Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی لیکھا >> نکٹی

نکٹی

نادر علی
January 31st, 2009

نکٹی

تک تے چودھری پھچے دا وڈھیا ہویا سی۔ ایہہ میرو نکٹی کنج ہوئی۔ پر جد میرو دے بھرا چودھری پھجے دانک وڈھیا تے میرو دا ناں نکٹی لوکاں پا چھڈیا۔ چودھری میرو نال وسدا سی۔ میرو جیہی سوہنی رن نہیں سی سُنیدی! لوکاں سُنیا، دیساں سُنیا۔ چودھری بڑا بدنام ہویا۔ پر کھیہڑا نہیں سی چھڈدا۔ کیہ ایہنوں آکھیئے عِشق ای ہویا نا۔ آہیا بھی دولّی! پر چودھری نین نال دُعا نہیں سی پڑھا سکدا دُوجا وڈی چودھرانی، چودھری پھجے دی گھرے آلی ڈاڈھی آہی تے آہی بھی مربعیاں آلی تے وڈیاں چودھریاں دی دھی! اسی نِکے نِکے آہے تے لوک وِچ کیہ ضلعے وِچ تھر تھلی پے گئی "چودھری پھجے دا نائیاں نک وڈھ چھڈیا اے!"چودھری مار منڈاسہ کئی مہینے لہوروں بمبیاں ول مُونہہ چھپائی پِھریا! مُڑ ولیتوں پلاسٹک دانک لوا کے آگیا۔ مُچھاں توں علاوہ چودھری داڑھی بھی رکھ لئی تے وِچکار اوہ سِٹی رنگا، جیہدا رنگ ڈھنگ پھر بھی چودھری یاں بندیاں دے رنگ نال نہیں سی رلدا!تُری بھی پتلی تے اُچا جوں چودھریاں دانک ہونا چاہیدا اے پر لگے فِر بھی اوپرا! تُری بھی پتلی تے اُچا جوں چودھریاں دانک ہونا چاہیدا اے پر لگے فِر بھی اوپرا! پرنک وڈھیاں چودھر تے نہٰں نہ کُھسدی! تے پھجے کیاں دی چودھر، مُغلاں سِکھاں دے زمانے دی ٹُری تے انگریز راج بھی ہری بِھری آہی!
ادھ وِچکار کہانی دے میری بھی اِک جھاتی پئی نکٹی دی کہانی وِچ۔ پِچھلے سال پوہ وِچ ڈی سی صاب پر اہنے آہے چودھری دے۔ راتی مینوں بھی سدیا سن نیں شراب پین واطے۔ چودھری پھجا مجمانی وِچ چوکھا دُھت ہو گیا تے ڈع سی صاب بھی۔ میں تے درباری ساں ادب نال ہی پیتی، پر رات چِرکا آہیا میں بھی سَیں گیا چودھریاں دی کوٹھی۔ ادھی راتی بُوہا کھڑ کیا۔ نوکر نے آن جگایا، "قادر صاب! پیر کمبل آلے آئے نیں۔ "پیر صاب ستاں ضلعیاں دے پیِر آہے تے چوھری پھجے دے سِرے دے صاب! چودھری جُتی نہ پانی جنے دِن پِیر صاب نے کوٹھی رہنا۔ میں پیِر صاب دے کول ساہمنے حاضر ہو کھلوتا۔ "چودھری دودھ چُنگھدے رہے ہن سنے سرکاراں! جیوندا اے کہ مویا پیا اے؟"پیر جی حاضری دے قابل نہیں ایس ویلے۔ "چل، آجاندا تے چنگا سی۔ آپنی ماں دا جنازہ پڑھ لیندا!"پیر صاب کوئی بُجھارت پائی۔ "والدہ دا؟"میں پُچھیا۔ "ہا! سو روپیہ ہے ای؟"سن سٹھ وِچ اوہ قرم روپیاں دی آہی پر مسی کوئی پنج سو دے نیڑے میرے بٹوے وِچوں نِکلیا۔ "آمیرے نال پِیر صاب ادھی راتی حُکم چا دِتا۔
دھکڑ ہُن پِنڈ نہیں قصبہ سمجھو۔ لہندے آلے محلے تے میرا جان نہیں سی ہویا۔ پِیر صاب بازار وِچدی مینوں اِک اصلوں نِکی جیہی گل لے گئے۔ اِک بُوہے وِچدی اصلوں نِکی جیہی کوٹھڑی اندر گئے اوتھے اِک لالٹین بلدی آہی اک بندہ بُھنجے بیٹھا سی تے وڈیری عُمر دی عورت دی لوتھ پئی سی۔ "ایہہ ای تیرے چودھری دی بے بے میرو نکٹی!"پیر صاب جلال وِچ بولے تے ہتھ میرو دے سِر تے پھیریا نیں۔ میں مُڑ کے نظر ماری تے بُڈھی موئی وِچ بھی حُسن دا جھلکارا نوجوان نظریں آئے جیہڑے ہتھ جوڑ کے جوں میرو دی سرکار اضر کھلہے سن!"تک لے دیدار سوہنیاں دا! اج پھجے دے بھاگیں تے آہیا کوئی نہیں! میں ادھی راتی تے اوس عِشق دے مفرور نوں لین گیا ساں۔ اج اخیرلی واری چورں مِل جاندا چودھری تیرا! چوراں دا سردار! میں تے نُورا بھیتی آں۔"اوہناں اکلے بُڈھے بندے ول اشارہ کیتا۔ "پر رب نوں ایہا منظور سی۔ میری فقیر دی حاضری! میں بھی تقدیری پہلاں میرو دے پھیرا پایا۔ آخری دیدار ہو گیا۔ شُکر اوس سوہنی ذات دا جِس ایس سوہنی نال ساڈی مُلاقات کوا دِتی! بُلا نُوریا غُسل تے کفن والی نوں تے قبر ستانوں گور کن بُلا لیا۔ ہتھ پوا دئیں منجی نال۔ اساں ایس ظالم پنڈ نوں مُونہہ نہیں وکھانا!" جھٹے بعد دو عورتاں تے اِک دو بندے آئے منجی اسی چا کے نلکے دے کُھرے اگے رکھ دِتی۔ سارے جنے باہر نِکل گئے۔ جھت سارے بعد اوس عورت نے اسناوں اندر بُلایا تے آپ باہر نِکل گئیاں۔ چار جنے اسی منجی چان والے ساں۔ میں سوچیا تھک ویساں۔ "پیر جی انھیرے وِچ تے جنازہ نہیں ہوندا" میں اینویں مسئلہ جا وسیا!"چاننے وچ ایس لوک ایہدا ویاہ نہیں کیتا تے جنازہ کیوں نہ پڑھایئے انھیرے! غرق ہو جایئگا ایہہ
پِنڈ!"پِیر صابِ جلال وِچ آگئے۔ اساں ننجی چُکی باہر رکھی تے جنازہ چونہواں بندیاں دا ٹُر پیا۔ قبرستان نیڑے ای نِکلیا۔ "قبر تیار اے؟"پِیر ہوراں پُچھیا۔ "جی تیار اے!"اساڈے نالدے دو جی بولے۔
"جنازہ پرھالے؟"پِیر صاب قبرستان دے نلکے مُونہہ دھوتا۔ میں بھی مُونہہ ای دھوتا۔ "پِیر جی کوئی گھرے والا کوئی آنڈھ گوانڈھ؟ لو تائیں نہ اُڈیکئیے؟"میں پُچھیا۔"اسی اج میرو دی مرضی کرنی اے!"اوہ ہسے تے مُڑ اوہناں کھلو کے اپنی لمی دُعا پڑھی۔ کئیں شعر فارسی دے پڑھے۔ گور کن قبر کول سُتے پئے سن۔ میں تے پِیر صاب دو
ای بندے کھلہے ساں۔ لوء لگن توں پہلاں اساں دب چھوڑی۔ قبر تے سِٹی پائی تے مُلاں دی بانگ ہوئی۔ پِیر صاب نے گور کناں نوں سو دا نوٹ پھڑیا۔ "ایہہ زیادہ نیں پِیر جی۔ رہن دیو!"میں پہلی واری اوہناں کولوں سُنیا۔ "ایہہ وڈی چودھرانی اے لے لوو!"مُڑ پِیر صاب نے رہندے چار سو رُگا بھر کے گور کن دی جھولی سٹے۔ "ست دِن مولبی پڑھن دے۔ آکھیو نیں اِک قُرآن دا ختم میرے الوں! دیگ دینی اے سویلے تے جمعراتی! پیسے کافی نیں؟""بُہت نیں پِیر جی زیادہ نیں!"فیر گور کن بولیا۔ "سوہریا بخیلی نہ کریں جاہُن!"
قبرستان دی کندھی نال لوہ آہی اوھے بہہ کے پِیر صاب نے کمبل لاہ کے میرے اُتے سٹیاتے کھلو کے ڈھائیں مار کے روون لگ پئے۔ مینوں سمجھ نہ آوے کیہ کراں۔ پِیر جی کمبل لے لوو میں تے سویڑ پایا ہویا اے!"پِیر صاب سردیاں گرمیاں اِکو کمبل تے گلوں ننگے رہندے سن۔ "چودھری قادرا ایہہ جیہڑی موئی اے ایس پِنڈ دی سبھ نالوں نیک تے سوہنی عورت سی تے میری قُطب!"
دینہہ چرھیا تے کندھی دی لوہ نِکھ ہو گئی۔ میں کمبل موڑ کے دِتا تے پِیر صاب تھلے پادِتا، "بہہ جا قادر اتنیوں کہانی سُناواں! ایہہ کہانی اے عورت دی تے مرد دی۔ ماں دی تے پُتر دی۔ رب دی تے بندے دی۔ رب بھی تے بندیاں دے رُوپ وِچ جھلکارا دیندا اے۔ میں تے ایہا عورت رب دا رُوپ ڈِٹھی۔ اج رُنا بھی ایسے گلوں پئی رب تے وکھالی دِتی میں ہی نِمانا پِیری دے آہر لگا رہیا۔ کیہا سوہنا اوس شاہ حسین کہیا پئی دفتر پارو پِیری دا وو! لوک ایہنوں نکٹی آکھیا کنجری ناں دھریا۔ کنجر تے تیرا چودھری اے جیہڑا بھاڑے تے وگدا اے! چودھر تے دولت دے بھاڑے بِنا تے اوہ کدے نہ وگیا! تے میں کنجر آہیا جِس پِیری دے بھاڑے تے ہی مِلنا! رب نال واسطہ کوئی نہ ہووے تے کاہدی دلالی کیتی میں! میں چودھری پھجے دی دلالی کیتی ! میرو تے میرے کہن تے چودھری کھسم بنایا!"
"میرو تے چودھری پھجے شاد کیت سی؟"میں پُچھ بیٹھا۔
"لکھ لعنت تیری عقل تے! میں جد آپ قبولیاں ڈِٹھیاں تے ہور کیہڑا نکاغ اوس آپنی ماؤ نال پڑھانا سی؟"پِیر صاب فیر جلال وِچ آگئے۔ "میرو دے تے بھر اتے پیو کُجھ نہ آکھیا جد میری اجازت ہو گئی! تینوں پتہ اے میرو دے بھراا رکھے نک وڈھیا چودھرانی وڈی دے کہن تے۔ چودھرانی پیسے دے کے چودھری دا نک وڈھایا۔ چودھرانی پوند کہیا میرو دانک وڈھے پر رکھا نہ منیا تے اوس کہیا چل چودھری دا ای وڈھ چھوڑا۔ چودھرانی پلے تے آہیا کُجھ نہ اوہ تے بھاڑیاں جوگی تے بھاڑیاں سِر ای مِلی۔ اوس شہدی نوں کیہ پتہ ماں دودھ کنِج چُنگھاندی اے بچیاں نوں! تیرا چودھری سک سڑ کے کدے دا مر گیا ہوندا جے ایہہ ماں میرو نہ سولبھدی!"
"پِیر جی ایہہ تے گُناہ دا رِشتہ اے!"مُڑ میں آن سُوئی پھسائی!
"سوہریا! میں کاہنوں رونا ہاں اج پیا؟ ایہہ گُناہ میں کیوں نہ کیتا! میں کیہ پِیری دا بھار چائی پِھر دار ہیا۔ میں تے میرو دا خبرے کددا عاشق آہیا۔ میں بھی پاکی پلیتی دے ٹھیکے وِچ پھاتھا رہیا۔ رب کیہیاں ازمیشاں کردا اے؟ ایہہ رب دِیاں پائیاں بُجھار تاںایڈیاں سوکھیاں نہیں بجھیاں جاندیاں! رب ہسدا ہوسی ! رب آپ میرو دے رُوپ ڈھل کے آیا!"
"پر پیر جی میرو تے اک عام بد نام عورت سی ؟"میں اَڑ گیا۔
"توں اوس نوں کدے ڈٹھا سی ؟ اوہنوں جاندا سیں ؟"پیر ہوراں کڑک کے پُچھیا۔ "میں اج ویکھی اے تے سنیا سی خوبصورت سی۔"میں جو سمجھیا سُنیا سی دسیا۔
"چودھری خوبصورت عورت کیہ ہوندی اے؟"پیر صاب پُچھیا۔
ـ"ایہانیں نقشہ؟"میں کہیا ۔ "چودھری نین نقش تے وڈی چودھرانی دا بھی آہیا تے دولت دی پُٹھ بھی آہی کہیا،"چودھری اوس ماں نوں کیوں چھڈیا؟"پیر صاب ایویں میرو نوں ودھائی جا رہے سن۔ "پیر جی ایہہ تے ایویں مرد دی عیاشی بد نظر دا قصور اے اوہ ہور ہور پیا لبھدا اے۔"میں بھی سدھا ہو کھلوتا۔ "کیہ لبھدا پھردا اے؟"پیر صاب مُڑ پُچھیا۔ "ایہا نفسانی خواہشاں حیوانی لوڑاں!""اوئے تیرا چودھری حیوان ہوسی تے آہیا بھی پر میرو تے جیڈی نیک تے گُنی عورت تے دھکڑاں وچ آہی کوئی نہ !"پیر صاب روہیا روہی بولے۔"پیر صاب بے نکا جی ، غیر عورت نال تعلق جائز اے؟"میں رہ نہ سکیا۔
"توں جا چودھری مہربانی تیری جنازہ پڑھوا چھوڑیا ای ! گل تیری سمجھ نہیں آوندی ! میں گواہ ساں اوہناں دوہاں اکدوجے نوں قبولیا۔ ہور کیہ نکاح ہوندا اے۔ وڈی چودھرانی دا پتہ نہیں پر میرو تے کدے داغ نہ لایا آپنے نکاح ۔ سارا جہان اوس تے عاشق آہیا اوس چودھری سوا کسے نال تعلق نہ رکھیا۔ ہور کیہ پاکدامنی ہوسی ؟"پیر صاب ہن کجھ گل کھولی۔ پیر صاب معاف کریو میں انجان ہاں۔ معافی چاہنا ہاں !"میں اصلوں ہُن میرو بارے ہور طرحاں سوچن لگ پیا۔ "او سوہریا تیری معافی میرو نوں لوڑی دی نہیں تے میری معافی تے رب کول اے اوسے کولوں پیا منگناں ! اج ایس گل دی پئی میرو نال نکاح پڑھا کے میں نہ تریا آپ !"گل مُڑ بجھارت بن گئی۔ " چودھری میں جد اوس نوں ڈٹھا تے نظر نہیں سی ٹھہر دی میرو تے میری پیری ڈول جانی ! اوس سوہنی واطے تے جوں میں بھی اک بال آہیا۔ اوس خاطر خدمت کرنی تے میری گل نوں حکم رب دا سمجھنا۔ میں ہی پیری دے چکر وچ پھاتھا رہیا۔ بندہ کیڈا نکا ہوندا اے تے رب کیڈا دیالو تے مہربان ! اک دن میں سردیاں وچ چھیرے کمبل نال ٹھنڈ نال پھنڈیا پیا مردا ساں ۔ ضد آہی نواں نہیں لینا۔ منگنا نہیں ! میرو تکیا تے ہسی آکھن لگی دیواں تے اوہ مرمت کر دیسی۔ میں کہیا چھر دے کمبل دی کیہ مرمت ہوسی۔ پر پل وچ اوس سوئی پھیر کے اک پرانی چادر کمبل دے اندر جوڑ چھڈی ۔ اوہ جس شے نوں ہتھ لائے نواں کر چھوڑ دی سی۔ اوہدا دھوتا بھانڈا نواں ہو جاندا سی ! گنی سی اوہ گنی چودھری ! بندہ گُن نہیں سمجھدا۔ لگن بنا گن نہیں تے ایہا رب دا رُوپ اے ! چج تے گُن ! اوہ چجاں والا اے ! تے چج اوہنوں پسند اے ! چودھری تے اوہ دوویں میرے مرید آہے تے چودھری عاشق تے میرو ہاں کر چھوڑی ۔ خبرے میرا لحاظ کر کے یاں بھاگ تیرے چودھری دے چنگے آہے ! اج میں تے آپنیاں بھاگاں نوں رونا ہاں ! جا اج پھجے دی ماں مر گئی اے تے اسی بھی ایہہ شہر چھڈ چلے ہاں ! ایہہ شہر اساڈے لئی تے میرو سر وسدا سی ! لوک چودھری دا پیر اسانوں بنا چھوڑ سی !"ایہہ کہہ کے پیر صاب انج تاری لئی جوں اُڈ کے کدھرے ٹُر گئے ہوون ! میں ساری گل چودھری نوں سنائی۔ چودھری رہندی عمر روندیاںگزاری۔ پیر صاب نوں بہوں ڈھونڈیا اوہ ہ لبھ ! پیر کھرک شاہ نے کہیا، "پیر ہوری خواب وچ ملے نیں۔ اوہناں کہیا اے میری قبر میرو دے کوٹھے وچ بنا دیوو۔"لوک ہسیا پر مینوں پتہ سی ایہا سچا خواب آہیا ! چودھری پیسے دتے تے میں مقبرا بنا چھوڑیا ! کُھرک شاہ مجاور اے پر مجاور تے مینوں ہونا چاہیدا سی جس جنازہ پڑھیا۔
میرو دی تے پیر ہوراں دی زبانی کہانی سُنی ! چودھری بھی لمی چٹی داڑھی رکھ لئی اے تے اک نواں نک امریکہ توں لوا لیا اے جیہڑا نرم اے تے سگما نک بندے دا سہی ہوندا اے !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels