Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> بول مردانیا( ناول) جسبیر منڈ۔ کانڈ:2 لڑی:7

بول مردانیا( ناول) جسبیر منڈ۔ کانڈ:2 لڑی:7

گُرمکھی توں۔زبیر احمد
June 22nd, 2017

کھرلاں دا اک پالتو کُتیاں دا جوڑا اچانک بھٹّیاں دے کُتیاں وچ گھر گیا۔ڈریا جوڑا مورتیاں دوالے گھمدا ہتھ نہیں سی آ رہا۔مورتیاں دے ودھے ہوئے انگ مونہ نہیں سی پین دے رہے۔اندروں گنجا سر،گل وچ تُلسی دی مالا نال سردھا پنڈت غصے وچ نکلیا۔کُتے آپس وچ زیادہ اُلجھ گے سن؛پنڈت دی پہلی چیک ان سُنی چلی گئی۔پھر اوہ دور بھونکدے دوڑدے گئے؛جدوں تک کھرلاں دا رقبہ نہیں آیا۔اجہے ویلے مردانے نوں نتّھو یاد آیا۔اُس دن فصلاں دا نُقصان دسن لئی مہتا کالو ول اوہ ہی بھجیا گیا سی۔اوہدے پچھے کھُردرے نک والا مُنشی گیا سی۔اج کل اوہ دویں نہیں دسدے۔روز وانگ رام تلائی دے کنڈھے تے پرجا پنڈت صاف پانی وچ اپنا مونہ ویکھن دی کوشش کردا دسیا۔کوئی بہت ہی چھوٹا جیو بنا کوشش توں تیردا دوجے کنڈھے جا نکلیا۔مندر دے ٹل دی آواز ہولی ہولی رائے بُلار دی حویلی ول سرک رہی سی۔ٹّل دا سبھ توں ہیٹھلا سُر کنّاں چنگا لگدا جو ہل چل وچ کیتی چھیڑکھانی توں بعد آپنی مرضی نال چلدا اے۔مردانے نے چوپھیرے ویکھیا؛ہن گلی وچ کوئی نہیں سی۔اوہنے چُپ چاپ تلونڈی نوں ایس طراں ویکھدیاں اک پہر لنگھادتا سی۔
گلی وچ امّی آپنا رزق کما واپس آوندی دسی۔اوہدیاں سُجھیاں اکھاں تے اُتردے چہرے اُپر رزق دی باریک تاثیر دی جھلک پے رہی سی۔بھاری جھولی نال جھُکی اوہ چُپ چاپ کولوں لنگھن لگی بُڑبُڑ کرن لگی۔
’کتے مراسی وی ایداں اُدریاں کھڑا دسدا؛ججمان کیہ سوچن گے؟وے پُت توں کہڑی اُداسی وچ ہسنا بُھل گیا۔‘ اوہنے مندر اگے جُھکن تے مسجد اگے سجدا کرن لئی وزن پٹّھ اُتے کیتا۔امّی دے اجہے بول سارا سارا دن پنڈا ٹھیک نہیں ہون دیندے۔امّی دی ایس صورت دی اوہنوں کدی سمجھ نہیں سی آئی۔ایتھوں کدے ممتا اُتردی،کدے رزق چیشٹا،کدے کجھ نہ ملن دی کانت چڑھدی دسدی۔پھر وی کوئی کھچ سی؛اوہ ماں دے پچھے تُریا۔امّی نے رُکم دین نوں وڈیاں وانگ سلام کیتا۔پینکھڑا لگیا گدھا ایدھر مورتیاں دے پیراں وچوں کھبل دیاں تڑاں چُگن لگا۔چکّ گھماندا رائی شاید گدھے نوں بُھل چُکیا سی۔بھیڑی گلی وچ قدماں دی آواز نیڑے سُنن دے باوجود وی امّی نے پچھے مُڑ کے نہیں ویکھیا۔ساہمنے مسیت توں چار کُو قدم پچھے آپنے اک چھوٹے رہ گئے پیر نال بھنگی مٹی نوں ٹھوکراں ماردا دسیا۔اوہدی اکّھ دی کوڈی غصے نال پھُلی ایدھر اُدھر گھم رہی سی۔رائی گُھمار نے شاید اوہنوں اوہ گل کہہ دتی سی؛جو پہلاں گدھے دی رکھوالی کارن کجھ دیر لئی روک لئی سی۔(’گِلی دھوتی نال مندر اگوں نہ لنگھیا کر‘)۔رائی حالے وی آپنے کم وچ مست سی۔اوہدی کمائی مٹی اُتے پالتو کُتا بیٹھا سی۔اوہنے ایہدے اُپر بیٹھن توں وی بڑا غصہ کرنا سی۔پر ہالے چکّ گھم رہا سی۔بھنگی دے ڈیلے دا پانی ہالے وی چو رہا سی۔ایس توں اگے مردانے دا جان نوں جیا نہیں کیتا۔گھروں امّی دی آواز آ رہی سی۔تازے رزق نے اوہدی آواز جوشیلی کر دتی سی۔مردانہ ایتھوں ہی پھر واپس مُڑ گیا۔ایس واری اوہنے سوچیا کہ سائیں دے گھر تک کجھ نہیں سوچنا۔
ایس طراں صرف سائیں دے سُنیہے دا لطف آوندا سی۔اج کنی دیر بعد اوہدے نال ملدے جُلدے احساساں دا ملن ہویا سی۔ اوہنوں ویکھدی سار ماتا ترپتا کولے کولے احساساں نال اکھاں بھر آئی سی۔’توں کل نوں سلطان پور جا۔۔۔نانک کول‘۔ایہو جیہا سُنیہا تاں اوہ مہنیاں توں اُڈیک رہا سی۔ اوہ زیادہ دیر اوتھے رُکیا وی نہیں۔تلونڈی وچ جو بہت کجھ گواچیا گواچیا جاپن لگا سی؛اچانک اوہ پھر دسن لگا سی۔جیا کیتاقا ضی رُکم دین مل جاوے؛پادھا ہردیال دس جاوے؛ہور نہیں تاں رائے بُلار ای ساہمنے آ جاوے۔اج کوئی گل کرن نوں جیا کردا سی۔صرف اک ہی رات وچالے سی۔اج کوئی گل کرن نوں جیا کردا سی۔صرف اک ہی رات وچالے سی۔اج دی رات مندر وچ سرسوتی دی مورتی دیاں بانہاں کول جُگنو اُڈن گے۔خالی ہتھ کھڑے کرشن نوں ویہلیاں کھڑیاں مورتیاں بنسری پھڑاون گیاں۔اج اذان بڑی سُریلی سُنے گی۔اج دی رات رائے بُلار دی حویلی وچلے نواری پلنگھ تے سبھ مراسی بیٹھین گے۔ایہ سبھ کجھ بناں سوچیا کویںیاد آ گیا؟اوہ امّی ساہمنے کھڑا مُسکرا رہا سی۔
 Link of Ch 2 Part 6
http://www.wichaar.com/news/321/ARTICLE/33100/2017-06-06.html






Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels