Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (تیجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (تیجی لڑی)

میر امن دہلوی
September 20th, 2009

ایس بھوتنی دیاں اینیاں صفتاں کر رہیا سی۔ میں لاحول پڑھ کے چپ کیتا رہیا ایسے حال وچ تن دن رات راگ رنگ دی محفل جمی رہی چوتھی رات نشہ چڑھ گیا تے نیندر آگئی۔ میں بڑا بے سُرت ہو کے سوں گیا۔ جدوں سویر چڑھی تے ایس جوان نے جگایا کئی پیالے نشہ لاہون والے پیا کے اپنی معشوقہ نوں کہیا ہن بہتا چر پروہنے نوں تکلیف دینا ٹھیک نہیں۔ دوویں ہتھ پھڑ کے اٹھے۔ میں وی اجازت منگی خوش ہو کے اجازت دے دتی۔ فیر میں اپنے پرانے روپ وچ آ گیا تے اپنے گھر ول ٹر پیا۔ اوس سوہنی پری دے کول حاضری دتی پر انج کدی نہیں سی ہویا پئی اوہنوں اکلیاں چھڈ کے رات کِتے ہور رہیا ہوواں۔

ایہناں تناں دناں دی غیر حاضری تے بڑی نموشی آئی تے صفائی دتی دعوت دا تے پروہنچار دی اجازت نہ دیون دا سارا حال سنایا۔ اوہ بڑی سیانی سی مسکا کے آکھن لگی یار بیلی دی خاطر رہن وچ کیہ برائی ہے ؟ میں ایہدے لئی تینوں معاف کیتا ۔ جدوں بندہ کسے دے گھر جاندا تے اپنی مرضی نال جاندا پر آؤندا اگلے دی مرضی نال اے۔ پر توں ایہہ دس پئی ایہہ مفت دا کھا پی کے چپ کر کے بیٹھا رہویں گا یاں ایہدا بدلہ وی لاہویں گا ؟ ہن ایہہ پکی گل ہے پئی جا کے ایس سوداگر نوں اپنے نال لیا تے اوہدی دعوت کر۔ تے دعوت لئی کسے قسم دے فکر دی کوئی لوڑ نہیں۔ رب دے کرم نال سارا کجھ ہو جاوے گا تے محفل بڑی سجے گی۔ فقیر حکم موجب جوہری کول گیا تے کہیا میں تے تیری ہر گل منی ہن توں وی مہربانی کر کے میری گل من۔ اوہنے کہیا دل جان نال حاضر آں۔ فیر میں کہیا جے بندے دے گھر چلیں تے بڑا احسان ہووے گا۔ اوہنے بتھیرے پج لائے پر میں جان نہ چھڈی جدوں تیکر اوہ راضی نہ ہو گیا۔

اوہنوں اپنے گھر لے ٹریا پر راہ وچ ایہو فکر سی پئی جے اج میرے تے وی پہلے والے دن ہوندے تے میں ایہدی اینی سیوا کردا پئی ایہہ خوش ہو جاندا۔ ہن میں ایہنوں لے چلیاں ویکھناں کیہ ہوندا۔ ایسے چھچھوپنج وچ میں گھر دے نیڑے اپڑیا تے کیہ ویکھناں پئی بوہے تے بڑی رونق ہے۔ سارے جھاڑو پھیر کے پانی ترونکیا ہویا چار چوفیرے گولے کھلوتے ہوئے نیں۔ میں بڑا حیران ہویا پر اپنا گھر جان کے پیر اندر پایا۔ ویکھیا تے ساری حویلی وچ فرش، قالین تے تخت لگے ہوئے نیں۔ پان دان، عطردان، گلدان، پیکدان، نرگس دان بڑے سوہنے طریقے نال رکھے ہوئے نیں۔ طاقاں وچ رنگترے، کنولے، نارنگیاں تے گلابیاں رنگ برنگیاں چنیاں ہوئیاں نیں۔ اک پاسے جھاڑ تے سرو کنول دے بل رہے نیں تے سارے ویہڑے تے شہ نشیناں وچ سونے دیاں شمع داناں تے کافوری شمعاں چڑھیاں نیں تے جڑ کے فانوساں اُتے دھریاں نیں۔ سارے بندے اپنے اپنے عہدیاں تے کھلوتے ہوئے نیں۔ باورچی خانے وچ دیگاں پک رہیاں۔

مکدی گل پئی بڑا شاہی پربندھ ہے۔ تے نچن والیاں، بھنڈ ، قوال چنگے کپڑے پا کے حاضر نیں۔ فقیر نے ایس جوان نوں کھڑ کے مسند تے بہایا تے دل وچ حیران دی پئی ربا اینے چر وچ ایہہ ساری تیاری کیویں ہو گئی؟ ہر پاسے ویکھدا پھردا سی پر اوہ پری نہیں نظر آرہی سی۔ اوہنوں لبھدیاں ہوئیاں اک واری باورچی خانے ول جا نکلیا۔ ویکھناں کیہ آں پئی اوہ پری اک مکان وچ گل وچ پرتی پیراں تیکر پوشتی، سر تے چٹی رومالی لے کے سادی خوزادی بن کے گہنے پا رہی ہے۔

نہیں محتاج زیور کا جسے خوبی خدا نے دی
کہ جیسے خوش نما لگتا ہے دیکھو چاند بن گہنے

دعوت دے پربندھاں وچ لگی ہوئی ہے تے ہر کھانے دی تاکید کر رہی ہے پئی خبردار ! کھاج سوادی ہووے لون مرچ ٹھیک ہووے۔ اینی محنت نال اوہ گلاب جہیا جثہ مڑھکیو مڑھکی ہو رہیا ہے۔

میں کول جا کے سلاہیا تے ایس سیانف نوں ویکھ کے دعاواں دیون لگ پیا۔ ایہہ سلاہنا سن کے بڑی گھوری کڈھ کے آکھن لگی بندے ایہو ایہو جہے کم کردے نیں پئی فرشتے نہیں کر سکدے میں کیہ ایہو جہیا کر دتا جیہدے تے توں اینا حیران ہو رہیاں؟ مینوں ایہہ صفتاں چنگیاں نہیں لگدیاں۔ بھلا ایہہ کتھوں دا اصول ہے پروہنے نوں اکلیاں بہا کے ایدھر اودھر پھری جاؤ ؟ اوہ کیہ وچاردا ہووے گا؟ چھیتی جا محفل وچ بیہ کے پروہنچاری کر تے اوہدی معشوقہ نوں سد کے اوہدے کول بہا۔ فقیر نسیا تے پروہنے کول جا کے اوہدی پروہنچاری کرن لگ پیا۔ اینے چر وچ دو سوہنے غلام صراحی تے سجے ہوئے جام ہتھ وچ لے کے ساہمنے آئے۔ شراب پیاون لگے ۔ میں جوان نوں پچھیا میں ہر قسم دی سیوا لئی حاضر آں۔ چنگا ایہو ہے پئی اوہ سوہنی جیہدے نال صاحب دا دل لگیا آوے تے بڑی گل ہے جے کہویں تے بندہ سدن لئی گھلاں۔ ایہہ سن دیاں ہی خوش ہو کے کہن لگیا بڑی چنگی گل اے ایس ویلے توں میرے دل دی گل کہی۔ میں اک گولے نوں گھلیا جدوں ادھی رات لنگھ گئی تے اوہ چڑیل کسے بلاں وانگوں آن اپڑی۔

فقیر نے مجبوری نال اوہدا سوہنا استقبال کیتا تے اوس جوان دے نیڑے لیا بہایا۔ جوان اوہنوں ویکھدیاں ہی انج خوش ہویا پئی جیویں دنیا دی نعمت لبھ گئی ہووے۔ اوہ بھوتنی جہی وی اوس جوان نال چمبڑ گئی۔ سچی اوہ تماشا ہویا جیویں چودھویں رات دے چن نوں گرہن لگیا ہووے۔محفل وچ جنے بندے سی ساریاں نے منہ وچ انگلیاں لے لئیاں حیرانی نال پئی ایہہ کیہ بلاں ایس جوان نوں چمبڑ گئی۔ ساریاں دی نظر ایسے پاسے سی۔محفل دا تماشا بھل کے اوہدا تماشا ویکھن لگے۔ اک بندہ اک پاسیوں بولیا عشق تے عقل وچ ضد اے۔ جیہڑا کجھ عقل نہ منے ایہہ کافر عشق کر وکھاوے۔ لیلیٰ نوں مجنوں دیاں اکھاں نال ویکھو ساریاں کہیا ہاں ایہو گل آ۔

ایہہ فقیر حکم موجب پروہنچاری وچ حاضر سی۔ بھاویں جوان اکٹھیاں کھانا پینا چاہندا سی پر میں اُکا ایس پری دے ڈر توں اپنا دل کھان پین یاں سیر تماشے ول نہ کردا سی تے پروہنچاری دا پج لا کے اوہدے نال نہ رلدا۔ ایسے حالت وچ تن دن رات لنگھے۔ چوتھی رات اوہ جوان بڑے جوش نال مینوں سد کے آکھن لگا ہن اسیں وی جاواں گے۔ تیری خاطر اپنا سارا کاروبار چھڈ چھڈا کے تن دن توں تیرے کول حاضر آں۔ توں وی تے ساڈے کول بیہ کے ساڈا دل خوش کر۔ میں سوچیا جے ایس ویلے ایہدا آکھیا نہ منیا تے ایہنوں ہرکھ ہووے گا۔ بس نویں سنگی تے پروہنے دی خاطر بیہ گیا تے کہیا صاحب دا حکم من کے بیہ گیا سن دیاں ہی ایس جوان نے پیالا بھر کے دتا تے میں پی لیا۔ فیر تے انج دا دور چلیا پئی تھوڑے چر وچ سارے بندے محفل دے سواد نال بے خبر ہوگئے تے میں وی بے سُرت ہو گیا۔

جدوں سویر ہوئی تے سورج سوا نیزے تے سی۔ اودوں میری اکھ کھلی تے میں ویکھیا پئی نہ اوہ پربندھ نیں نہ محفل نہ پری۔ بس ویہلی حویلی ہے پر اک نکرے کمل لپیٹیا ہویا پیا ہے جنہوں کھول کے ویکھیا تے اوہ جوان تے اوہدی رنڈی دویں سر وڈھے ہوئے پئے نیں۔ ایہہ حالت ویکھدیاں ہی میرے حواس جاندے رہے۔ عقل کجھ کم نہیں کر رہی سی پئی ایہہ کیہ ہویا؟ حیرانی نال ہر پاسے تک رہیا سی۔ اینے چر وچ اک خسرا جیہنوں دعوت دے کماں کاراں وچ ویکھیا سی نظر پئی فقیر نوں اوہدے ویکھن نال کجھ تسلی ہوئی۔ تے ایس واردات دا حال پچھیا۔ اوہنے کہیا تینوں ایس گل دی کاہڈ کڈھ کے کیہ ملے گا جو توں پچھناں۔ میں وی اپنے دل وچ گوہ کیتی پئی توں سچ کہناں، فیر تھوڑے چر پچھوں میں بولیا۔ خیر توں مینوں ہور کجھ نہ دس ایہہ دس دے پئی اوہ معشوقہ کیہڑے مکان وچ اے؟ فیر اوہنے کہیا ہاں جو مینوں پتہ اوہ دس دیواں گا۔پر تیرے ورگا سیانا بندہ، بے مرضی حضور دی دو دناں دی دوستی تے اینی کھل کھلا کے شراب دیاں محفلاں گرم کرے ایہہ کیہ گل ہوئی؟ فقیر اپنی حرکت تے اوہدی نصیحت نال بڑا شرمندہ ہویا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels