Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> بول مردانیا ( ناول) جسبیر منڈ کانڈ:2 لڑی:4

بول مردانیا ( ناول) جسبیر منڈ کانڈ:2 لڑی:4

گُرمکھی توں۔زبیر احمد
May 24th, 2017

مسیت دی چڑھدی گُٹھے،پٹھ پچھے بانگ دین لئی اک چھوٹا جیہا کچا تھڑا سی؛جس دے ساہمنے دو منجیاں جنی کوٹھڑی جڈا مردانے دا گھر سی۔ایتھوں رائے بُلار دی حویلی نہیں دسدی؛صرف رات ویلے اُس اُتے مشالاں دے پرچھاویں جھوٹے لیندے دسدے؛جس نال ہینرے وچ چڑھدے چھپدے دی سیدھ سوکھی دسدی۔ایسے مسجد دے دوجے پاسے اک لکّ جناّں اُچا مندر سی؛جس وچ لٹکدی چھوٹی ٹلی تھلے اوہدے وانگ ہی چھوٹی جیہی مورتی سندھور نال لبڑی رہندی۔ایہ ٹلی کھڑکدی تاں اک بچے ورگی باریک آواز کڈھدی جو مورتی دوالے گھمدی اندر ہی ختم ہو جاندی۔ایس دی آواز باہر بہت گھٹ سُندی۔ایس مندر تے مسیت وچکار اوہ کھوہ سی جس اُتے اک چمڑے دا ڈھول لٹکدا رہندا۔کھوہ اگے تھوڑی جیہی جگہ گلِی رہندی جس نال ایس دے کنڈھے تے کھڑی جُھکی ہوئی نِم ہمیشہ آپنے ول سرکدے پانی نوں اُڈیکدی رہندی۔ایہناں دے آلے دوالے ہی اوہ نِویاں ڈھالویاں چھتاں والے گھر سن؛جیہناں دیاں چھتاں دے سرے دروازے جنے اُچے ریہہ جاندے۔دروازیاں دے سر چھتاں نوں لگدے تے بندیاں دے سر دروازیاں نوں لگدے۔ایہناں چھتاں دا سنبدھ سدھا دروازے نال رہندا تاں ہی دروازے نوں لگا ہلکا جیہا دھکا پوری چھت کنبا دیندا۔
ایہناں سنگھنے نِیویں گھراں وچ مُشکل نال لنگھدیاں گلیاں وچ بندہ صرف آپنا ہی آکار لے کے لنگھ سکدا سی۔کُجھ ہور چُکن لئی آپنا ہی آکار چھوٹا کرنا پیندا۔ایہہ جُھکی پٹھّ جدوں کھوہ والی جگہ تے آ کے سدھی ہوندی تاں ایہہ تھاں پہلاں نالوں وی کُھلی جاپدی۔ایہناں گلیاں دیاں ورلاں وچوں دور پچھے کسے آچاریا دا آشرم دسدا۔اُس توں اگے اک ڈھیہی ہوئی گھڑی سی؛جتھے کوئی نہیں جاندا۔گھُم گھُمکے اک دوجے دے گھر وچ وڑدیاں ایہہ گلیاں مُڑ مسیت تے مندر والی جگہ آ نکلدیاں؛ایتھوں کتھے وی باہر نکلن لئی سبھ توں پہلاں ایس جگہ آونا ہی پیندا۔اینے سنگھنے دروازے ہون دے باوجود وی ہر دہلیز اگے اک چھوٹا جیہا چونترا سی؛جس اُتے گھر دا کوئی نہ کوئی جیا ضرور بیٹھا دسدا۔دوروں ایس طراں بیٹھے ایہ چہرے کسے لمبی سُرنگ وچ ان گھڑے پتھراں دی کتاب وانگ جاپدے۔پر ایہناں مُہاندریاں دیاں دکھاں نال چھلیاں آوازاں دی سوگی گُونج ہمیشہ سُندی رہندی؛ جسدے ایہہ گھر عادی ہو چُکے سن۔ایتھے ویلے کویلے دی کوئی گنجائش نہیں ہوندی؛کدے وی ایہناں آوازاں دے سُر اُچے سُن سکدے سن۔مردانا بچپن توں ایہ سُندا تے ویکھدا آ رہیا سی۔تاں ہی اوہنوں ایہہ سبھ پرائیا نہیں سی جاپدا۔(پھر وی ایہ چہرے مندر تے مسجد وچ کدے نکد دُعا کردے نہیں سی دسے؛ایہ صرف چڑھے دن لئی رجواں انّ منگدے سُندے)۔
ویڑھا ایناں چھوٹا سی؛اندروں اسمان نہیں سی دسدا۔کوٹھری وچوں صرف چار قدماں بعد ویڑھا ختم ہو جاندا۔جنی کوُ جگہ سی اُتھے چند چاننی سی۔تاریاں دے حساب نال پونی رات بیتن والی سی۔ٹکی کوئی رات وچ صرف پیرن پنجے دی ٹُنکوی تار سُن رہی سی۔کدے کدے رُئیں دے بھار تھلیوں اوہدی ٹُنکار اچانک بھاری ہو جاندی۔شاید ایہ کرت دی سبھ توں ہیٹھلی سُر سی۔تھوڑی دیر بعد اوہی ٹُنکار پھر اُچی ہو جاندی۔پر اوہدے اُپر وجدا موکرا وجنوں کدے نہیں ہٹدا۔ایس ہتھ دی تھکاوٹ دا اودوں پتہ لگدا جدوں ایہ رُک رُک کے وجدا۔ایس ٹُنکار نال مردانا کتے ہور پہنچ گیا سی۔اوہ کافی دیر کرت نال جھودی اُس سُر نوں سُندا رہیا۔جسنے سٹّ وی سہنی سی،کرت وی کرنی سی تے ’ٹُنکار‘ وی سُناونی سی۔
دوبارا جاگ کُھلی تاں ہنھیرا نہیں سی۔کندھ اُتے بابے پڑدادیاں دے پُرانے ساز اُویں جویں لٹک رہے سن۔اباّ اوہناں نوں سُنن نہیں دنیدا۔ایہناں چھوٹیاں چھوٹیاں کندھاں اُتے سازاں کرکے کناں کجھ ٹنگنوں رہ جاندا سی۔اج مردانے نوں پتہ سی کہ کسے نے اوہنوںآواز نہیں مارنی۔پچھلے دنیں دو واری اباّ نال جان توں انکار کر دتا سی۔بچپن وچ ویاہ شادی ویلے امّی اکثر ایہ کہہ کے لے تُردی سی،’جنے ہتھ ہون گے اوہناں ہی ڈگے گا۔‘پر اباّ نال ویاہ کماون لئی من نہیں منیا۔رات سون ویلے وی اباّ نے سُنائیا سی،’مراثی دا فقیراں پچھے جا کے نہیں سردا‘۔پھر امّی نے اوہدی ہامی بھری۔’جس دے پچھے توں تُرداں اوہ رج کے فقیر ہویا،۔۔۔۔توں مراثی دا ذات کدھر نوں پُٹھا گھم گئی۔۔۔؟‘۔مردانے نے پھر وی کوئی اُتر نہ دتا۔ایس چھوٹی جیہی کوٹھری وچ اینیاں تلخ گلاں اینی چھیتی باہر نہیں سی نکل سکدیاں۔اوہ خود ہی اُٹھ کے باہر نکل آیا۔پرگھروں باہر نکلدیاں اباّ دیاں آوازاں سُننوں نہ ہٹیاں۔’تینوں رزق کماون توں سنگ آوندی اے؛وڈے گھراں اگے آوازاں مارن ویلے وی۔۔۔۔توں بیدیاں دا مُنڈا تھوڑی ایں۔۔۔اپنے اصلے نوں پچھان مراثیا۔۔۔جے اصلے دا ہیں تاں۔۔۔۔‘ اوہ گھروں نکل کنی دیر جھونپڑی وچ بیٹھا رہیا۔جیا کیتاکدھروں سنت رین ہی آ جاوے۔اوہدے نال بیٹھ کے اوہی گل پُچھاں۔’تیرے ورگے کرودھی نوں اُس دن ہسّنا کیوں پھُریا سی؟‘ پر اوہ تاں مُڑکے تلونڈی دسیا ہی نہیں سی۔ہسّدا ہسّدا شاید کتے دور ہی نکل گیا سی۔
 Link of Part 3
http://www.wichaar.com/news/321/ARTICLE/32970/2017-05-14.html
a


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels