Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (پہلی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: سیر پہلے درویش دی (پہلی لڑی)

میرامن دہلوی
September 11th, 2009

پہلا درویش سدھا ہو کے بیٹھ گیا تے اپنی سیر دا قصہ انج آکھن لگا۔ رب دے بندیو میرے ول دھیان کرو تے میرا نمانے دا قصہ سنو!

یہ سر گزشت میری ذرا کان دھر سنو !
مجھ کو فلک نے کر دیا زیرو زبر سنو !
جو کچھ کہ پیش آئی شدت مرے تئیں
اسکا بیان کرتا ہوں' تم سربہ سر سنو !

سجنو ! میں یمن وچ جمیا جیہڑا میرے وڈھکیاں دا دیس ہے ' میرے پیو دا ناں خواجہ احمد سی تے اپنے ویلے دا اک وڈا وپاری سی۔ اوس ویلے کوئی مہاجن یاں وپاری اوہدے ہان دا نہیں سی۔ کئی شہراں وچ کوٹھیاں تے مکان وپار لئی رکھے گئے سی تے لکھاں دی نقد تے جنس دیس پردیس گھراں وچ پئی سی۔ اوہدیاں دو اولاداں ہوئیاں۔ اک تے ایہو فقیر جیہڑا میل نال بھری کفنی پا کے مرشداں دے ساہمنے بول رہیا ہے۔ دوجی اک بھین جیہنوں پیو نے اپنی جیوندی جانیں شہر دے اک وپاری نال ویاہ دتا سی۔ اوہ اپنے سوہریاں نال رہندی سی۔جیہدے گھر وچ اینی دولت تے اک منڈا ہووے، اوہ کنا لاڈلا ہووے گا؟

میں بڑے چاواں وچ ماپیاں دی چھاں ہیٹھ جوان ہویا پڑھنا لکھنا تے سپاہ گری دا فن سکھیا تے وپار دے گُر کھاتہ، روزنامچہ، سکھن لگ پیا۔ چوداں ورھے بڑی خوشی تے بے فکری نال لنگھے۔ دنیا دا کوئی ڈر دل وچ نہ آیا۔ اچن چیتی اکو ورھے ماپے رب نوں پیارے ہو گئے۔ اینا غم لگیا جیہڑا دس نہیں سکدا۔ اِکو واری یتیم ہو گیا سر تے کوئی وڈا نہ رہیا۔ ایس مصیبت تے دن رات روندا رہندا کھانا پینا چھٹ گیا۔ چالی دن اوکھے سوکھے لنگھے چالیویں وچ اپنے بگانے نکے وڈے سارے اکٹھے ہوئے جدوں ختم درود توں ویہلے ہوئے تے ساریاں نے فقیر نوں پیو دی پگ بنھوائی تے سمجھایا، دنیا وچ ساریاں دے ماپے مردے آئے نیں تے اسیں وی اک دن مرنا ہے۔ بس صبر کر اپنا گھر ویکھ ہن پیو دی تھاں توں سردار ہویاں۔ اپنے کاروبار لین دین توں ہوشیار رہ، تسلی دے کے سارے ٹر گئے ' گماشتے کاروباری نوکر چاکر جنے سی آ کے حاضر ہوئے۔ تے کہیا اپنیاں نظراں نال اپنا مال جنس ویکھ لوو۔ اکو واری جو اینی دولت تے نظر پئی تے اکھاں کھل گئیاں۔

دیوان خانے دی تیاری دا حکم دتا۔ سوہنے فرش وچھا کے چھت پردے سوہنے لا دتے تے چنگے چنگے خدمت گار تے نوکر رکھے۔ ون سونے مہنگے کپڑے بنوا دتے۔ فقیر مسند تے تکیہ لا کے بیٹھا۔ اُنج ہی بندے غنڈے بھانکڑے مفت خورے جھوٹے خوشامدی آن وسے۔ اوہناں نال ہر ویلے رہن لگا۔ ون سونیاں دیاں گلاں باتاں کردے تے کہندے ایس جوانی وچ کیتکی دی شراب پھل گلاب، نازنین معشوقاں نوں سد کے اوہناں دے نال پیو تے عیاشی کرو۔

بندہ لائی لگ ہے۔ ہر ویلے دے کہن سنن نال میں وی بہک گیا، شراب ناچ جوا عام ہو گیا۔ فیر تے گل ایتھوں تیکر اپڑی پئی سوداگری بھل کے تماش بینی دا تے لین دین دا سودا ہویا۔ اپنے نوکر تے سنگیاں نے جدوں ایہہ آہلکس ویکھی جیہدے جو ہتھ لگا لے گیا لٹ مچا دتی۔ کجھ خبر نہیں سی کنا روپیہ خرچ ہوندا ہے۔ کتھوں آؤندا تے کتھے جاندا ہے؟ کھاہدیاں تے کھوہ وی ویہلے ہوجاندے نیں۔ کئی سالاں وچ ایہہ حالت ہوئی پئی صرف ٹوپی تے لنگوٹی رہ گئی۔ سنگی جیہڑے ہر ویلے جان واردے سی عید دا چند ہو گئے۔ سگوں کتے راہ وچ ملنی ہو جاندی تے اکھاں پھیر لیندے تے نوکر چاکر خدمت گار ' بہلئے ' ڈھلیت ' سگے سودھرے سارے چھڈ کے اک پاسے ہو گئے کوئی پچھن والا نہ رہیا پئی تیرا ایہہ کیہ حال ہویا ؟ سوائے غم تے ہرکھ دے کوئی ساتھی نہ رہیا۔

ہن دمڑی دیاں ٹھڈیاں کول نہیں جیہڑیاں چب لاں۔ دو تن فاقے کٹ بھکھ نال جھلی گئی۔ مجبور ہو کے بے حیاء بن کے ارادہ کیتا بھین دے کول چلناں۔پر نموشی آوندی سی پئی ماپے مرن توں مگروں نہ بھین نال کوئی چنگا ورتارا رکھیا نہ کوئی خط پتر پایا سگوں اوہنے اک دو واری ہرکھ تے حال پچھن لئی چٹھی لکھی اوہناں دا جواب وی نہ گھلیا۔ ایس نموشی نال دل تے نہیں کردا سی پر ایہدے توں اڈ ہور کوئی تھاہر وی نہیں سی۔ جیویں ہویا اوکھیاں سوکھیاں ڈگدا ڈھیندا ہزار محنت نال کئی منزلاں کٹ کے ہمشیر دے شہر وچ جا کے اوہدے مکان تے اپڑیا۔

اوہ ماں جائی میرا ایہہ حال ویکھ کے صدقے واری گئی تے بڑا روئی۔ تیل ماش تے کالے ٹکے میرے صدقے کیتے تے کہن لگی بے شک ملنی نال دل بڑا خوش ہویا پر بھاء تیرا ایہہ کیہ حال ہو گیا؟ کوئی جواب نہ دے سکیا۔ اکھاں وچ ہنجو آگئے۔ بھین نے چھیتی جوڑا سوا کے حمام وچ گھلیا نہا دھو کے اوہ کپڑے پائے اک مکان اپنے کولوں بہت چنگا میرے رہن لئی دتا۔ پھل شربت حلوہ سوہن پستہ تے کئی کجھ ناشتے لئی، تے تیجے پہر سُکے میوے، پھل، پھلواری تے رات دن دوہویں ویلے پلاء نان قلینے کباب تحفہ، تحفہ سوادی منگوا کے اپنے ساہمنے کھوا کے جاندی۔ بتھیری خاطر داری کردی۔ میں واہوا چر توں مگروں ایہہ آرام پایا تے رب دا شکر ادا کیتا۔ کئی مہینے انج ہی لنگھے پئی پیر اندروں باہر نہ کڈھیا۔

اک دن اوہ بھین جیہڑی ماں وانگوں میری سیوا کردی سی کہن لگی بھا توں میریاں اکھاں دا نور تے ماپیاں دی موئی مٹی دی نشانی ایں۔ تیرے آؤن نال میرا کلیجا ٹھریا اے۔ جدوں تینوں ویکھنی آں دل خوش ہو جاندا۔ توں مینوں خوش کردتا ہے۔ پر مرداں نوں رب نے کماون لئی بنایا گھر بیہنا اوہناں دی شان نہیں۔ جیہڑا مرد نکھٹو ہو کے گھر پے رہوے دنیا اوہنوں میہنے ماردی ہے۔ اُچیچا ایس شہر دے لوک آکھن گے اپنے پیو دی دولت کھا اُڈا کے ہن بھنویئے دے ٹکڑیاں تے آن پیا۔ ایہہ بڑی بے غیرتی ، میری تے تیری جگ ہسائی تے ماپیاں دے ناں نوں لج ہے۔ نہیں تاں میں اپنے چم دیاں جتیاں بنا کے تینوں پاواں تے کلیجے وچ پا کے رکھاں۔

ہن میری صلاح ہے پئی سفر دا ارادہ کر۔ اللہ نے چاہیا تے دن پھر جان گے تے ایس حیرانی تے غریبی دے بدلے رب رزق تے خوشی دیوے گا۔ ایہہ گل سن کے مینوں وی غیرت آئی۔ اوہدی صلاح پسند آئی جواب دتا۔ اچھا ہن توں ماں دی تھاں تے ایں جو کہویں گی کراں گا۔ ایہہ میری مرضی پچھ کے گھر جا کے پنجاہ توڑے اشرفی دے اصیل تے لونڈیاں نوں چکوا کے میرے اگے لیا رکھے تے آکھن لگی اک قافلہ سوداگراں دا دمشق نوں چلیا توں اوہناں روپئیاں نال وپار دی جنس خرید۔ کسے ایماندار وپاری دے حوالے کر کے پکی لکھت لکھوا لے تے توں وی دمشق نوں جا۔ اوتھے جدوں خیریت نال جا اپڑیں تے اپنا مال منافع سمجھ نال لے تے آپوں ویچ۔

میں اوہ نقد لے کے بازار گیا سودا خرید کے سوداگر دے سپردے کیتا۔تے اپنا سامان اکٹھا کیتا۔ اوہ وپاری دریا راہیں جہاز وچ چڑھ کے ٹر پیا فقیر نے سُکے راہیں ٹرن دی تیاری کیتی جدوں ٹرن لگا بھین نے اک پاء بھاری تے اک گھوڑا جڑاؤ ساز نال سیوا کیتی تے مٹھیائی تے کھانا اُچیچا بنھ کے ہرنے نال لمکا دتا۔ تے چھاگل پانی دی شکار بند وچ بنھوا دتی۔ امام ضامن دا روپیہ میری بانہہ تے بنھیا، دہی دا ٹیکا متھے تے لا کے ہنجو پی کے کہن لگی۔ جا اللہ دی سپردے خیریں جا تے خیر نال چھیتی اپنا مونہہ وکھاویں۔ میں دعائے خیر پڑھی تے کہیا تیرا وی رب راکھا ہے۔ اوتھوں نکل کے گھوڑے تے چڑھیا تے رب تے بھروسہ کر کے دو منزل دی اک منزل کردا ہویا دمشق دے کول جا اپڑیا۔

جدوں شہر دے بوہے تے گیا رات واہوا ہو گئی سی۔ درباناں نے بوہا بند کر لیا سی۔ میں بڑے ترلے کیتے پاندھی آں دوروں آیاں جے بوہا کھول دیو شہر وچ جا کے آرام کر لاں اندروں کڑک کے بولے ایس ویلے بوہا کھولن دا حکم نہیں کیوں اینی رات نوں آیاں؟ جدوں میں چٹا جواب اوہناں کولوں سنیا شہر دی کندھ کول گھوڑے توں اتریا تے بھوئیں تے زین پوش وچھا کے بیٹھا۔ جاگن لئی ایدھر اودھر ٹہلن لگ پیا۔ ادھی رات ہوئی تے کیہ ویکھنا اک صندوق قلعے دی کندھ توں ہیٹھاں آرہیا ہے ایہہ ویکھ کہ مینوں بڑی حیرانی ہوئی پئی ایہہ کیہ جادو ہے؟ خورے رب نے میرے تے ترس کھا کے غیب چوں میری مدد کیتی ہے۔ جدوں اوہ صندوق ہیٹھاں آیا ڈردیاں ڈردیاں میں کول گیا۔ ویکھیا تے لکڑ دا صندوق سی۔ لالچ نال اوہنوں کھولیا۔ اک معشوق، موہنی جہی جنہوں ویکھدیاں سرت نہ رہوے لہولہان اکھاں بند کر کے پئی تڑفدی ہے، بلھ ہولی ہولی ہلدے نیں تے مونہوں ایہہ آواز نکلدی ہے اوئے بے وفا! ظالم میری بھلیائی تے محبت دا ایہہ بدلہ سی جیہڑا توں دتا؟ بھلا ہووے اک پھٹ ہور مار۔ میں اپنا تے تیرا انصاف رب نوں سونپیا۔ ایہہ کہہ کے ایسے بے سُرتی نال لیڑے نال مونہہ کج لیا تے میری ول دھیان نہ کیتا۔

فقیر اوہنوں ویکھ کے تے اوہدی گل سن کے پریشان ہو گیا دل وچ آیا کسے بے حیاء ظالم نے کیوں ایس موہنی جہی مٹیار نوں پھٹڑ کیتا؟ اوہنے کیہڑے دل نال ایہدے تے ہتھ چکیا ؟ ایہدے دل وچ تے حالی وی محبت اے جیہڑی جان نکلدیاں وی اوہنوں چیتے کردی ہے۔ میں آپنے آپ نوں ہی ایہہ کہہ رہیا سی۔ اوہدے کن وچ آواز پے گئی اک واری کپڑا مونہہ توں لاہ کے مینوں ویکھیا۔ جدوں اوہدیاں نظراں میریاں نظراں نال لڑیاں مینوں تے غش آؤن لگا تے دل نوں کجھ ہوون لگا۔ بڑا اوکھیاں اپنے آپ نوں وس وچ کیتا۔ جرأت کر کے پچھیا سچ دس توں کون ایں تے ایہہ کیہ کتھا؟ جے دس دیویں تے میرے دل نوں تسلی ہووے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels