Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی لیکھا >> نُورے دی اخیرلی مت

نُورے دی اخیرلی مت

نادر علی
January 31st, 2009

نُورے دی اخیرلی مت

ایہہ تد دی گل اے اے جدوں لوکے وچ کھوہے توں ای پانی بھر دے آہے۔ لوکے وچ دو چار سُکھلے گھریں نلکے آہے پر اک تے گیڑن دی کھیچل دُوجی مُتھا جی گھرے آلیاں دی۔ پنڈ وچ چار کھوہیاں سن ہر مسیت نال تے لوک دے لاگے تن کھوہ۔ کھوہیاں تے زنانیاں جھٹ اٹک کے گپ بھی لا لینی تے کھوہ تے دارے ہار سن جنیاں زنانیاں دا میلہ لگا رہنا۔ نہاون، کپڑے دھوون تے پانی بھرن لگا رہنا۔ کُڑیاں منڈیاں دا میل بھی ہو جانا، جیہا تد ہوندا سی ۔ اجے بجلی پنجاہ ورھے بعد آونا سی تے ٹو وی بھی نہیں سی آئی۔ میل مُلاقات کُھوہی تے نہاندیاں آوندیاں جاندیاں ہونا بھی تے نظراں نال ودھیرا تے گل بات گھٹ۔ کدھرے قول قرار ہونا تے مُڑ دوہاں ولاں کیڑ رکھنی تے اُڈیک لگی رہنی !
نُورے ہوراں دا کُھوہ اصلو
ں لوکے دے نیڑے آہیا۔ اساڈی بھی تھوڑی جیہی زیویں ایس کھوہے دے نیڑے آہی۔ نورے کیاں تے اساڈی بھر پری ، پانی دا سیر آہیا تے میری تے نُورے دی ہان آلی گُوڑھی یاری۔ ایہہ گل پئی بھاگ بھری دے تے میرے وچکار کوئی گل آہی صرف نورے نوں ای خبر آہی ! اوس نوں میں بھاگ بھری دیاں صفتاں بھی سنانیاسں تے ایہہ بپتا بھی پئی چوہدریاں شریکے پاروں ساک نہیں دینا۔ ایہہ بھی دُکھ نورے نوں اکثر سنانا ! ـ"تدے قدریا ساری رات ماہئیے گاونا ایں!"نورے ہسنا۔ اک دوپہر جیہڑی کدے نہیں بھلی اوہ آہی جس دن نورے کہیا پی میرا کجھ نہیں بننا ! سکھر دوپہر آہی گرمیاں دی تے کھوہ تے کوئی جی نہیں سی۔ میں کُھوہ دے نیڑے آلے ٹکوں پٹھے پیا وڈھدا ساں۔ شامی میلے تے لگا جاندا ساں۔ جھٹے بعد بھاگ بھری پانی بھرم آ گئی ۔ اوس مینوں کھوہے ال آوندیاں ڈٹھا ہوسی۔ اوس چنگا جھٹ گھڑا بھر دیاں لایا۔ گھڑا ایویں پیا دھوتا مانجیا ۔ بھر کے کھلوتی رہی۔ مُڑکے دو تن واری میرے ال تکیا۔ ایہہ گل پئی نورا بھی نال آلے کھتے پٹھے پیا وڈھدا اے بھاگ بھری نوں پتہ نہیں سی ۔ نورے بھی نیویں ہو کے چھیہہ ماری رکھی۔ "جا سوہریا کیہ پیا تکنا ایں ؟"نورے ہولی جیہی مینوں آکھیا۔پر میں جاندا جاندا رہ گیا۔ "قدریا! کرن آلے کم وچ اٹکا نہیں کری دا ! نالے کُڑی نے اوس مُڑے کولوں کیہ لینا ایں جس اگانہہ ہو کے بانہہ بھی نہیں پھڑنی !"بھاگ بھری بھی غصے نال گھڑا ڈھاکاں تے دھریا تے لوک مُڑ گئی ۔ "اج فیصلہ تیرے خلاف ہو گیا ای قدریا!"نورے مینوں آکھیا۔ انجیں ای ہویا۔ بھاگ بھری مڑ نہ ملی مینوں ۔ ویاہ ہو گیا دُوجے پنڈ۔ میرا بھی ویاہ ہو گیا بچے بھی ہوئے پر بھاگ بھری کدے نہ بھلی ۔ اوہ شوہدی چھیتی ای رنڈی ہو گئی تے دوویں بچے لے کے پیکے مُڑ آئی۔ وقت توں پہلاں اوس دے وال بھی چٹے ہو گئے تے اوس رنڈیپے وچ آپنے آپ نوں رلا بھی چھڈیا۔ میرے گھر آون وچ ہن اوس نوں کاہدا جھاکا ہونا سی ۔ میری بیوی اللہ اوہدا بھلا کرے بڑی کھلے دل آلی اے۔ اوس ساری حیاتی ایہہ گل کدے نہ جتائی پئی کدے میرا تے بھاگ بھری دا یارانہ آہیا۔ تے نہ ایہہ پئی میرے لئی اجے بھاگ بھری اوہا آہی۔ اوس نوں ویکھ لاں تے جوں میرے سبھ کم سور جانے۔ "تیرا برکت آلا قدم اے !"میری بُڈھی ہس کے بھاگ بھری نوں آکھنا۔ اوس کُٹکنا تے انجیں لگنا جوں سولاں سالاں دی ہووے!
میں ولیت چار سال لائے تے بھاگ بھری تے میری بڈھی بالکل بھیناں بن گئیاں۔ میری بُڈھی ہُن لوکے وچ ساریاں نالوں سوکھی آہی۔ سارے لوکے اُدھار لینا اوس کولوں تے بھاگ بھری نوں تے اوس کپڑا لتا بھی لے دینا۔ بچیاں لئی بھی نکڑ چکڑ کرنا۔ ایہہ تے بھاگ بھری دا جیون آہیا پر مرن ایس نالوں وڈی کہانی بن گیا۔ میں ولیتوں مُڑیا تے ہن تے اوہ گھرے دا جی آہی ۔ لوکاں ہن کیہ آکھنا سی۔ نورے دے کھوہے آلی گل نوں چالی ورھے ہو چلے سن۔ میرے دل وچ ای اک بھاگ بھری وسدی آہی۔ اوس صبح شام انج پھیرا لا لینا جوں وارا بھگتاندی ہووے ۔ چنگی بھی ایڈی پئی میری بُڈھی اکثر کہنا، "تیرے بھاگ چنگے ہوندے تے بھاگ بھری نال پر نیوندیوں ! اجیہی روح رب روز روز نہ بناوندا ہوسی !"پر کرم بھی تے کوئی چیز ہوندے ہن !
میں کرماں مویا شہر ٹُر آیا۔ بچیاں دا پڑھاون کر کے شہر کوٹھی پوائی تے مُڑ جوں گجھ گیا شہر رہن ۔ لوکے وچ لڑائی شریکے تے سیاستاں نہیں سن بھاوندیاں ۔ پر میری بُڈھی چوکھا پنڈ ای رہنا۔ تے بھاگ بھری جوں کھسم ہووے اوہدی !
میں لوک آونا تے بھاگ بھری صبح شام خبر لینی۔ اجے بھی انجیں لگنی ایں جوں چالی ورھے پہلوں سیں !"میں کدے کجھ پیار نال آکھنا، "کدے کوئی گڈی چالی ورھے لیٹ بھی آئی اے !"اوس ہس کے کہنا، میں شہر رہ کے چرکا اُٹھن لگ پیا۔ راتی ٹی وی تکدیاں رہنا تے فلش بھی ویڑھے لگوا لیا۔ پر لوک اکثر کسے نہ کسے وڈے ویلے آن جگانا۔ جے ہور کوئی نہ ہووے تے بھاگ بھری آ جانا تے ماڑی جیہی کوئی شے کھڑکا چھوڑنی۔"نہ سویاں کرو چرکے میرا دل گھابر دا اے سُتا بندہ ویکھ کے !"اوس عجب فلسفہ دسنا۔
پر اخیرلے دن اوہ ہویا جس ساری حیاتی دے زخم اُچیڑ چھوڑے ۔ میں شہروں آیا۔ لما پیا ساں۔ بھاگ بھری انھیرے پئے دو تن پھیرے میرے بُوہے اگے لائے۔
اوہ کجھ ول بھی نہیں سی۔ میں آہلس کر چھوڑیا۔ اُٹھ کے نہ خیر پُچھی نہ گل کیتی۔
میں راتی سوون توں پہلوں اندروں کُنڈی چاڑھ چھوڑی تاں جے وڈے ویلے ساجھرے کوئی آوے تے جھک ونجے تے نہ جگائے اصلوں چرکا سُتا ساں۔ گُھوک سُتا ساں۔ زور زور دا بُوہا کھڑکیا۔ "بھاگ بھرئیے ایہہ کیہ جگان دا شونق اے تینوں!"
میرے دل وچ ایہہ پک آہیا پئی اوہا ہوسی !"اُٹھو ! رب دا ناں جے!"میری بُڈھی دے روون دی آواز آئی۔ "کیہ ہویا اے ؟"میں تریہہ کے اُٹھیا۔ "ٹر گئی جے اوہ نت جگاون آلی ! بھاگ بھری پوری ہو گئی اے!" میری تے جوں جان نکل گئی۔ "راتی بھی ملن آئی سی تُسی باہر نہ آئے!"میری بڈھی یاد کرایا! پر اج تے میں مُڑ کے لُٹیا گیا۔ اخیرلے دن بھی اوسے جھا کے مروایا جس پوند مینوں مروایا سی اج نورے دی مت مینوں اخیرلی مت سہی ہوئی ، "کجھ کرنا ہووے تے چوہدری اگانہہ ہونا پوندا اے ! اہلس نہیں کری دا۔ اساں بوہڑ نہیں دُنیا آونا!"


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels