Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی لیکھا >> ماسی بھاؤ

ماسی بھاؤ

نادر علی
January 31st, 2009

ماسی بھاؤ

مائی جیواں لوہاری نوں "بھاؤ"تے کدے تد کسے نہیں سدیا سی تے نہ ہُن بُڈھے وارے پر اسی چھوہراں "ماسی بھاؤ"کدے نکیاں ہوندیاں دھریا سی۔ ڈراون والی بلا، "بھاؤ"تے اوہ تد بھی نہیں سی۔ اوہ تے اساڈے لوکے دی سبھ نالوں سوہنی رن آہی ۔
دُوجے لوکوں ووہٹی بن کے آئی تے ہتھوں سوہنی سہی ہووے ۔ سارا لوک اوس تے عاشق آہیا ، کیا جنے تے کیا زنانیاں۔ جنے حُسن پاروں تے عورتاں سچج پاروں ، سوہنی گل پاروں ! پر لوک اوس کولوں تے اوہدے جنے قدرے لوہار کولوں ڈردا بھی تے آہیا۔ اک تے زمانہ ہلاں گوڈیاں دا سی۔ جوں ا جکل شہریں کاراں دا اے۔ ہر ویلے کوئی نہ کوئی مرمت لگی رہنی ۔ ہل ، ٹوکے ، داتریاں ، کہیاں کُھرپے نت ٹٹنے تے نت قدرے دی مُتھا جی!
نکیاں ہوندیاں جوں بالاں نوں شوق ہوندا اے میں شہر پہر پہر قدرے لوہار، تھانے موچی تے دتے ترکھان کول بیٹھا رہنا۔ کم کر دیاں لوہا چنڈ دیاں ، تروپے لگدیاں، رندے پھر دے تے شئیں بندیاں ویکھن دا جوں بالاںنوں شونق ہوندا اے ۔ ایہا ہُنر تے ویہار وچ ایہناں دے گوچریں کماں نے ایہناں نوں سیپی کمی توں ودھ دا تے بنا دتا۔ پر جیواں لوہاری دا رُعب تے اوسدے بے انت رُوپ دا تے سیانپ دا ہی آہیا۔
مُڑ اساڈے لوکے بھلے وقتیں ایہناں کمیاں دی مالکی ہوئی ۔ نائیاں دا کُھوہ سی، کمہاراں دا کھوہ سی تے قدرے لوہار۔ دا کُھوہ ۔ نال تریہہ وگھے زمین۔ ۔۔۔ لوکے وچ تریہاں وگھایں مالکی ہن اساڈے وڈیاں چودھریاں دی آہی تے یاں قدرے لوہار دی۔ ایہہ گل بھی میرے چاچے نوں تے اکثر لوکے نوں کھلنی ۔ قدر اتے میرا پیو چودھری رکھنا بنے تے بھرا آہے۔ مُڑ اساڈے لوکوں لہندے آلے چار کلے ہی اصل آباد آہے جیہڑے لوہاراں دے کُھوہ لاگے سن۔ کھوہ واطے رقبہ اساڈا تھوڑا سی۔
چڑھدے آلا کھوہ تے برنے آلا کُھوہ سیم پاروں ہُن غیر آباد آہے۔ اساں قدرے دے کھوہ وارے نال پانی دا بھی سیر رکھیا سی۔ کھوہے دا چھیواں حصہ کدے چاچے دل کرے تے دے چھوڑنا۔ قدرے نوں لوڑ بھی نہیں سی اوس دا سیر سیپ دیاں ٹوپیاں تے نہیں۔ اپنے رقبے دیاں مانیاں تے گُزارہ آہیا۔ زویں ھی اوہناں جنے زنانیاں ول سانبھ لینی۔ چودھرانیاں تے سوانیاں اساڈے لوک زویں تے کم نہیں سن کردے پرجیواں تے کھوہے تے پیلیاں نوں پانی لانا۔ گوڈی کر لینی پٹھے وڈھ لینے۔ اوہنوں اکلیاں کم کر دیاں ویکھ کے جوں چودھری رکھے دا عشق ہور بھکھنا ! اکلی زنانی لوکوں دُراڈے تے اوہلے دا اوہ آہر سہی ہوندا سی جتھے کوئی زنانی شکار ہی ہووے ۔ مُڑ جیواں سوہنی تے جوان۔ پر انج نشنگی تے ہیر سلیٹی بھی نہ پھر دی ہوسی ! راتی ساری چاچے میرے ہیر سننی تے مُڑ جوں وڈے ویلے اوس جیوندی ہیر جیواں ویکھنی!
"جیویں گل تے سُنیں!" چودھری ای واری تھڑا دے ایس گھڑم گھتہ ، گھڑاچا کے جاندی ، ٹھم ٹھم پیر دھریندی ہیر نوں چا بُلایا۔ "سُنا چاچا !"جیواں اک پل کھلو کے چاچے نوں پچھیا ۔ پر پیو میرا تے آپنے آپ نوں اوس دا ہانی سمجھدا آہیا تے عاشق ودھیرا !! اوہ کیڈی کو ڈاڈھی آہی سارا لوک جاندا سی۔ پر آہی تے آخر زنانی۔ "کویلے کلی جاندیاں تینوں ڈر نہیں لگدا۔؟"میرے پیو گل ٹورن واطے نہیں ہن اینویں بے دلی نال پچھیا۔ اوس دی نظر ای ڈاڈھی آہی۔ "گل سن چودھری توں بنے دا بھرا ایں تے نت توں متھے لگنا اے۔ یرے ہتھے داتری کُھرپاہوندا اے ویکھیں کدھرے مروا نہ بہویں ! مینوں قدرے نوں دسن دی لوڑ نہیں۔ میں اکلی نبڑ لینی آں! تیرے جیڈیاں چودھریاں نوں !"زور تے زنانی دا کسے ازمانا نہیں ہوندا تے مان اوس دا کدے ٹُٹا نہیں سی۔ ایہہ کاہدا رُعب سی سیانپ دا، کوڑ دا کے سوہنپ دا ؟ ایہا جیواں دی کہانی اے۔ میں تے نکیاں ہوندیاں توں پچھلے پنجاہ ورھے ایہہ ڈھا اے۔ اوہدی گل وچ زور آہیا۔ تے گل بھاویں تھوڑی کرے بھاویں انہونی ، گل دلے وچ جا لگنی ۔ مُڑ اوہدی تکنی ! اک جیوندا جاگدا جی آہیا !
ایہہ کھوہے آلی گل چاچے گھر تے نہ سنائی پر آپنے یار چودھری دتے نوں سنائی تے لوکے تے لوک وچ دھم گئی۔ کسے آکھیا،چودھری ہتھ پھڑیا جیواں دا۔ پر دُہائی خدا دی چودھری کولوں تے گل بھی کرن ہوئی ! ماپیاں اکثر خیال ہوندا اے پئی بال وڈیاں دیاں گلاں رمزاں نہیں سمجھدے پر بالاں دی عقل ماپیاں ۔ دی متھی عقل توں ودھیری ای ہوندی اے ! مُڑ لوکے وچ سنگت بالاں دی ۔ میہنے شریکاں دے ! سجاولے تے مینوں میہنا دتا سو دتا۔ میں آپ چودھری دتے نوں گل چاچے نال کردیاں سُنیا، "چودھری اخیر پھلے دا بھمبیری نکلیوں پر کھوہے دامارا۔"جوں ماڑیاں دانداں بارے اکھاں اے۔ "چودھری زنانی تیرا موتر کڈھ چھوڑیا۔"دتا ہسیا۔ "دتیا اوہ اصلوں مُوتر کڈھ چھوڑ دی اے ! مُڑ ہویا لوکے دا۔"
ایہہ جیواں دا سی کہ قدرے دا رُعب لحاظ سی کہ لوکے دا اوہلا ؟ کہانی جیواں دی لوکے نال جُڑی پئی اے ! لوکے وچ ہر کہانی لوکے نال جُڑی ہوئی اے۔ پراصل وچ ایہہ تے میرے پنڈ دی وڈی کہانی اے۔ لوک کنج جُڑیا پا اے ! یاں اج توں پنجاہ ورھے پہلوں کیکن جُڑیا کھلوتا سی ! ہُن تے اساڈے جیون دی کہانی لوکے داٹٹن اے ! رزق ودھ گیا پر لوک ٹُٹ گیا اے۔
قدرے دے جیوندیاں تے جیواں ہی نہیں لوک دے سارے جی قدرے دے بھی عاشق آہے ۔ آہری ، سیانا، ہُنری ! اوسدی دُکان چودھری دی ڈیوڈھی جنی آباد آہی ۔ میرا پیو پچی ہو کے چھ مہینے قدرے دے متھے نہ لگا ! قدرے کاہنوں گل چھیڑنی آہی۔ وسواس قدرے دا تے جیواں دا تے نہیں چودھری دا ٹُٹا آہیا !
مُڑ جوان قدرا مر گیا ! تد دلے دی بیماری لوکاں نوں پتہ نہیں سی۔ قدرے دا دل ہسیا۔ دُکانوں گھر آیا تے اچن چیت دوپہری لوکے وچ تھر تھلی پے گئی، "قدرا لوہار مر گیا اے !"ایہہ مگروں کسے مہینے بعد کہیا پئی "جیواں موہرا دتا ہوسی !"پر ایہہ تے انہونی گل آہی۔ تن نکے نال اوس دے بال آہے ۔ اکلی زنانی نہ جنا ، نہ بلادر ، نہ ماپے ! اوس مرنا آہیا موہرا دے کے تے مُڑ سارا لوک جاندا آہیا پئی اوہ جنا زنانی اک سوہناں کبوتراں داجور آہے ! کسے کدے آکھنا بھی تن کرو پچھے ٹردی جیواں تے قدرے نوں ٹردیاں ویکھ کے پئی آ گیا جے ہنساں دا جوڑا! پر اج قدرا مویا تے جون اوس کبوتری آپنے کھمب کھوہ چھوڑے !
جیواں دی عاشقاں نوں اُڈیک ای رہی۔ اوہ تے اٹھوہارے اک ہور جیوان بن گئی ! اوس پیراں توں جُتی لاہ چھوڑی تے سروں دوپٹہ۔ وال اوس دے جوں راتو رات ادھے چٹے ہو گئے ! جھاٹا کُھلا ہونا ! ڈر لگدا آہیا اوس نوں ویکھ کے۔ چھوہراں "ماسی بھاؤ"تد ای ناں پایا۔ اک دن میری ماں کول آئی تے میرے مُونہوں نکل گیا، "بے بے ! ماسی بھاؤ آئی اے "
ـ" کساں بھاؤں آکھیا ای وے اوتریا ! تیری ستی پیڑھی ہگیا !"اوس دن میرا بھی اوس مُوتر کڈھ چھوڑیا۔
پر پیو میرے دے اندر عشق انہونا پکدارہیا تے انج ایہہ پانی پت دی دُوجی لڑائی ہویء ! "پانی پت !"کسے کہیا "لوہاری داپانی تے چودھری دی پت!"میں جوں پہلوں کہیا اے ایہہ ۔ جیواں نوں جوں لوکے جوڑیا ہویا آہیا ۔ جد سوہنی جوان تے قدرے نال وسدی آہی تد اوہدی عزت نوں لوک نہ چھیڑیا۔ جد اُجڑی تے اوس دے ڈنگر بھانڈے دی لوکے انجیں راکھی کیتی ! کدے کسے دے ڈنگر اوہدی پیلی مونہہ نہ ماریا ! کدے کسے راہ لنگھدیاں اوہدا گنا نہ بھنیا۔ اوس اوس واہی زویں سبھ آپ سانبھ لئی۔ تے لوکاں واہ دینا ۔ گوڈی راکھی پانی تے اٹھو پہر کم اوس آپ کرنا۔
چاچا پتہ نہیں کنج بھُلا۔ اوس ادھوانا پکا ویکھ کے اک کھوہ لیا۔ اجے بھن کے اوس دو ای کیتا آہیا اُتوں جیواں آن اپڑی ۔ "ادھوانا کیوں کُھتھا ای چودھری رکھیا؟"جیواں گجی۔ چودھری بڑیاں معافیاں منگیاں ! لوک جیہڑے اُتوں آئے سارے جیواں دے حمایتی!"جوں جیواں آکھے فیصلہ کر لئیے"ہر کوئی آکھے ۔ کسے ایہہ نہ کہیا پئی ادھوانا آہیا کوئی بندے تے نہیں سن لتھے ! چودھری ایہہ بھی اک واری کہیا پر اوہ تے چھاہ ویلے کوئی بندے تے نہیں سن لتھے ! چودھری ایہہ بھی اک واری کہیا پر اوہ تے چھاہ ویلے تروڑن ویلے گل ہوئی سی۔ پیشی ویلے تائیں اجے مقدمہ نہیں سی مُکا تے لوک انج کھلا آہیا جوں قتل ہو گیا ہووے ! میراپیو انج کھلا سی جوں سنھ لاندا پھڑیا گیا ہووے ! اخیر چودھری بوجھے وچوں اک روپیہ کڈھیا۔ اوس زمانے وچ روپئیے دی چھ ٹوپے کنک تے سیر پکا دیسی گھیو دا ہوندا سی ۔ ادھوانے تے روپئیے دے سو لبھ جاندے ! "چل جیواں روپیہ جُرمانہ ڈھیر اے !"بابے بہاول آکھیا۔ کسے نہ کہیا، انہونی گل اے ! اک پہر گل مُکاندیاں لنگھ گئے۔ "نہیں ! ایس تروڑیا کیوں ؟"اکو رٹ لائی رکھی جیواں نے ۔ "چل چودھری توں ای نیاں مکُا!"چاچے چودھری بہاول ال ویکھ کے کہیا۔ "جوں جیواں آکھے!"چودھری انج کہیا جوں جیواں جج ہووے !"ایہنوں آکھو ادھوانا مُڑ کے جوڑ دے، جتھوں ٹروڑیا سی !"جیواں سہجے سہجے انج کہیاجوں فیصلہ پئی سناوندی ہووے ! کسے نہ کہیا ایہہ کیہ آکھیا سُو ! کوئی ہسیا بھی نہ ایہہ سُن کے ۔اوس دن چودھری دا تے رہندے لوکے دا جوں اوس جن کڈھ چھوڑیا۔ جیواں کدے ہسی نہ ،مُڑ کے وسی نہ۔ پر تن جی اوس پالے ، بچیاں ویاہیاں۔ چھوہر کالج تائیں پڑھایا۔ اج اوہدا پُتر ہیڈ ماسٹر اے۔ قدرے دے کوٹھے پکے ہو ئے ۔ زویں کدے مُنشی ثنا اللہ لوہار نہ سانبھی ۔ "زویں بھانڈا بے بے دا اے !"کسے ماسٹر ثنا اللہ نوں کدے "ثنا لوہار نہیں سدیا عزت رب بنائی جیواں بنائی تے لوکے نبھائی !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels