Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی لیکھا >> بالا پدھوڑ

بالا پدھوڑ

نادر علی
January 31st, 2009

بالا پدھوڑ

راجے جیڈا جنا پُوری دھنی وِچ نہیں آہیا۔ ہانگ کانگ پُلس وِچ تے چھ فُٹ توں گھٹ آلا بندہ بھرتی بھی نہیں
سنس کردے۔ بابا اوہناں وِچ بھی ہتھ دُوجیاں نالوں لمبیرا آہا۔ سِرے وِچ سارے حیاتی سر ہوں جو انہہ دا تیل اوس نہ ورتیا۔ رِٹائر ہو کے اخیرلی واری جد ہانگ کانگوں مُڑیا تے چھ بوتلاں تے تیلے دیاں سامان وِچ آہیاں۔ خُشبو آلا ولیتی تیل تے ہما تڑاں دوروں ای ڈِٹھا ہوسی۔ پر باباے لاندیاں کدے کدائیں اجازت دے چھوڑنی پئی "سُنگھ لے تے جھٹ پٹ ڈھکن لا چھوڑیں!"مُڑ رہندی عمر مہینے دُوئے آملہ ہئیر آئیل دی بوتل شہرون اُچیچی منگوانی۔ اوس دو گھوڑے دی بوسکی دا کُرتا بھی بانا تے خُشی غمی، عید شبراتیں پگ بھی وڈی ساری بوسکی دی بنھنی۔ مُچھاں وڈیاں راجپوتاں ہار قلماں نال جُڑیاں پئیاں سن۔ سوہنی جُتی تے سرس جیہی کوئی کھونڈی ڈنڈ کڑا بھی ہتھ وِچ ہونا۔ پر ایہہ پئی راجے ہوری وِچوں وڈے ڈراکل تے پدھل آہے لوکاں تے پتہ نہ آہیا تے نہ کدی بابے پتہ لگن دِتا۔ وڈی بھینو نے کِدھرے پد ھوڑ آکھیا تے لوکے وِچ دُھم گیا۔ "چُھپال کلاں"چُھپالاں وِچوں تے وڈا پر اصلوں نِکا جیہا گراں آہیاں تے بُھکھ بھانگڑے پاندی آہی بھاویں بھرتی سارا لوک آہیا۔ ہانگ کانگ بھلے وقتیں رج تنخواہیں بھی آہیاں تے مُڑ راجے صرفہ بھی کیتا ول پایا تے ول کھادا۔ سِرے وِچوں بھی خشبو تے راجے دے گھر ہانڈیاں وِچوں بھی بُھجدیاں کُکڑیاں تے ڈیڈھ پاء گوشت دی خشبو آونی جیہڑا کدے آئے گئے واسطے چڑھان۔ بُھکھیاں پتہ بھی ہووے پئی راٹھ پدھل ہن تے کیہڑا فرق پوندا اے۔ کنڈی پچھے لوکاں بالا پدھوڑ سدیا بھی، پر بابے دا بھرم تے ہائیں مائیں ٹُٹدا نہیں سی !
دھنی وچ وڈے گھوڑے گھٹ آہے ۔ پہاڑ چڑھ جاؤ تے گھوڑا ٹیر ورلی ورلی ہی آہی ، پر چنگا داند تے لوکیں رکھدے آہے۔ نت میلہ لگنا تے نت دانداں دیال جوگاں وکنیاں ، ویہڑے بھجنے تے وڈے داند تے مالی بھی لوکاں لے کے آونے۔ مالیاں دے بھی راجے ہار دے آہر آہے۔ سے ٹُوماں ٹلیاں دے دوہاں جنیاں اگوں تے دوہاں پچھوں رسے پھدھے ہونے ! جوں راجےدی اسواری ہووے !
راجے واہی تے مُڑ کے کدے نہ کیتی پراک مالی آپنے ہار دُوجیاں دانداں ساہناں توں کوئی ہتھ سارا اُچا آپ خرید گدھا۔ راجے ہوری لوکاں وچ تے لوکاں توں وکھ آہے تے داند بھی دانداں وچوں نویکلا۔ میں جوں چاچے بالے نوں نکیاں ہوندیاں دُوروں ڈٹھا انجیں میں ڈھگا بھی دُوروں ڈٹھا۔ دھی پتر تے خبرے کوئی راجے تے نہ گیا ہوسی پر اوہ داند سگما راجے ہوراں ہار آہیا ! بڑ دکھ ، بڑی ٹہل سیوا وڈے نخرے تے کسے نہ کم دا !
واہی دا تے نہ راجے کدے آہر کیتا۔ پر مالی بھی اوہ ڈھگا ماڑا آہیا ۔ دُوئے پنڈوں کدے کسے گاں ملاون لیاونی تے اساں منڈیکے کجدی دا تماشہ ویکھن بہہ جانا۔ کدھی تے ہنیرے تے اُتلے ویڑھے اسیں لتاں لمکا کے بہہ جانا ۔ ایہہ پئی راجے دا داند بھی پدھوڑ آہیا، ایہہ بھیت بھی اک دن انجیں کُھلا۔ دُوجے گراں ترپالاں توں گاں ملاون واطے لیائے۔ بابا بالا ہمیشاں ہار کجھ بھاریں سر بھی پیاپئی اجے کل ای گاں کجی سُو۔ میں تے سومواریں آہیا نہ پر اوس منگلاریں میں ایہہ عجب تماشہ ڈٹھا۔ راجے دا مالی تیار نہ ہووے۔ پھرا کے ہتھ شتھ پھیر کے لیاون پر مالی چڑھے نہ ۔ رڑی تے دو چار ویہڑے ماڑے جیہے لاوارثے جیہے ہور بھی پھر دے آہے۔ ہیرا پُورنی دی گُٹھوں اک ماڑکا جیہا ویہڑکا بھجا لغا آیا، جا سدھا گائیں ال ہویا۔بابے اک واری آپنے ڈنڈکڑے نال مارن دا آہر بھی کیتا، مالکاں بھی ماریا پر پلے وچ اوہ ویہڑکا گائیں نوں کج بھی گیا! کجن وچ کیہڑا چر لگدا اے ۔ مُنڈیکے وچ ہاسا پے گیا ! راجہ مالیاں تے مالک گاں گھر لے گئے۔ پر کہانی تے ساری عمر وت پیندی رہی۔ اصل وچ راجے دی رہندی عمر دی کہانی تے ایس مالئیے دی کہانی جُڑی پئی اے۔
چار نہیں تے چھ عیداں اوہ مالی میلے تے گیا ہوسی پر ایہہ جوں اک شگن ہار مینوں یاد اے۔ عید تے آخر اوسے دی ہوئی جس کول پان جوگا کپڑا ہووے وکھان جوگا کوئی داند یا دو چھلوں عید آلے دینہہ پکان ورتان واطے ہون ! راجے کول عیدی دے سارے سامان آہے۔ کپڑے ،پگ تے مُڑ مالی دیاں تیاریاں رہندی عیدی دے آہر بھی اوس کرنے ۔ وڈے ویلے مُڑ ٹورنا پئی مولبی ہوراں کولوں پچھے فترانہ کنا ہوسی ۔ مولبی ہوراں بھی دو چار واری ٹوپیاں تے بھا دا حساب لانا۔ دینہہ چڑھے بعد بھاویں مولبی ہوراں دے گھروں پُچھ لوو بھاویں راجے ہوراں دے گھروں پئی فترانہ کنا ہوسی۔ مسیتی بھی راجے ہوراں جھٹ سارا چرکااپڑنا۔ مولبی ہوراں بھی اکھوا بھیجنا پئی راجہ صاحب لوک پئے اُڈیکدے ہن۔ راجے ہوراں آپ تیار ہونا ما لئیے تیار کروانا۔ آپنی پگ سر تے تے مالی دیاں سنگاں تے تیل مروانا لشکارا پہلا راجے ہوراں دا مسیتی ہونا۔لوکاں دا دھیان قبلے ال گھٹ تے بوسکی ال ودھ ہونا ! راجے ہوراں مسیت دی اُگراہی آپ صفاں وچ پھر کے کرنی۔ مُڑ لوکاں عیدی دا جپھا مارنا تے ہماتڑاں بوسکی تے بھی ہتھ پھیرنا۔ رب کیہیاں کُولیاں شئیں دے بھی آہر بنائے ہن !
دوئی کے ترئی عیدی تے ڈھگ راجے ہوراں نوں چا ٹھنگوریا ! چار جنے پھڑکے سنگاں نوں تیل پئے لاوندے آہے۔ راجے ہوری بھی اُتے اُنڈے ہوکے پئے ویکھدے آہے۔ "تکیا جے راجہ جی !"کوئی چیکیا تے راجے ہوراں دی ٹھوڈی وچوں لہو پیا وگدا آہیا ! بوسکی دیاں خبرے چار پنج قمیضاں آہیاں ہماتڑ کوئی ہوندا تے عیدی جوگا دُوجا کپڑا بھی نہ ہوندا ! کسے ٹاکی ساڑ کے زخم بھریا۔ راجے ہوراں صاف رُوں کڈھ کے لائی۔ بج تے لگ پر دُوجا بھیت راجے ہوراں دی "ذیابطیس"دا بھی اس زخم پاروںکُھلا۔ کئی مہینے لنگھ گئے راجے ہوراں جد بھی داڑھی مُنانی تے زخم ٹھوڈی دا کھل جانا۔ اکھے "تازہ خواہی داشتین ایں داغ ہائے ٹھوڈی را"اوہناں نائیے گاہلیں کڈھنیاں اکھے "ماں پاڑا ویخ کے اُسترا نہیوں لاندا!"مُڑ آپ مننی شروع کر دتی۔ پر صبون دی جھگ نت رتا ہو جانا۔ اخیر کسے سیانے آکھیا، "راجہ جی شوگر چیک کرواؤ!"تے اوہا گل نکلی۔ اساڈے نمانے راجیاں نوں ایہہ مُوضی مرض کاہنوں لگ جاندی اے ! اجکل تے ہما شما سبھ نوں لگ ویندی اے تے لوکیں آہدے ہن پئی چینی پاروں اے۔ تد تے کھنڈاجے اکھاں وچ پان جوگی نہیں سی لبھدی۔ راجے ہوراں تے کدے گُڑے آلی چاہ پیتی نہیں سی۔ خبرے کھنڈو نالای ہوئی ہوسی ! پراخیر شوگر نے نہیں ایس ڈھگے ای آپ نوں ماریا۔ پر جوں آپ دی بزدلی دا بھیت عام لوکاں نوں پتہ نہیں سی ایہہ بھی اک وچلی کہانی اے۔
پہلی واری سنگ لگن دے بعد تے اوس اُچے پراوترے مالی دے دھروں نکما ہون پاروں لوکاں کہیا۔ "راجہ جی اُساں کسے قصائیاں دے چھوڑو!"آہیا تے بالا پدھوڑ آپ بھی قصائیاں جوگا ای پر آپ تے "راجہ جی"ہوری آہے ! مالی کجن وچ بھی ماڑا تے واہن دے کم دا بھی نہیں سی۔ قد بُت ای آہیا تے نرا قد بُت تے قصائیاں دے کم ای آوندا اے !
اخیر دوہاں دا کٹھا انج ہویا پئی گلی عیدی تے مُڑ اوہ داند مچھر گیا۔ بھنا تے ویڑھے وچ حال پہریا پے گئی !کسے باہر آلا بُوہا تے بند کر چھوڑیا پر ویڑھے بھُچال لگا رہیا ! اکھے "وچ چھپالاں سے بھچالاں، ڈھگے مارن چھالاں !"راجے ہوری نیڑے جان آلا جی تے آہے کوئی نہ ۔ آپ نوں نسدا تے خبرے ویڑھے وچ کسے نہ ڈٹھا ہوسی پر کدھی نال ڈھگے آن لایا تے بھاجڑ پے گئی۔ ساہنے پہلوں سنگاں تے چایا، مُڑ پاسا مار کے کدھی نال چامدھیا۔ راجے ہوراں د ی جان تے بچی ، پر مساں مر کے ای ! عید دی نماز پڑھن آپ نہ آئے ۔ میلے تے نہ گئے ۔ ادھالوک سُرت لین آیا۔ اگلے دینہہ وڈے ویلے ڈھگا قصائیاں ویچ چھوڑیا۔
اگلا روگ راجے دا کسے پچھاتا کوئی نہ ! عیدی دے دو چار دن آپ رلکن لگ پئے۔ ماندے پئے تے کسے ایہہ بھی کہیا پئی کوئی زخم اندر دا لگا ہوسی۔ اندر دے زخم نال کوئی چار ورھے جیوندا تے نہیں۔ پر نہ کوئی چار ورھے ماندا پیا ہوسی ؟ ڈھگے دے مارن نال ؟ آپ گُھل گُھل کے موئے جوں یعقوب علیہ سلام دا حال یوسف علیہ سلام دے وچھوڑے پاروں ہویا ! آپ ڈھگے نال ای ڈھٹھے ! آپ دے بھرم دا اوہ ڈھگا اُچھاڑ آہیا۔ وکیا تے جوں اوہ بھرم ٹُٹ گیا ! گھرے آلے بھی اخیر بیماری ہتھوں اک گئے۔ کسے اخیرلے دناں وچ پانی دی چمچ بھی مرضی نال ای آپ دے مونہہ پانی ! باہر جاندیاں باہروں کُنڈی لا جانی ! اکھیں راجہ صاحب دیاں پک گئیاں ۔ کئیں عیداں گُھسائیاں ۔ راجہ بالا مویا تے خبرے سچ اے کہ جھوٹھ ، کسے آکھیا راجے دی مُونہوں نکلیا، "ایس مالیاں موڑیں !"تے آپ دم دے گئے ! پر ایہہ گل چھپالیں سارا لوک جاندا اے پئی راجے دی حیاتی دے اخیرلے پنج سالاں دی کہانی ایس ڈھگے نال ای جُڑی ہوئی آہی ! آپ نوں ڈھگے ماریا تے ڈھگے دے غم نے ماریا!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels