Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> بول مردانیا ( ناول) جسبیر منڈ۔ کانڈ:2 لڑی:5

بول مردانیا ( ناول) جسبیر منڈ۔ کانڈ:2 لڑی:5

گُرمکھی توں۔زبیر احمد
May 30th, 2017

امّی نے مرگت والے گھرکیرنے پاون جانا سی۔اجہے ویلے اوہدے چہرے دی نُہار بدل جاندی ہے۔اوہ مر گئے دے بیتے نوں بُڑبُڑ وچ وستھار دنیدی جس نے اگے جا کے کیرنے دا حصہ بننا ہوندا۔اجہے ویلے اوہ کسے ول بہت ہی گھٹ دھیان دنیدا۔اوہ ایس ماتمی کم نوں رزق کماون کہندی۔کدے کدے واپسی ویلے جدوں اوہدیاں سُکیاں اکھاں اندرلے پیلے پن نال اوہدی نظر ملدی تاں اوہ اوہدا اُتر ضرور دیندی۔’ایہ دُکھاں دی بندگی اے پُت۔۔۔مراثن نے دُکھاں نوں گلیں پاونا ہوندا؛ نہیں ججمان کیوں بُلائے سانوں؟پھر اوہدیاں اکھاں دے ڈورے لال ہو جاندے۔پر اج امّی اوہدے ول ویکھ ہی نہیں سی رہی۔ساہمنے دادی دیاں کھٹیاں چٹیاں اکھاں اگوں گُڑگُڑی دا سلیٹی دُھواں نکل رہیا سی۔
’کیہ گل اج نرنے کالجے ڈکار ماردیں‘۔ دادی دا پُچھیا طعنہ ساہمنے کولے تے بلونگڑے دے ماؤں ماؤں دی تلخی کارن سی۔پر ایس وار اک وار پھر مردانے ول اشارا کیتا۔
’بھائی کسے جمیندار دے گھر اگے جا کے بول،ایتھے تاں مراسی فقیری ول چل پئے نیں‘۔
امّی دی بُڑبُڑ ہور اُچکی ہو گئی سی۔اوہ کسے ویلے وی گھروں نکل سکدی سی۔لاگدے گھراں دیاں ڈومنیاں دے ہاسے تے وچ ہی نیانیاں نوں طعنے میہنے روج وانگ سُنن لگے۔دور کسے گھروں رون دی آواز آ رہی سی۔بچپن وچ جاپدا سی کہ ایہ دادی دا وڈپن ہے جدوں اوہدے کیرنیاں دا ویراگ کوٹھے ٹپ ایتھے تک سُندا سی۔پر اوہ وی اوہنوں ہی میہنیاں تے تُلی بیٹھی سی۔اباّ وی اپنی امّی دی حمایت وچ ہی چُپ بیٹھا سی۔ہن ایتھے بیٹھنا سوکھا نہیں سی۔اوہ امّی توں پہلاں گھروں نکلنا چاہندا سی۔پھر اباّ دی آواز سُنی۔
’بیدیاں دے چلیاں‘؟
’موراں دی پسند بھورے روڈ۔۔۔۔‘ گھروں نکلدی امّی وی اپنی گل سُنا گئی سی۔اک ڈونگھا ہوکا اوہدے اوہدی چھاتی اُپروں اُٹھیا۔پھر دُبارا اُس ساہ نے بیٹھن لئی جگہ نہیں ملی۔
باہر کھوہ دیاں بھونیاں کھڑکیاں۔کھوہ سانجھا سی؛پر ریڑھے الگ الگ سن۔پنجیاں دی گلی چوں کُھلکدا پیرن کھوہ ول آ رہا سی۔مسیت دوالے کیتی پانڈو دی کچی توئی دی خُشبو آ رہی سی۔تلونڈی دی مٹی دے سُاساں چوں وی کدے کدے اجہے ہی بُلے آوندے سن۔ایس سمت تے تے مندر وچکار ہی اک تھاں سی جتھے نانک آ کے بیٹھا سی۔اوہدیاں نظراں ایس چُفیرے نوں نہاردیاں سن۔اوہ چھوٹے چھوٹے آکاراں دے لوکاں نوں کُجھ کہن آوندا سی۔ایہ اوہناں دناں دی گل سی،جدوں مندر تے مسجد کول آپنا دیوا نہیں سی ہوندا۔رات ویلے دواں دے وچکار اگ بال دتی جاندی سی۔ایس چھوٹی جہی دھونی دے پرچھاویاں نال دوواں دے آکار وڈے وڈے دسدے۔ایس چانن ساہمنے اوہناں نے بہت وار گائیا سی۔ڈومناں نے انیکاں وار مخول کیتاسی۔’واہ! اوئے بیدیؤ مراسی جمّ کے وکھا دتا۔‘
راہی گھمار نے تا جے پانی نال مٹّی کماونی شروع کر دتی سی۔پینکھڑا لگیا گدھا دور کھیتاں ول جا رہا سی۔راہی نے بھنگی نوں آواز ماری۔جے گدھے دے موڑے لئی نا کہنا ہوندا،تاں اوہنے اگے وانگ ٹوکنا سی۔’گلّی دھوتی لا کے مندر اگوں نہ لنگھیا کر۔۔۔تینوں کنی وار کہا‘۔بھنگی نے پُچھے کیتے ہتھ نہ کھولھ، صرف کوہنیاں نال کھوداں ماردا گدھے نوں اڈے تے لے آیا۔دویں پیراں وچ پینکھڑا سی،دولّتے دا کوئی خطرہ نہیں سی۔کمائی مٹی دے گلّے توں اک پاسے کول ہی اوہدا پالتو کُتا وی آ بیٹھا۔بلکُل ڈوماں دے نیانیاں ورگیاں کچیاں اکھاں والاایہ کُتا ایہناں گھراں چوں کسے نوں نہیں بھونکدا۔کدے کدے جدوں کھوہ اگے پانی پین لئی کوئی کاں اُتردا تاں اوہ تیجی نال اُتھے جا پہنچدا۔شاید ایسے کرکے کاں ریڑے اُتے بیٹھدے؛جس کرکے اوہناں دی بٹھّ کھوہ وچ ہی ڈگدی۔اج کل مردانہ ایہ جو کُجھ ویکھ سُن رہیا سی؛پہلاں ایہناں نوں ویکھ ایہناں ویراگ نہیں سی چڑھدا۔سائیں دیاں کہیاں سُنیاں گلاں یاد کرکے آپنا آپ سنبھل جاندا سی۔پر کجھ دناں توں جاپ رہیا سی کہ نظراں نے کجھ زیادہ ہی گہرائی نال ویکھنا شروع کر دتا سی۔ایہناں نِویں گھراں دیاں پٹھّاں جس طراں جُڑیاں دسدیاں سن،گھروں نکل اُس طراں نہیں سی دسدیاں۔تلونڈی نویں سرؤں دسنا شروع ہویا سی۔بیشک ایہناں گلیاں وچ آون لئی رائے بُلار نوں وی گھوڑے اُپروں اُتر کے آونا پیندا سی۔پر ایہدے لئی ایہ کمین کیوں معافی منگدے سن؟ گھوڑیاں لئی راہ ڈوماں نے تھوڑی چھوٹا کیتا سی۔

Link of Ch 2 Part 4
http://www.wichaar.com/news/321/ARTICLE/33018/2017-05-24.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels