دل وچ بے چینی اُس انوکھی واپری بارے پچھن دی سی پئی اج تیکر میں کجھ نہ سمجھیا پئی ایہہ پری جننی ہے؟ تے اوہ حبشی سجیلا جنہے اک کاغذ دے ٹوٹے تے اینیاں اشرفیاں دے بدرے میری سپردے کیتے کون سی؟ تے بادشاہواں ورگی دعوت دی اک پل وچ تیاری کیویں ہوئی؟ تے اوہ دوہویں بے گناہ اُس محفل وچ مارے کیوں گئے؟ تے ایس روسے تے بے مروتی دا اینی سیوا دے مگروں وی کیہ کارن سی؟ تے پھیر اکو واری مینوں اینی عزت کیوں دے دتی؟ ایسے گل دا پتہ لاؤن لئی نکاح توں مگروں اٹھ دن میں اوہدے نال مباشرت دا ارادہ نہ کیتا۔ رات نوں نال سوندا۔ دنیں اٹھ پیندا۔

اک دن نہاون لئی میں گولے نوں کہیا تھوڑا پانی تتا کر دیوے تے ملکہ مسکا کے بولی اوہ کیوں تتا پانی؟ میں چپ رہیا، پر اوہ پری میری حرکت توں بڑی حیران ہوئی۔ سگوں متھے تے وٹ پے گئے ایتھوں تیکر پئی اک دن کہن لگی توں وی وکھری قسم دا بندہ ایں یاں اینا تتا یاں اینا ٹھنڈا ایہنوں کیہ کہی دا؟ جے تیرے وچ طاقت نہیں سی تے کیوں ایہہ کچی پکائی؟ اودوں میں بے دھڑک ہو کے آکھیا ۔

اے جانی !۔ نیاں شرط ہے۔ بندے نوں چاہیدا نیاں کرے۔ بولی ہن کیہ نیاں ہوون والا رہ گیا ہے ؟ جو ہونا سی ہو گیا ۔ فقیر نے کہیا واقعی میری وڈی سدھر تے مراد ایہو سی تے اوہ مینوں ملی پر میرا دل ڈانواں ڈول ہے تے دو دلا بندہ پریشان رہندا ہے، ایہدے نال کجھ ہو نہیں سکدا، بندگی توں باہر ہو جاندا میں اپنے دل وچ وعدہ کیتا سی پئی مگروں ایس نکاح دے، پئی عین دل دا ویاہ ہے۔ بعضیاں گلاں جیہڑیاں خیال وچ نہیں آوندیاں تے نہیں کھلدیاں تہاڈے توں پچھاں گا پئی اپنی مبارک زبان نال دسو تاں جو میری تسلی ہووے۔ ایس پری نے بڑا اوکھیاں ہو کے کہیا ۔ واہ ہنے ای بھل گیاں۔ چیتا کر کئی واری میں کہیا پئی میرے کم وچ دخل اُکا نہیں دینا تے نہ کسے گل تے اعتراض کرنا۔ ہمیش توں اڈ ایہہ بے ادبی کرنی کیہ ضروری ہے؟ فقیر نے ہس کے کہیا جیویں ہور بے ادبیاں معاف کرن دا حکم ہے اُنج اک ایہہ وی سہی۔ اوہ پری نظراں بدل کے تپ گئی تے کہن لگی ہن توں بہت سر چڑھ گیاں جا اپنا کم کر۔ ایہناں گلاں دا کیہ فیدا ہووے گا؟ میں کہیا دنیا وچ اپنے بدن دی نموشی سب توں ودھ کے ہوندی ہے، پر دوجے دا جانوں ہوندا ہے۔ جدوں انج دیاں شیواں دا پردہ نہیں تے کیہڑی انج دی گل ہے جیہڑی لکاون والی ہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels