Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ چار درویشاں دا >> قصہ چار درویشاں دا: مڈھ قصے دا

قصہ چار درویشاں دا: مڈھ قصے دا

میر امن دہلوی
September 8th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

ہن قصے دا مڈھ رکھناں گوہ نال سنیو تے نیاں کریو۔ چار درویش دی سیر وچ انج لکھیا ہویا تے آکھن والے نے آکھیاہے پئی روم وچ کوئی شہنشاہ سی جیہڑا نوشیروان ورگا نیائیں تے حاتم ورگا سخی سی۔ اوہدا ناں آزاد بخت سی تے قسطنطنیہ جیہنوں استبنول کہندے نیں اوہدے تے راج کردا سی۔ اوہدے وارے وچ رعیت آباد، خزانہ بھریا ہویا، لشکر راضی، غریب خوش، انج چین نال زندگی جیوندے سی تے خوشی نال رہندے سی پئی ہر اک دے گھر وچ دن عید تے رات شبرات سی تے جنے چور اُچکے، جیب کترے، فراڈیے تے بھیڑے بندے سی اوہناں دا ناں نشان وی اوہنے اپنے ملک وچ نہیں رہن دتا سی۔ ساری رات گھراں دے بوہے کھلے رہندے بازار وچ ہٹیاں کھلیاں رہندیاں۔ راہی مسافر جنگل میدان وچ سونا اچھالدے تے ٹرے جاندے کوئی نہ پچھدا کتھوں آئے تے کتھے چلے او۔

ایس بادشاہ دی شاہی وچ ہزاراں شہر سی تے کئی سلطان نعل بندی دیندے۔ ایڈا وڈا راج سی فیر وی کسے گھڑی اپنے دل نوں رب دی یاد تے بندگی توں نہ بھلاوندا نہ آرام کردا۔ آرام دنیا دا جیہڑا چاہیدا ہوندا سارا ہے سی پر پتر ورگی دات اوہدے بھاگاں وچ نہیں سی۔ ایہدے لئی بہت پریشان رہندا تے پنجاں نمازاں توں مگروں اپنے رب نوں کہندا ربا مینوں توں اپنی مہربانی نال سارا کجھ دتا پر ایس ہنھیرے گھر دا اک دیوا نہ دتا۔ ایہو سدھر ہے دل وچ میرا ناں لین والا کوئی نہیں تے تیرے غیبی خزانے وچ سارا کجھ موجود ہے۔ مینوں اک جیوندا جاگدا پتر دیویں تے میرا ناں تے ایس سلطنت دا نشان باقی رہوے۔

ایسے آس وچ بادشاہ دی عمر چالی ورھے ہو گئی۔ اک دن شیش محل وچ نماز توں مگروں وظیفہ پڑھ رہیا سی۔ اِکو واری شیشے ول ویکھیا تے مچھاں وچ اک چٹے وال تے نظر پئی جیہڑا چاندی دی تار وانگوں چمک رہیا سی۔ بادشاہ نے ویکھ کے ہؤکا بھریا تے اکھاں وچ ہنجو آ گئے فیر دل وچ سوچیا افسوس بندیا اینی عمر ایویں ہی برباد کر دتی۔ تے ایس دنیا دی حرص وچ اینے لوکاں تے چڑھائی کر دتی۔ اینا ملک جیہڑا لیا ہن تیرے کس کم آوے گا۔ چھیکڑ تے ایہہ مال دولت ددجے اڈاون گے تینوں تے موت دا سنیہا مل گیا۔ جے کجھ دیہاڑے جیویں گا وی تے بدلے دی طاقت گھٹ گئی ہے۔ لگدا ہے میرے بھاگاں وچ نہیں پئی تخت تاج دا وارث جمے۔ اخیر اک دن مرنا ہے تے ایہہ سارا کجھ چھڈ جانا ہے۔ ایہدے نالوں ایہو چنگا پئی میں آپوں ہی ایہنوں چھڈ دیواں تے رہندی حیاتی اپنے رب دی یاد وچ لنگھاواں۔

ایہہ گل اپنے من وچ سوچ کے باغ وچ جا کے سارے مجرائیاں نوں جواب دے کے آکھیا کوئی اج میرے کول نہ آوے۔ سارے دیوان عام وچ آجایا کرو تے اپنے کم تے چالو رہو۔ ایہہ کہہ کے آپوں اک مکان وچ جا بیٹھا تے مصلیٰ وچھا کے عبادت وچ رُجھ گیا رون تے ہؤکے بھرن توں اڈ کوئی کم نہیں سی۔ انج ہی بادشاہ آزاد بخت نوں کئی دن لنگھ گئے۔ شامیں روزہ کھولن ویلے اک چھوہارا تے تن گھٹ پانی پیندا تے سارا دن مصلے تے ڈگیا رہندا۔ ایس گل دی باہر دُھم پے گئی ، ہولی ہولی سارے ملک وچ خبر اپڑ گئی پئی بادشاہ نے بادشاہی توں ہتھ کھچ لیا تے دنیا توں وکھ ہو گیا اے۔

چواں پاسیوں ویریاں نے حاسداں نے سر چکیا تے حدوں ودھ گئے۔ جیہنے چاہیا ملک وچ اپنی من مرضی شروع کر دتی تے ملک وچ بد امنی شروع ہو گئی۔ جتھے کِتے حاکم سی اوہناں دے حکم دی النگھنا ہوئی۔ ہر صوبے چوں بد عملی دی عرضی آئی، جنے وی درباری تے امیر سی اکٹھے ہوئے تے صلاحواں کرن لگ پئے۔

اخیر ایہہ صلاح ہوئی پئی نواب وزیر سیانا تے بادشاہ دا اتبار والا بندہ ہے تے درجے وچ وی سب توں وڈا ہے۔ اوہدے کول جانے آں، ویکھو اوہ کیہ چنگا سمجھدا تے کہندا ہے۔سارے اوس سیانے امیر وزیر دے کول گئے تے دسیا ''بادشاہ دا ایہہ حال ہے تے ملک وچ ایہہ کجھ ہو رہیا ہے، جے تھوڑا جہیا چر ہور انج ہی آہلکس ورتی گئی تے اینی محنت نال لیا گیا ملک مفت وچ جاندا رہوے گا تے فیر کدی ہتھ آونا اوکھا ہے۔

وزیر پرانا نمک حلال تے عقل مند سی ناں خردمند سی تے اپنے ناں ورگا ہی سی۔ کہن لگا ''بھاویں بادشاہ ہوراں نے آؤن توں روکیا ہے پر تسیں چلو میں وی چلناں۔ رب کرے بادشاہ دی مرضی ہووے تے اپنے کول سد لین''۔ ایہہ کہہ کے ساریاں نوں اپنے نال دیوان عام تیکر لیایا ، اوہناں نوں اوتھے چھڈیا تے آپوں دیوان خاص وچ آیا تے بادشاہ نوں محلی دے ہتھ سنیہا گھلیا پئی ایہہ پیر غلام حاضر ہے۔ کئی دناں توں تہاڈی زیارت نہیں ہوئی۔ اک نظر ویکھ کے تہاڈے پیر چمن دی آس لے کے آیا۔ بادشاہ نے وزیر دی ایہہ بینتی سنی، بادشاہ اوہدی وفا سیانف تے جان نثاری توں سونہے سی تے اوہدی گل من دے وی سی، تھوڑا چر سوچ کے آکھیا خردمند نوں سد لو۔ وزیر آیا تے آ کے نیواں ہو کے سلام دعا کیتی تے انج ہی ہتھ بنھ کے کھلوتا رہیا ، ویکھیا پئی بادشاہ دی بڑی عجیب جہی حالت بنی ہوئی ہے بہتا رون تے بھکھاں کٹ کٹ کے اکھاں دوالے ڈونگھ پے گئے نیں تے منہ کملایا تے کھٹا پھٹک ہویا ہے۔

خرد مند کولوں جھلیا نہ گیا تے نس کے پیراں تے ڈگ پیا۔ بادشاہ نے ہتھ نال اوہدا سر چکیا تے آکھیا توں مینوں ویکھن لئی آیاں۔ ہن جا مینوں بہتا نہ ستا۔ توں بادشاہی سنبھال۔ ایہہ سن کے خرد مند دیاں بھبھاں نکل گئیاں تے عرض کیتی غلام کول تہاڈی حیاتی وچ ہمیش بادشاہی رہی ہے۔ پر تہاڈے انج اِک دم دنیا توں وکھ ہو جان نال سارے ملک وچ تھرتھلی پے گئی ہے تے ایہدا تت چنگا نہیں ہووے گا۔ایہہ خیال کیویں تہاڈے ذہن وچ آیا؟ جے ایس خاندانی غلام نوں وی ایس راز وچ شریک کر لو تے چنگا ہے جو کجھ میری گھٹ عقل وچ آوے میں دی دساں۔ غلاماں نوں ایہہ جیہڑیاں نعمتاں دتیاں نیں ایسے دن لئی دتیاں پئی پادشاہ عیش تے آرام کرن تے نمک کھان والے ملک وچ کم کرن۔ رب نہ کرے جے تسیں ہی پریشان رہے تے ایہہ سارے تہاڈے ٹکڑے کھاون والے کیہڑے دن کم آون گے۔

بادشاہ کہن لگے پر جیہڑی فکر میری جان نوں لگی ہے اوہدی تدبیر ساریاں دے وسوں باہر ہے اوئے خردمند، ساری عمر ایسے ملک نوں پاون دے سیاپے وچ لنگھی ہے ہن ایہہ ویلا آگیا ہے پئی اگے موت ہے، ایہدا وی سنیہا آگیا کالے وال چٹے ہوگئے نیں۔ اوہی مثال ہے پئی ساری رات ستے آں ہن سویرے وی نہ اٹھیے؟ ہن تیکر اک پتر وی نہ جمیا جیہڑا میرے کول ہوندا۔ ایس لئی دل بڑا اودریا تے میں سارا کجھ چھڈ کے بہہ گیا۔ جیہدا دل کرے ملک لوے یاں مال، مینوں کوئی سار نہیں۔ سگوں میرا تے ایہہ ارادہ ہے سارا کجھ چھڈ چھڈا کے جنگل تے پہاڑاں ول نکل جاواں تے اپنا منہ وی کسے نوں نہ وکھاواں۔ انج ہی ایہہ تھوڑی جہی حیاتی کٹ لواں۔ جے کوئی مکان لبھ گیا تے اوتھے بیہہ کے اپنے رب دی بندگی کر لواں گا۔ خورے اخیر چنگی ہو جاوے دنیا اُتے تے بڑا کجھ ویکھیا پر کوئی سواد نہیں آیا۔ ایہہ آکھ کے تے اک ہؤکا بھر کے بادشاہ چپ ہوئے۔

خردمند بادشاہ دے پیو دا وزیر سی جدوں ایہہ شہزادے سی اودوں توں ایہناں نال محبت رکھدا سی۔ نیک تے سیانا سی۔ آکھن لگا رب دی جناب توں بے آس ہونا اُکا غلط ہے۔ جیہنے ہزاراں شیواں نوں اک حکم وچ پیدا کیتا، تینوں اولاد دینی اوہدے نیڑے کوئی وڈی گل نہیں ہے۔ وڈیو ایس خیال نوں دل وچوں کڈھو، نہیں تاں سارا عالم برباد ہو جاوے گا تے ایہہ سلطنت کیہڑے کیہڑے جتناں نال تسیں تے تہاڈے وڈھکیاں نے بنائی ہے۔ چھیتی ہتھوں نکل جاوے گی تے بے خبری نال ملک ویران ہو جاوے گا، رب نہ کرے بدنامی ملے گی۔ ایہدے تے وی قیامت نوں پچھ گچھ ہووے گی پئی تینوں بادشاہ بنا کے بندیاںنوں تیری سپردے کیتا سی توں ساڈی رحمت توں بے دل ہویا تے رعیت نوں حیران تے پریشان کیتا۔ ایس سوال دا کیہ جواب دیوو گے؟ تے ایہہ عبادت وی اوس دیہاڑے کم نہ آوے گی۔ ایس لئی پئی بندے دا دل رب دا گھر ہے تے بادشاہ کولوں عدل دا پچھیا جاوے گا۔ غلام دی بے ادبی معاف کریو، گھروں نکل جانا تے جنگل جنگل پھرنا، جوگیاں تے فقیراں دا کم ہے، بادشاہواں دا نہیں۔ تسیں اپنے جوگا کم کرو، رب دی یاد تے بندگی بس جنگلاں پہاڑاں تے ہی نہیں ہوندی۔ تسیں سنیا ہووے گا۔

'' خدا اس پاس یمہ ڈھونڈے جنگل میں
ڈھنڈھورا شہر میں، لڑکا بغل میں ''

جے انصاف کرو تے ایس جان وارن والے دی بینتی منو تے چنگا ایہو ہے پئی سرکار ہر ویلے ہر گھڑی اپنا دھیان رب ول رکھو تے دعا منگو۔ اوہدے دربار وچوں کوئی ویہلا نہیں جاندا۔ دن نوں ملک دا پربندھ تے نیاں عدالت غریباں دیاں فریاداں تے رب دیاں دتیاں نعمتاں دی چھاں وچ خوشی نال رہو تے رات نوں عبادت کرو تے نبی دی روح پاک تے درود پڑھ کے درویشاں تے متوکلاں کولوں مدد لوو تے روز یتیماں قیدیاں محتاجاں تے رنڈیاں دی مدد کرو۔ انج دے چنگے کماں تے نیک نیتی دی برکت نال رب نے چاہیا تے بڑی آس ہے تہاڈے دل دے مقصد تے سارے مطلب پورے ہوون گے تے جیہدے لئی تہاڈی ایہہ حالت ہے اوہ سدھر وی پوری ہووے گی۔ پالن والے دیاں مہربانیاں تے دھیان دیوو اوہ اک ساہ وچ جو چاہوے کر دیندا ہے۔ خردمند وزیر دے ایہہ سارا کجھ آکھن نال آزاد بخت دا دل بجھیا۔ آکھیا اچھا توں جو کہناں ایہہ وی کر کے ویکھ لینے آں ۔ اگے جو رب دی مرضی ہونا تے اوہی ہے۔

جدوں بادشاہ دے دل نوں تسلی ہوئی اودوں وزیر نوں پچھیا ہور سارے امیر وزیر کیہ کردے نیں تے کیویں نیں۔ اوہنے عرض کیتی سارے حضور دی جان مال لئی دعا کردے نیں۔ تہاڈی فکر نال سارے حیران تے پریشان ہورہے نیں۔ اپنا مونہہ مبارک وکھاؤ سارے اکٹھے ہوئے نیں سارے دیوان عام وچ حاضر نیں۔ ایہہ سن کے بادشاہ نے کہیا انشاء اللہ تعالیٰ کل دربار لاواں گا۔ ساریاں نوں کہہ دیو حاضر ہوون۔ خردمند ایہہ وعدہ سن کے خوش ہویا تے دوویں ہتھ چکے کے دعا دتی ایہہ زمین اسمان اپنی تھاں نیں، تیرا تاج تے تخت ہمیش انج ہی رہوے۔ تے حضور کولوں اجازت لے کے خوشی خوشی باہر نکلیا۔ تے ایہہ چنگی خبر دوجیاں نوں سنائی۔ سارے امیر خوشی خوشی گھراں نوں پرتے۔سارے شہر نوں خبر ہو گئی۔ رعیت نوں خبر ہو گئی پئی کل بادشاہ ہوریں دربار عام کرن گے۔ سویر نوں سارے وڈے نکے کامے اپنی اپنی تھاں تے مرتبے تے آن کھلوتے تے بادشاہ نوں اُڈیکن لگ پئے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels