Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: مڈھ قصے دا (دوجی لڑی)

قصہ چار درویشاں دا: مڈھ قصے دا (دوجی لڑی)

میر امن دہلوی
September 9th, 2009

دن چڑھیا تے اکو واری پردہ ہٹیا بادشاہ آ کے تخت تے بہہ گیا۔ نوبت خانے وچ ڈھول ڈھمکے وجن لگ پئے تے خوشی دے گیت گائے گئے۔ ساریاں نوں اپنے اپنے عہدے موجب عزت ملی تے ساریاں دے دل خوش ہو گئے تے سکون ہویا۔ جدوں دوپہر ہوئی بادشاہ درباروں اُٹھ کے محل وچ جا وڑیا تے کھا پی کے آرام کیتا۔ ایس دن توں بادشاہ نے ایہو کم پھڑیا ہمیش سویرے دربار کرنا تے تیجے پہر کتاب پڑھنا یاں درود وظیفہ پڑھنا تے رب دے دربار وچ توبہ استغفار کر کے اپنے مطلب دی دعا منگنی۔ اک دن کتاب وچ وی لکھیا ویکھیا پئی جے کسے بندے نوں غم یاں پریشانی ہووے تے اوہدا علاج وسوں باہر ہووے، اوہنوں چاہیدا پئی تقدیر تے چھڈ دیوے۔ تے آپوں گورستان ول آوے۔ پیغمبر تے درود گھلے تے اپنا آپ مٹا کے دل نوں ایس دنیاوی غفلت توں ہوشیار رکھے۔ تے عبرت نال رو پوے۔تے رب دی قدرت نوں ویکھے پئی میرے توں پہلوں کیویں کیویں ملک تے خزانیاں والے ایس دھرتی تے جمے، پر اسمان نے ساریاں نوں گھما کے مٹی وچ رلا دتا۔ اکھان ہے:

چلتی چاکی دیکھ کر دیا کبیرا روئے
دو پاٹن کے بیچ آ، ثابت رہا نہ کوئے

ہن ویکھو سوائے اک مٹی دی ڈھیری توں اوہناں دا کوئی نشان نہیں بچیا۔ تے ساری دولت گھر بار، آل اولاد، یار بیلی، نوکر گولے، ہاتھی گھوڑے چھڈ کے اکلے پئے نیں ایہہ سارا کجھ اوہناں دے کسے کم نہ آیا تے سگوں ہن کسے نوں ناں وی نہیں پتہ پئی ایہہ کون سی تے قبر وچ وی اوہناں دا حال کوئی نہیں جاندا پئی کیڑے کاڈھے سپ اوہناں نوں کھا گئے یاں رب ولوں اوہناں نال کیہ بنیاں۔ ایہہ گلاں اپنے دل وچ وچار کے ساری دنیا نوں بالاں دی کھیڈ سمجھے فیر اوہدے دل دی آس پوری ہووے گی کسے حال وچ پریشان نہ ہووے گا۔

ایہہ نصیحت جدوں کتاب وچ پڑھی تے بادشاہ نوں خردمند وزیر دی آکھی گل چیتی آئی اوہنے وی ایہو کہیا سی۔ چا چڑھیا پئی ایہدے تے چلاں۔ پر سوار ہو کے تے ٹوہر نال بادشاہواں وانگوں جانا تے پھرنا چنگا نہیں۔ چنگی گل تے ایہہ ہے پئی کپڑے لیڑے بدل کے اکلے درباراں یاں کسے اللہ والے کول جایا کراں تے رات جاگیا کراں خوے ایہناں مردیاں دے وسیلے دنیا دی مراد مل جاوے تے اخیر چنگی ہووے۔

دل وچ ایہہ متھ کے اک دن رات نوں ایویں جہے کپڑے پا کے کجھ روپئے اشرفیاں لے کے قلعے وچوں کھسک گیا تے میدان ول ٹر پیا۔ جاندیاں جاندیاں اک قبرستان وچ اپڑیا بڑے دلوں ہو کے درود پڑھ رہیا سی تے اوس ویلے ہوا وی بڑی تیز وگ رہی سی سگوں ہنھیری کہنا چاہیدا ہے۔ اکو واری بادشاہ نوں دوروں اک چنگیاڑا نظریں پیا جیویں سویر دا چمکدا تارا ہووے۔ دل وچ وچاریا پئی ایس ہنھیری تے ہنھیرے وچ ایہہ چانن ایویں نہیں۔ یاں ایہہ جادو ہے پئی جے پھٹکڑی تے گندھک نوں دیوے وچ بتی دے آلے دوالے چھڑک دیئے تے جنی وی ہوا چلے دیوا نہیں بجھے گا۔ یاں فیر کسے ولی دا چراغ ہے جیہڑا بلدا ہے۔ جو کجھ وی ہووے، جا کے ویکھنا چاہیدا۔ خورے ایس چانن دے نور نال میرے گھر دا دیوا وی بل پوے تے دل دی آس پوری ہووے۔ ایہہ نیت کر کے اوس پاسے ٹر پیا جدوں نیڑے اپڑیا تے ویکھیا چار فقیر اکلے کفیاں گل وچ پائے ہوئے تے سر پٹاں تے رکھ کے بے سُرتی وچ چپ بیٹھے نیں۔ تے اوہناں دا ایہہ حال ہے پئی جیویں کوئی پاندھی اپنے ملک تے قوم توں وچھڑ کے اکلا تے غریبی دے دکھ وچ پے کے حیران رہ جاندا ہے انج ایہہ چویں بیٹھے ہوئے نیں تے اک دیوا پتھر تے دھریا بل رہیا ہے ہوا اوہنوں اُکا نہیں لگدی۔ جیویں فانوس اوہدا اسمان بنیا ہے تے بے خطرے بلدا ہے۔

آزاد بخت نوں ویکھدیاں ہی پک ہو گیا پئی بندیا تیری سدھر ، ایہناں اللہ والیاں دے پیراں دی برکت نال پوری ہووے گی تے تیری آس دا سُکا رُکھ اوہناں دی نظر نال ہرا ہو کے پھلے گا۔ اوہناں کول جا کے اپنا حال سنا تے ایس محفل وچ رلتی ہو خورے تیرے تے ترس کھا کے دعا کرن جیہڑی رب قبول کر لوے۔

ایہہ ارادہ کر کے چاہیا پئی پیر اگے دھرے پر عقل نے سمجھایا، اوئے نہیں مورکھا اینی کالھی نال کر ویکھ تے لے تینوں کیہ پتہ پئی ایہہ کون نیں کتھوں آئے نیں تے کدھر جانا ہے؟ خورے کوئی جن بھوت نیں تے بندیاں دا بھیس وٹا کے رل کے بیٹھے نیں، بہرحال کالھ کرنا تے اوہناں وچ جا کے بے سواد ہونا چنگا نہیں۔حالی اک پاسے لُک کے ایہناں درویشاں دا اصل جاننا چاہیدا ہے اخیر بادشاہ نے ایہو کیتا پئی اک نکرے ایس مکان دی چپیتا انج جا بیٹھا پئی کسے نوں اوہدے آون دی کوئی خبر نہ ہوئی۔ رب دا بھانا پئی اک فقیر نے چھک ماری تے رب دا شکر ادا کیتا اوہ تنوں اللہ والے اوہدی آواز نال اُٹھ پئے، دیوا ٹھیک کیتا ٹھیپ تے بلدا پیا سی، اپنے اپنے بستریاں تے حقے بھر کے پین لگ پئے۔ ایہناں اللہ والیاں وچوں اک بولیا۔ یار اسیں چار صورتاں اسمان دی گھمن گھیریاں تے دن رات دے آون جاون دے انقلاب نال دربدر گھٹے رلدیاں کنا چر پھرے، رب دا شکر ہے ڈاڈھے دی بانہہ پھڑائی تے اپنے بھاگاں نال اج اسیں ایس تھاں تے آپو وچ ملے آں تے کل دا حال کجھ پتہ نہیں پئی کیہ ہووے۔ اکٹھے رہیے یاں اڈ ہو جائیے۔ رات پہاڑ ورگی ہوندی ہے ہنے کیہ سوں رہنا، ایہدے توں چنگا ہے پئی اسیں اپنی اپنی کتھا اپنی ہڈ بیتی، شرط ایہہ کہ ایہدے وچ جھوٹ دا بھورا وی رلا نہ ہووے، سنایئے تے گلاں باتاں وچ رات لنگھ جاوے۔ تے جدوں تھوڑی رات رہندی ہووے تے لمے پے جاواں گے سوں جاواں گے۔ ساریاں آکھیا۔ '' جو کجھ تسیں فرمایا سانوں قبول ہے پہلاں تسیں ہی اپنی کہانی سنانی شروع کرو تاں جو اسیں اوہدا چس مانیئے''۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels