Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
September 15th, 2009

ایہہ سن کے اوہنے کہیا بھاویں میرے وچ بولن دی طاقت نہیں سی تہانوں کہیا شکر ہے میری حالت پھٹاں نال ایہہ ہو رہی ہے۔ کیہ بولاں؟ کجھ چر دی پروہنی آں جدوں میری جان نکل جاوے تے رب دے واسطے مینوں بد نصیب نوں ایسے صندوق وچ کسے تھاں دب دیوو تے میری ایس دنیا توں جان چھٹ جاوے ۔اینا آکھ کے چپ کر گئی۔

رات نوں میرے کولوں کجھ نہ ہو سکیا۔ اوہ صندوق اپنے کول چک لیایا تے گھڑیاں گنن لگا پئی کدوں رات مکے تے سویرے شہر وچ جا کے ایہدا کجھ علاج ہو سکے ۔ اوہ تھوڑی جہی رات انج پہاڑ ہو گئی کہ دل گھابر گیا۔ رب رب کر کے جدوں دن چڑھن لگا ککڑاں بانگ دتی بندیاں دے بولن دی آواز آون لگی میں فجر دی نماز پڑھ کے صندوق لیا جیویں ہی شہر دا بوہا کھلیا میں شہر وچ وڑیا۔ ہر اک بندے تے ہٹی والے کولوں کرائے دی حویلی لبھن لگا۔ لبھدیاں لبھدیاں اک چنگا مکان لبھ گیا۔ پہلوں ایس معشوق نوں صندوق چوں کڈھ کے روں دے بسترے تے اک پاسے لما پا دتا، تے اک اتبار والا بندہ اوتھے چھڈ کے کسے حکیم نوں لبھن نکلیا۔ پر کسے کولوں پچھدا پھردا سی پئی ایس شہر وچ مرہم پٹی دا سیانا کون آ تے کتھے رہندا ؟ اک بندے نے کہیا نائی مرہم پٹی دے فن تے حکیمی دے فن وچ پکا ہے، تے ایس کم دا بڑا سیانا ہے، جے مردے نوں اوہدے کول لے جاؤ، رب دے حکم نال انج دا علاج کرے پئی اک واری اوہ وی جی اٹھے اوہ ایس محلے وچ رہندا ہے تے عیسیٰ ناں ہے۔

میں ایہہ خوشی دی خبر سن کے چھیتی نال تریا۔ لبھدیاں لبھدیاں اوہدے بوہے تے اپڑیا۔ اک مرد چٹی داڑھی والے نوں بروہاں تے بیٹھیاں ویکھیا تے کئی بندے مرہم دی تیاری لئی کجھ رگڑ رہے سی۔ فقیر نے بڑے ادب نال سلام کیتا تے کہیا میں تیرا ناں تے خوبیاں سن کے آیاں۔ ماجرا ایہہ ہے پئی میں اپنے ملک وپار لئی چلیا۔ جیا جنت محبت نال نال لے لیا۔ جدوں ایس شہر دے نیڑے آیا تھوڑے پیندے تے سی پئی شام پے گئی۔ ان ڈٹھے ملک وچ رات نوں ٹرنا چنگا نہ جانیا۔ میدان وچ اک رُکھ دے تھلے پے گیا۔ پچھلے پہر ڈاکو آیا جیہڑا کجھ مال منتر سی لٹ لیا۔ گہنے دے لوبھ وچ ایس بی بی نوں وی ماریا۔ میرے کولوں کجھ نہ ہو سکیا رات جیہڑی رہندی سی جیویں تیویں کٹی۔ فجرے ہی شہر وچ آن کے اک مکان کرائے لیا۔ اوہنوں اوتھے رکھ کے میں تہاڈے کول نسا آیاں۔ رب نے تینوں ایہہ کمال دتا ہے ایس مسافر تے مہربانی کر۔ میرے گھر چل اوہنوں ویکھ جے اوہ ٹھیک ہو گئی تے تینوں بڑا ثواب ہووے گا تے میں ساری عمر تیری غلامی کراں گا۔ عیسیٰ جراح بڑا نیک تے اللہ والا سی۔ میری غریبی دیاں گلاں تے ترس کھا کے میرے نال ایس حویلی تیکر پھٹ ویکھدیاں ہی مینوں تسلی دتی تے کہیا رب دے کرم نال ایس بی بی دے پھٹ چالی دناں وچ بھر جان گے تے شفا ہووے گی۔

ایس رب دے بندے نے سارے پھٹ نم دے پانی نال دھو دھوا کے صاف کیتے جیہڑے ٹانکے لگن والے سی اوہناں نوں سیتا دوجیاں تے ملہم پٹی کیتی تے بڑے پیار نال کہیا میں دوویں ویلے آیا کراں گا توں خبردار رہیں انج نہ ہلے پئی ٹانکے ٹٹ جاون۔ روٹی دی تھاں ککڑ دا شورا تے عرق بید مشک گلاب دے نال دیا کریو کہ طاقت رہوے۔ ایہہ کہہ کے اوہ چلا تے میں بڑا ترلا پایا تے ہتھ جوڑ کے آکھیا تیری تسلی دین نال مینوں وی زندگی ملی۔ نہیں تے مرن توں وکھ کجھ نہیں سی سجھدا۔ رب تینوں سلامت رکھے۔ عطرپان دے کے گھلیا۔ میں رات دن ایس پری دی سیوا کردا۔ آرام اپنے تے حرام کر لیا رب کولوں بس اوہدے چنگے ہوون دیاں دعاواں منگدا۔

سوداگر وی آن اپڑیا تے میرا مال امانت میری سپردے کیتا۔ میں مال کوڈیاں دے بھا ویچ سٹیا تے دوا دارو لئی خرچن لگا۔ اوہ حکیم ہمیش آوندا جاندا، تھوڑے چر وچ سارے پھٹ بھر کے انگور آ گئے۔ کئی دناں پچھوں نہائی دھوئی اک انوکھی جہی خوشی مینوں ہوئی، لیڑا کپڑا تے اشرفیاں عیسیٰ نائی نوں دتیاں تے ایس پری نوں سوہنا فرش وچھا کے مسند تے بہایا غریباں فقیراں نوں خیرات دتی۔ اُس دن جیویں کسے بادشاہ دا خزانہ ایس فقیر نوں مل گیا تے ایس پری دا رنگ ٹھیک ہوون نال نکھر کے سورج وانگوں چمکن لگ پیا۔ حسن اینا سی پئی نظر اوہدے مونہہ تے نہیں کھلوندی سی۔فقیر ہر ویلے اوہدے کول حاضر رہندا اوہدا ہر حکم مندا۔ اوہ اپنے حسن دی آکڑ تے سرداری دے دماغ وچ جدوں کدی کدائیں میرے ول ویکھدی تے کہندی خبردار جے توں مینوں خوش ویکھنا تے کدی میری کسے گل توں انکار نہ کریں جو کہنی آں بس کری جا کسے گل وچ دخل نہ دیویں نہیں تاں پچھتاویں گا۔ اوہدے سبھاء توں انج لگدا سی جیویں اوہنوں میری سیوا تے فرمانبرداری منظور ہے۔ فقیر وی اوہدے پچھے دسے بناء کوئی کم نہ کردا تے اوہدی ہر گل من دا۔

واہوا چر انج ہی ہوندا رہیا جیہڑی اوہ فرمائش کردی میں حاضر کردا ایس فقیر دے کول جیہڑا کجھ مال متا سی سارا کجھ اوہدے تے خرچ کیتا۔ ایس بیگانے ملک وچ کون اتبار کردا جیہڑا قرضے نال کم چلدا اخیر پیسہ دھیلا مک گیا ایہدے توں دل بڑا گھابریا، غم نال سُک گیا منہ تے رنگ روپ نہ رہیا پر کنہوں حال سناوندا جو دل تے گزری سو گزری قہر درویش برجان درویش۔

اک دن ایس پری نے آپوں ہی پچھیا اوئے فلانیا ! تیری سیوا دا حق میرے دل وچ ہے پر ایہدے بدلے میں تیری سیوا نہیں کر سکدی۔ جے خرچے واسطے کجھ چاہی دا تے فکر نہ کر۔ اک ٹوٹا کاغذ تے دوات قلم دا لیا۔ میں اودوں سمجھیا پئی کسے ملک دی بادشاہ زادی ہے جیہڑا انج گل کردی ہے۔ چھیتی نال قلم دان اگے رکھ دتا۔ ایس پری نے اک اک رقعہ اپنے دستخظ کر کے مینوں دتا تے کہیا قلعے دے کول ترپو لیا ہے۔ اوتھے ایس محلے وچ اک وڈی ساری حویلی ہے۔ ایس مکان دے مالک دا ناں شیدی بہار ہے۔توں جا کے ایس رقعے نوں اوہدے تیکر اپڑا دے۔

فقیر دسے موجب ایس ناں پتے تے اپڑ گیا۔ دربان نوں چٹھی بارے دس کے گھلیا۔سن دیاں ہی اک حبشی جوان سوہنا سجیا بنیا باہر نکلیا۔ بھاویں رنگ کنک ونا سی پر فیر وی سوہنا سی۔ میرے ہتھوں چٹھی لئی نہ کجھ پچھیا نہ دسیا اوہنیں پیریں پچھانہہ پرت گیا۔ تھوڑے چر پچھوں گیاراں کشتیاں نکو نک دولت نال بھریاں اُتوں ڈھکیاں ہوئیاں غلاماں دے سر تے دھر کے باہر آیا، کہیا ۔ ایس جوان دے نال جوچو گوشے اپڑا دیوو۔ میں وی سلام کر کے اپنے مکان تے آیا۔ بندیاں نوں بوہے توں موڑ دتا۔ اوہ کشتیاں امانت ایس پری کول لیاندیاں۔ ویکھ کے فرمایا ایہہ گیاراں بدرے اشرفیاں لے تے خرچ کر۔ رب رازق ہے۔ فقیر ایس رقم نوں لے کے لوڑاں پوریاں کرن لگا۔ بھاویں دولت اکٹھی ہو گئی پر دل وچ چوبھ رہی ربا! ایہہ کیہ صورت ہے ؟ بناء پچھے دسے اینا مال اک ان پچھاتے بندے نے اک پرزے کاغذ تے میرے حوالے کر دتا۔ جے ایس پری نوں پچھاں تے اوہنے پہلوں ہی روکیا ہویا سی۔ ڈردیاں اُچی ساہ نہیں سی کڈھ سکدا۔

اٹھاں دناں توں مگروں اوس پری نے مینوں سددیاں ہوئیاں کہیا رب نے بندے نوں بندگی دا سوہنا لباس دتا ہے جیہڑا نہ پاٹ دا نہ میلا ہوندا۔ بھاویں پرانے کپڑے نال اوہدی بندگی وچ فرق نہیں آؤندا پر ظاہر وچ رب دی مخلوق دیاں نظراں وچ معتبر نہیں ہوندا۔ دو توڑے اشرفیاں کھڑ کے چوک وچ یوسف سوداگر دی ہٹی وچ جا تے کجھ رقم دے لعل موتی ودھیا تے دو لباس سوہنے لے آ۔ فقیر چھیتی نال ہٹی تے گیا ویکھیا تے اک جوان زعفرانی جوڑا پا کے گدی تے بیٹھا ہویا ہے تے اوہدا ایہہ حال ہے پئی اک عالم ویکھن لئی ہٹی توں بازار تیکر کھلوتا ہے۔ فقیر بڑے چاء نال نیڑے جا کے سلام لے کے بیٹھا تے جیہڑی جیہڑی شے چاہیدی سی منگی میری گل بات ایس شہر دے لوکاں ورگی نہیں سی۔ ایس جوان نے بڑے سوہنے طریقے نال گل کیتی تے کہیا جو کجھ صاحب نوں چاہیدا سارا کجھ ہے۔ پر ایہہ دسو کیہڑے ملکوں آئے او ؟ تے ایس انجانے شہر وچ کیوں رہ رہے او؟ جے ایہہ دس دیوو تے مہربانی ہے۔ میں اپنا حال دسنا نہیں سی چاہندا۔ ایویں گلیں لا کے تے جواہر تے لباس لے کے تے اوہدا مُل بھر کے اوہدے کولوں اجازت لئی۔ ایس جواب توں اوہنے روکھے پھیکے ہو کے کہیا۔ صاحب! جے توں انج ہی کرنا سی تے پہلوں اینے جوش نال دوستی ضرور کرنی سی؟ چنگے بندیاں وچ صاحب سلامت دا پاس وڈا ہوندا ہے۔ ایہہ گل اینے سوادی طریقے نال آکھی پئی آپوں دل نوں انج رکھے طریقے نال اٹھ آؤنا اوتھوں چنگا نہیں لگیا۔ اوہدی خاطر فیر بیہ گیا تے بولیا تیرا آکھنا سر اکھاں تے پر،میں حاضر واں۔

اینا کہن نال بڑا خوش ہویا۔ ہس کے آکھن لگیا جے اج دے دن غریب خانے تے کرم کرو تے تہاڈے لئی محفل لا کے دو چار گھڑیاں دل پرچا دیئے تے کجھ رل بیٹھ کے کھا پی لیئے۔ فقیر نے ایس پری نوں کدی اکلیاں نہیں چھڈیا سی اوہدا اکلاپا چیتے کر کے بتھیرے پج لائے پر ایس جوان نے کوئی نہ منی۔

اخیر ایہناں شیواں نوں اپڑا کے میرے فیر آؤن دا وعدہ لے کے اوہنوں اجازت دتی۔ میں ہٹی توں اٹھ کے جواہر تے کپڑے ایس پری کول لے آیا۔ اوہنے جواہر دا مُل تے جوہری بارے پچھیا۔ میں سارا حال دسیا تے پروہنچاری بارے دسیا۔ آکھن لگی بندے نوں اپنا قول ضرور پورا کرنا چاہیدا، مینوں رب دی سپردے کر کے اپنا وعدہ پورا کر ۔ دعوت قبول کرنی سنت رسول ؐ ہے۔ فیر میں کہیا میرا دل نہیں کردا تینوں اکلا چھڈ کے جاواں تے جے تیرا حکم ہے تے مجبوری نال جاناں جدوں تیکر پرت کے نہیں آواں گا دل ایتھے ہی لگیا رہوے گا تے ایہہ کہہ کے فیر ایس جوہری دی ہٹی تے گیا، اوہ موڑھے تے بیٹھا مینوں اُڈیک رہیا سی ویکھدیاں ہی بولیا آ مہربان بڑے چر دا اُڈیک رہیاں۔

اوہنے اٹھ کے میرا ہتھ پھڑ لیا تے ٹریا۔ ٹردے ٹردے اک باغ وچ لے گیا۔ اوہ بڑا بہار دا باغ سی۔ حوض تے نہراں وچ فوارے چھٹ دے سی میوے ون سونے سی ہر اک رکھ بھریا ہویا جھوم رہیا سی رنگ برنگے جانور اوہناں تے بیٹھے چیک چہاڑا پا رہے سی تے ہر مکان سوہنا تے صاف ستھرا فرش وچھیا ہویا سی۔ اوتھے نہر دے کول اک بنگلے وچ جا کے بیہہ گیا۔

آپوں اٹھ کے ٹر گیا تے دوجے کپڑے پا کے واپس آیا۔ میں ویکھ کے کہیا سبحان اللہ نظر نہ لگے۔ سن کے مسکایا تے بولیا چنگا ایہو ہے پئی تسیں وی کپڑے بدل لوو۔ اوہدی خاطر میں وی دوجے لیڑے پا لئے ایس جوان نے دعوت دی بڑی سوہنی تیاری کیتی تے خوشی دا ہر سامان کیتا تے فقیر نال بڑیاں سوادی گلاں کرن لگا اینے چر وچ ساقی صراحی تے پیالہ بلور دا لے کے حاضر ہویا۔ تے گزک کئی قسم دی لیا رکھی، نمک دان لا دتے گئے شراب دا دور شروع ہویا۔ جدوں دو چار جام پیتے تے چار منڈے سوہنے سنکھے محفل وچ آئے گاون وجاون لگے ایہہ حال ہویا تے انج دا سماں ہویا جے تان سین ایس گھڑی ہوندا تے اپنی تان بھل جاندا، تے بیجو باؤرا اوہنوں سن کے باؤلا ہو جاندا۔ ایس سواد وچ اکو واری اوہ جوان ہنجو بھر لیایا دو چار تبکے بے اختیار نکل پئے تے فقیر نوں کہیا۔ ہن ساڈی تہاڈی یاری ہوئی بس دل دا بھید یاراں کولوں لکانا کسے مذہب وچ ٹھیک نہیں۔ اک گل بڑا کھل کے بھروسے نال کہناں جے حکم دیویں تے اپنی معشوقہ نوں سدوا کے ایس محفل وچ اپنے دل دی تسلی کراں۔ اوہدی جدائی نال جی نہیں لگدا۔

ایہہ گل اینی چاہ نال کہی پئی بناء ویکھے بھالے فقیر دا دل وی چاہن لگ پیا۔ میں کہیا مینوں تیری خوشی چاہیدی ہے ایہدے توں چنگا ہور کیہ ہے ؟ کویل نہ کر سچ ہے معشوق توں بناء کجھ چنگا نہیں لگدا۔ ایس جوان نے چلون ول سینت ماری ، اک زنانی کالی بھتنی جہی جیہنوں ویکھ کے انسان بے موت مر جاوے، جوان دے کول آن بیٹھی۔ فقیر اوہناں دے ویکھن نال ڈر گیا۔ دل وچ کہیا ایہہ بلاں جہی محبوبہ اینے سوہنے جوان دی ہے؟


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels