Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی لیکھا >> راجہ دولت خان

راجہ دولت خان

نادر علی
January 31st, 2009

راجہ دولت خان

بُتیاں توں پار جموں آلا راجہ پر بُتیاں توں ایدھر گُجرات شہر وِچ راجہ دولت خان ای آہیا۔ سو وِگھے زِویں نال کوئی راجہ تے نہ ہوندا ہوسی۔ پر شہر دی زِویں تے سونے دے بھا وِدکدی آہی۔ پر سال اوس دو چار کنال ویچ چھوڑنی تے وارے نیارے ہو جانے! ایہہ اوس زمانے دی گل اے جدوں نِکا گوشت دس آنے سیر سی! زِویں دا مُل ہزار روپئے مرلہ لگاتے سارا شہر اوس دِن پنجاں کنالاں دیاں پیسیاں دا حساب لاندا رہیا! راجے زِویں ویچ کے اساڈے کُھوہ لاگے جِناں آلی کوٹھی خرید لئی تے ایتھوں ایہہ کہانی شُروع ہوئی۔
راجہ میرا ہان تے نہیں سی۔ میں دسویں چڑھیا تے راجہ دسویں وِچ چوتھی واری فیل ہو کے اوس سال سکول چھڈ بیٹھا سی۔ وڈا راجہ عدالت خان مویا تے گھر دا راجہ بھی دُولا آپ ہو گیا۔ پر راجیاں زِویں داری دا اُکا شوق نہیں سی! راجے بھانے راج بنیاسی زنانیاں پھسان واطے! راجے دا وڈا شوق سی کُڑیاں پھسان تے کُڑیاں پھسان دِیاں کہانیاں پان! تے مینوں بھی گلاں سُنن سُنان دا ودھیرا شوق سی۔ کُڑیاں پھسن دِیاں کہانیاں سُنن تے سوہنیاں کُڑیاں کول بہن تے اوہناں دِیاں گلاں سُنن دا شوق! راجہ کُڑیاں پھسان تے مر داواں کم سمجھدا سی پر کُڑیاں کول بہن زنانہ کم سمجھدا سی! ایہہ گل اجے مینوں بھی نہیں سی پتہ پئی کُڑی دی گل سُنے بغیر کُڑی پھس نہیں سکدی ! میرا تے راجے تے سارے شہر دا خیال سی پئی جنے دی جان مرد دی پچھان اے!تے مُڑ مرد دی دولت ! ہوسی سیٹھاں کول ودھیری دولت پر کار راجے دولت خان اوس ویلے لئی جد شہر وِچ دس باراں کاراں ہوسن۔ پر راجے دی کار تے گُڑیاں پھسان واطے سی۔ "یاں پاں ذرا گل سُن کھاں!" راجے کہنا! تے راجے دی گڈی چڑھ کے میں سمجھنا خبرے میرے بھی سُنی جائے!
پر جوڑ پے گیا! میراں دی کُڑی بھی دَہویں دا امتحان دینا سی۔ کِدن کُھوہ تے سُنیہا آہیا کوٹھی آلی میِر بیگم بُلایا اے۔ مائی مینوں آکھیا، "جیوندا رہیں تیری ماں بہشتن میری سہیلی سی۔ میں تے تیری ماسی ہوئی! خورشید نوں خلاصہ لوڑی دا اے فارسی دا! جے کول ہے ای دے جا دو چار دِناں واطے!"میرے تے زِویں تے پیر نہ لگن ۔ بھجا سِدھا درسی کُتب خانے۔ نواں دو روپیاں دا خلاصہ لیا اُتے خوخخط آپنا ناں لکھیا "محمد یُوسف جماعت دہم"میں کہیا مینوں ایہہ خلاصہ نہیں لوڑی دا۔ خورشید آپے تکیا تے ہسی، "ایہہ تے نواں لگا اے!"تے ورقے تُھلدیاں دو ورقے بھی اجے جُڑے آہے! ہور ہسی تے میں سمجھیا پھسی!
امتحان ہو گئے۔ گرمیاں آئیاں ویہلیاں۔ "میراں دی کُڑی تکی آکدے؟"اِکدن راجے پُچھیا تے مینوں اُسِدن راجہ چنگانہ لگا۔ "میری ماں دا آون جان سی کوٹھی۔ میں نِکیاں ہوندیاں دا جانناں!"میں پُھوٹ ماری۔ "میرا سُنیہا تے لے جا کدے!"راجے کہیا تے میں لڑن نوں تیار ہو گیا۔ "راجے دلا سمجھیا ای!"پر گل آئی گئی ہو گئی۔
سُورج ڈھلنا تے خورشید کوٹھی دے چھت تے آکھلونا۔ کوٹھی توں کوئی دو فرلانگ اساڈا کُھوہ سی تے اساڈے کُھوہ دے پچھِے جِسناں آلی کوٹھی۔ ہن راجے کوٹھی نال باغ بھی خرید گِھدا تے پکا گوانڈھ ہو گیا راجے داتے اساڈا۔ پر راجہ تے میراں دا گوانڈھ لوڑ دا سی۔ اوس خبرے پوند کوٹھی لئی ای کُڑی تک کے! نالے میراں دی اکلی کُڑی آہی مہنا ریلوائی دا ٹھیکدیار سی تے اِکلی دِھی۔ "ایہدے یاراں دے ہوسن پوں باراں!"راجے آکھنا۔ پر عاشق میں بھی آہیا! میں شامی کُھوہ تے آونا کُرسی ڈاہنی کُھوہ دے بنے تُوت تھلے۔ ناول شاول لے کے بہہ جانا پر دھیان چھت ال۔ خورشید کدھرے باریاں توں تکدی سی خبرے ۔ میں آونا تے اوس بھی فٹ کوٹھی د ے چھت تے آ جانا۔ سہی ہونا جوں میں اکھاں وچ پیا تکنیاں !"پیچے اکھ نیاری میری کیاری نوں!"روز رات سفنے وچ میں اوہنوں فارسی اُردو شعراں دا مطلب پڑھانا !"ایہہ تہانوں اینی اُردُو کنج آوندی اے!"اوس میریاں اکھیاں پا کے اکثر پُچھنا! پر دلدار کمنداں والے دا نشانہ تے کدھرے ہور سی ! اکدن میں دوپہر کُھوہ تے بیٹھا کوٹھی ال پیا تکدا ساں تے خورشید پچھلے کماد دے بنے توں چھوہلی ٹُردی کوٹھی ال وگی تے پچھے کھلہا سی راجہ ! اوس میرے ال تکیا بھی نہ ! کوٹھی مُڑن توں پہلوں راجہ صاحب ال مُڑ سلام پھیریا ! دُوجے دن دوپہری اوہ کوٹھی دے چھت تے آئی۔ میں اوس نوں نظیر لا کے تکدیاں پہلی واری آپنے پچھے مُڑ کے ویکھیا تے آپنی کوٹھی دے چھت تے راجہ صاحب واچھاں کھولے کھلہے ہن ! یا اللہ ! یا اللہ ! دو مہینے میں ایویں سرے دے اُتوں وگدیاں نظراں جُھپدا رہیا ساں ! نشانہ راجہ صاحب تے مردا میں رہیا ! کجھ دن تے گل بڑی کُھلی ! پر سمجھ نہ آوے روواں کے ہساں ! ایس گل جوں مینوں اکدن وچ بچپن جوانی توں کڈھ کے وڈا کر چھوڑیا !
ہُن راجہ صاحب گلاں سُنانیاں خورشید دیاں تے آپنیاں ! "بُو سبا مینوں تے میری جان نے وخت پا دتا اے۔ سارے شہر دیاں کُڑیاں عاشق نیں میرے تے !"کُڑی نہکار منگدی اے نہ کوٹھی کُڑی باڈی منگدی تاں بھی راجے کول آہے ! مینوں تے فارسی آوندی آہی ! اکھے "پڑھو فارسی بیچو تیل !"میں کڑیاں آلے مضمون وچ راجے کولوں ہار من لئی۔ پر سنُیہا گھلیاں میر بیگم بھی نہ منی ! اوس کہیا، "کُڑی روڑھ سڑاں؟ کنے مرلے نیں راجیاں کولے ؟"کُڑی نوں لہور کالج پایا اوتھے اوس کوئی ہور راجہ پھسایا تے بارویں جماعتے ویاہ کروایا مُڑ میں تے راجہ کہانیاں جوگے رہ گئے تے ساویں ہو گئے۔
پر راجے دیاں کہانیاں وچ پنڈت کوکا تے کوک شاستر ودھریے آہے ۔ میں ہدایت نامہ خاوند تے کوکو شاستر تے چھیویں ستویں جماعتے پڑھے سن تے خیال سی پئی ایہہ چھیویں ستویں آلیاں دا دل پرچاون لئی لکھے گئے سن ! پر تجربہ تے آخر راجے دا سی۔ اوس دے کوک شاستر وچ کجھ دن تے خورشید دی پد منی رہی مڑ شہر دی اک تگڑی ہستنی آ گئی۔ "عورت راجے پلی نہ ہووے تے کسے کم دی کہان راجے جموں آلے راجے دی پانی !"راجے کھانے کُشتے ! چار ہزار زنانی آہی راجے کولے ! مُڑ راجے باراں زنانیاں لٹانیاں دائرے وچ ! تے باراں نے جانان ہف !"میں کہیا کدھرے ایہہ کہانی تیمور لنگ دی کر کے لکھی اے !"جموں آلے راجے تے ڈوگرے نیں۔ مرد ڈوگرے جیاہ تے رن کشمیرن جیہی نہ ہوسی !"راجے ایہہ کہہ کے ساری تاریخ مُکا چھوڑی۔ پر جموں دا روز دا روز نواں سنیہا ہونا!" بو سباراجہ پوڑیاں چڑھدا اے رن ننگی دا نند پھڑدا! پنجاہ پوڑیاں نیں محل دیاں تے سوننگی رن کھلوندی اے دوّلی !"میں مُڑ ٹوکیا پئی رنگیلے دا ایہا کسب سُنیاسی ! پر راجہ جموں اکثر جاندا سی تے میں نہ بُتیاں پٹیاں نہ بُتی !
پر گل رکھے مالی دی زنانی تے آ مکی ۔ قدراں دا سارا شہر عاشق سی۔ اوس تُوتاں امروداں دی کھاری چا کے شہر جانا تے جنے کھنے سر عشقے دی کھاری ہونی ! مُڑیاں پھرناں چار چوفیری تے تُوت کھا کھا کے ہاضمے خراب پئے کرنے !
پر جوڑ مڑ کے پے گیا راجے دا تے میرا۔ میں چودھویں دا امتحان دتا۔ تد تائیں راجہ چار ویاہ تے تن طلاقاں مکا بیٹھا سی۔ ہر ویاہ دی سو کہانی تے اک دی سمجھو سو زنانی ! پر راجے دا جوڑ تے جمون آلے راجے نال پیا سی ! پر قدراں تے میں بھی اصلوں عاشق ہو گیا۔ اوس دابال ہویا تے میں اوہنوں کھڈانا کُھوہے تے نہوانا تے ماں پُتر دوہاں نوں ہسانا راجے کرنا ٹھٹھا۔ "پتہ ای بُوسبا ایہہ میرا نطفہ اے ؟ شکل ویکھی آ۔ سگما میرا مُہاندرا!"میں کہیا ، "راجے خیرمہر اے۔ میں تے تیرا بھی نوکر ہوواں جے قدراں نوں ایہا منظور ہووے !" "توں رکھے ہار نامرد ایں ! راجہ ہسیا۔ میں تے قدراں دیاں ترپڑیاں تے بھی عاشق ساں تے اوس نت گل قدراں دی چھاتی دی کرنی ۔ انج ایہہ کہانی جموں راوی مُکی۔
پکھی واس قدراں دا جنا راجے دا نوکر سی ۔ قدراں کوٹھی کم کردی سی۔ میں اک واری اوہنوں آکھیا راجہ چنگا بندہ نہیں پر قدراں ہسی ۔ "اوہ مالک اے!"
راجے نوں دمہ نکیاں ہوندیاں ہے سی مُڑ ایتکی سردیاں وچ دمے
آ زور کیتا۔ راجہ ڈراکل آہیا اصلوں مرن ہاکا ہو گیا۔ اٹھے پہر قدراں کوٹھی راجے دی ٹہل سیوا کرنی۔ میں سُرت لین جانا تے راجے ہس ہس مینوں سُنانا۔ "قدراں جیہی رن میں نہیں ویکھی۔ کپڑے لاہ کے ویکھ بُوسبا !"مینوں خبرے کیہ سُجھی میں کہیا ، "جموں آلا علاج کیوں نہیں کردا ! راجہ روز اک گلاس زنانیاں دا دُدھ چوا کے پیندا اے ! کھنگ خُشکی نیڑے نہیں آوندی ! دمے دا تے ایہہ حکیمی علاج اے ! قدراں لیری اے کوشش کر کے دو قاشق پی گھن !"" ایہہ حرام اے بُو سبا!"راجے آکھیا، "اوہ عورت تے ماں بن ویسی !"میں کہیا ، "راجے ! جان بچانا فرض اے !"انج راجہ مار کھا گیا۔ شامی قدراں ملی تے رووے ای رووے۔ مینوں شک پیا۔ راجے اوہا انہونی گل کیتی اے۔ وڈے ویلے راجہ ہسے، "دوائی تے پی لئی بو سبا پر مجھ ٹپ گئی اے!"
میں ملہم پٹی کیتی۔ قدراں کولوں نہ پچھیا نہ اوس دسیا۔ پر ساری حیاتی راجیاں ایہہ گل سمجھ نہ آئی پئی ملہم پٹی زخم لان نالوں وڈا داء اے ! پر میں بھی جوں ایہہ بازی سدا لئی ہار گیا ! خبرے دل دا چور آہیا ! میری گل ساری عمر ملہم پٹی توں اگے نہ لنگھی ! زورے ضربی سہی پر راجے دُدھ تے پی لیا !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels