Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (چوتھی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (چوتھی لڑی)

میر امن دہلوی
September 25th, 2009

فقیر نوں اپنی حرکت تے اوہدی نصیحت تے بڑی نموشی ہوئی۔ سوائے ایس گل دے مونہوں کجھ نہ نکلیا۔اصل وچ میں ایس کیتی تے بڑا شرمندہ ہویا تے کہیا ہن تے غلطی معاف کرو اوہنے مہربان ہو کے ایس پری دے مکان دا نشان دسیا تے مینوں ٹور دتا۔ تے آپوں دوہواں پھٹڑاں نوں دبن دی فکر وچ رہیا۔ میں ایس جھیڑے توں وکھ ہویا تے اوس پری نال ملن لئی گھابریا ہویا ڈگدا ڈھیندا شام ویلے اوس محلے وچ اوس پتے تے جا اپڑیا تے نیڑے بوہے دے کول اک پاسے ساری رات اوکھی سوکھی کٹی۔ کسے دی آونی جاونی دا کھڑکا نہ ہویا تے کسے نے مینوں نہیں پچھیا دسیا۔ ایسے حالت وچ سویر ہو گئی جدوں سورج نکلیا ایس مکان دے چوبارے دی باری وچوں اوہ پری میرے ول ویکھن لگی۔ ایس ویلے اینی خوشی ہوئی پئی میرا دل ہی جاندا۔ رب دا شکر ادا کیتا۔

اینے چر وچ اک کامے نے میرے کول آ کے کہیا ایس مسیت وچ توں جا کے بیٹھ خورے تیرا مطلب ایس تھاں تے پورا ہووے تے اپنے دل دی مراد پاویں۔ فقیر دے آکھن تے میں اٹھ کے مسیتے جا رہیا۔ پر اکھاں بوہے ول لگیاں رہیاں سی پئی ویکھو پردہ غیب توں کیہ ظاہر ہوندا ہے ؟ سارا دن جیویں روزے دار شام ہوون نوں اُڈیکدا ہے، میں وی اوہ دیہاڑا انج ہی اچوائی وچ کٹیا۔ اوکھیاں سوکھیاں ایہہ شام ہوئی تے دن پہاڑ ورگا مکیا اکو واری اوہی خسرا جنہے اوس پری دے مکان دا پتہ دتا سی اوہ مسیت وچ آیا۔ شام دی نماز پڑھ کے میرے کول آکے اوس مہربان نے جیہڑا سارے راز جاندا سی بڑی تسلی دے کے ہتھ پھڑ لیا تے اپنے نال لے ٹریا۔ ہولی ہولی اک باغیچے وچ مینوں بہا کے کہیا ایتھے رہ۔ تے آپ جا کے خورے میری حقیقت حضور وچ کہن لگا۔

میں اوس باغ دے پھلاں دی بہار تے چاننی تے حوض، نہراں وچ فوارے، ساون بھادوں دے تماشے ویکھ رہیا سی۔ پر جدوں پھلاں نوں ویکھدا اودوں ایس پری نوں خیال آؤندا، چند تے نظر پیندی اودوں ایس پری دا مکھڑا چیتے کردا۔ ایہہ ساری بہار ایہدے بناء میری اکھاں وچ چبھ رہی سی۔ خدا نے ایہدے دل نوں مہربان کیتا۔ تھوڑے چر توں مگروں اوہ پری بوہے وچوں جیویں چودہویں رات دا چند، سجی بنی سر توں پیراں تیکر موتیاں وچ جڑی، پٹی تے آن کھلوتی۔ اوہدے آؤن نال ایہہ باغ تے فقیر دا دل کھڑ گیا۔ ایدھر اودھر پھردی پھراؤندی اک پاسے مسند تے تکیہ لا کے بیٹھی۔ میں دوڑ کے پروانے وانگوں جیویں شمع دے دوالے پھردا ہے انج گیا تے غلام وانگوں دوہویں ہتھ جوڑ کے کھلو گیا۔ اینے وچ اوہ خسرہ میری سفارش کرن لگ پیا۔ میں بڑا نیواں ہو کے آکھیا میں معافی دا طلب گار آں جو کوئی سزا میرے لائق ہووے اوہ ہووے۔ اوہ پری بھاویں کاوڑ وچ سی، بڑی آکڑ نال بولی ہن ایہدے حق وچ ایہو بھلا ہے پئی سو توڑے اشرفی دے لوے اپنا جلی بسترا چکے تے وطن پرتے۔

ایہہ گل سن دیاں ہی میں ہکا بکا ہو گیا تے اکھاں اگے ہنھیرا چھا گیا تے اک ہوکا میرے اندروں نکلیا تے اکھیاں وچ ہنجو آگئے۔ رب توں وکھ ہور کسے توں کوئی آس نہ رہی۔ بے دلی نال اینا بولیا، اپنے دل وچ گوہ کرو جے مینوں بدنصیب نوں کوئی لوبھ ہوندا تے اپنا مال جان انج تہاڈے تے وار دا۔ کیہ میرے جان وارن دا ایہو صلہ ہے؟ جیہڑا میرے نال ایہہ ورتارا ورتیا۔ ہن میرے خیال وچ وی حیاتی وچ کوئی کم نہیں۔ معشوقاں دی بے وفائی نال وچارے عاشق دا گزارا نہیں ہوندا۔

ایہہ سن کے تیکھی جہی گھوری پا کے بولی، توں میرا عاشق ایں؟ واہ جی مینڈکی نوں وی زکام ہویا۔ اوئے مورکھا اپنی ہستی توں ودھ گلاں بناؤنا غلط اے۔ نکا منہ وڈی گل۔ بس چپ رہ، ایہہ ناگھڑت گل نہ کر۔ جے کسے ہور نے ایہہ حرکت کیتی ہوندی، رب دی سونہہ اوہدیاں بوٹیاں کروا کے اِلاں نوں پا دیندی پر کیہ کراں؟ تیری سیوا چیتے آؤندی اے۔ ہن ایسے وچ بھلیائی اے پئی اپنی راہ لے۔ تیرے بھاگاں دا دانا پانی ساڈے سرکار وچ ایتھوں تیکر سی۔ فیر میں روندیاں کرلاؤندیاں کہیا۔ جے میرے نصیباں وچ ایہو لکھیا ہے پئی اپنے دل دے مقصد نوں نہ اپڑاں تے جنگل پہاڑ وچ سر ماردا پھراں تے لاچار ہوواں۔ ایس گل نال وی کھجھ کے آکھن لگی۔

میرے حساب وچ ایہہ چوچلے تے رمز دیاں گلاں پسند نہیں آؤندیاں۔ ایس سینت دی گل بات کیتی جیہڑی لائق ہووے، ایہدے نال جا کے۔ فیر ایسے روسے دے حال وچ اٹھ کے اپنے گھر نوں ٹر گئی۔ میں بتھیرا سر کھپایا، دھیان نہ کیتا۔ مجبور ہو کے میں وی ایس مکان توں اداس تے بے آس ہو کے نکلیا۔

ایتھوں تیکر کہ چالی دناں وچ ایہو حال رہیا۔ شہر دی آوارہ گردی توں اَکّ کے جنگل وچ نکل جاندا؟ جدوں اوتھے گھابر دا تے فیر شہر دیاں گلیاں وچ دیوانہ جہیا آؤندا، نہ دن نوں کھاندا نہ رات نوں سوندا جیویں دھوبی دا کتا نہ گھر دا نہ گھاٹ دا زندگی بندے دے کھان پین نال ہے۔ بندہ کھاہدے بنا تے رہ نہیں سکدا جثے وچوں طاقت اُکا مک گئی اپاہج ہو کے ایسے مسیت دی کندھ ہیٹھ جا پیا پئی اک دن اوہی خسرا جمعے دی نماز پڑھن آیا میرے کولوں ہو کے ٹر گیا میں ایہہ شعر ہولی جہی پڑھ رہیا سی۔

اس درد دل سے موت ہو یا دل کو تاب ہو
قسمت میں جو لکھا ہو الٰہی شتاب ہو

بھاویں ظاہر وچ میری شکل اُکا بدل گئی سی مونہہ دی ایہہ شکل بنی سی پئی جنہاں نے مینوں پہلوں ویکھیا سی اوہ وی نہ پچھان سکدے پئی ایہہ اوہی بندہ ہے۔ پر آواز درد دی سن کے میرے ول ویکھیا۔ میرے ول گوہ نال ویکھیا تے ہرکھ نال کہیا ایہہ کیہ حال بنایا ہویا۔ میں کہیا ہن تے جو ہویا سو ہویا مال توں وی حاضر سی جان توں وی اوہدی خوشی انج ہی ہوئی تے کیہ کراں گا؟

ایہہ سن کے اک گولا میرے کول چھڈ کے مسیت وچ گیا، نماز تے خطبے توں ویہلا ہو کے جدوں باہر نکلیا فقیر نوں اک میانے وچ پا کے اپنے نال کھڑ کے ایس پری دے چق دے باہر بہایا۔ بھاویں میری شکل اُکا اوہ نہیں سی رہی پر کنا چر رات دن میرے نال رہن والی ایس پری نے بڑے غرور نال پچھیا ایہہ کون اے؟ اوس بندے نے آکھیا ایہہ اوہی بد نصیب تے بدبخت ہے جیہڑا تہاڈے روسے تے غصے دا شکار ہویا سی۔ ایسے پاروں ایہدی ایہہ شکل بنی ہے۔ عشق دی اگ جنہوں ساڑے بھاویں اوہ اوہنوں ہنجواں نال بجھاوے پر اوہ دونی بھخدی ہے کجھ فیدا نہیں ہوندا سوائے ایہدے پئی اوہدی غلطی معاف ہو جاوے۔ پری نے بڑی آکڑ کے کہیا کیوں جھوٹ بکناں کئی دن ہوئے اوہدی خبر وطن اپڑن دی مینوں خبرداراں نے دتی ہے۔ رب جانے ایہہ کون ہے تے توں کیہدی گل کر رہیاں؟


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels