Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> بول مردانیا۔۔لکھاری جسبیر منڈ ( ناول)کانڈ۔اکّ لڑی۔2

بول مردانیا۔۔لکھاری جسبیر منڈ ( ناول)کانڈ۔اکّ لڑی۔2

گُرمکھی توں شاہ مکھی روپ۔زبیر احمد
May 8th, 2017

ہن اک وار پھر تلونڈی ویکھنا پینا سی۔اُسے گلی وچوں دی لنگھنا پینا سی،جتھے سائیں دا گھر سی۔اج کل بی بی نانکی وی آئی ہوئی سی۔(جے رام نانک نوں لے گیا سی؛اوہ کجھ دن لئی رُک گئی سی)بی بی نانکی دے مونہوں اوہدے بارے سُنن لئی پہلاں آپنے آپ نوں تیار کرنا پینا سی۔اوہنے لمبے لمبے ساہ باہر کڈھے جنھاں وچ وچھوڑے دا بھارا پن سی۔دیہہ نُوں نازُک بناون نوں جیا کیتا۔ہن اوہدے چوپھیرے کھیت سن۔ آلے دوالے مہتا کالو دے کھیتاں دیاں قطاراں سن۔ایہناں کھیتاں دی مٹی تے پھردیاں اوہ انیکاں وار دسیا سی۔اوہ ساہمنے چرانداں توں اُتردیاں ڈھلاناں سن؛جنھاں توں اُتردا اوہ اکثردس پیندا سی۔جنھاں توں اگے کُٹیا نوں جاندی پیڑ چال سی؛جس تے اج کل ننگے پیریں تُرن نوں جیا کردا۔اک وار پھر اوہنے کھڑھ کے اونھاں کھیتاں ول ویکھیا جتھے کم کردے وقت مٹی وچ اک ترانہ جاگدا سی؛آس پاس دی مٹی دے سُوآس(ساہ) جاگ پیندے سن۔ایہناں وٹاں تے بیٹھ کے دواں نے کنی وار گایا سی۔کھڑیاں فصلاں ول اشارے کر اّن بنن دی لالسا نوں وڈآئیا سی۔سائیں دے اشاریاں نال کھڑیاں فصلاں پیراں دے جُھنڈ جاپدیاں سن۔شاید ایسے کر کے اوہناں ایدھر آونوں ورج دتا سی۔
تلونڈی ہور نیڑے دسن لگا۔رائے بُلار دی حویلی چوں فجر دی نمازدی آواز آ رہی سی۔ماشکی حویلی اگے پانی چھڑک رہے سن۔کلّ دیاں پّتلاں نوں ہوا نے اُڈاکے اک پاسے کر دتا سی۔اک ایسی آواز جو صرف حُکم وچ ہی ہی بولدی سُندی سی۔اج کلّ کومل ہو پُچھدی ہے۔’مردانیا آپنے سائیں دے گھر چلیاں؟‘۔ رائے بُلار دا ایہہ پُچھنا بڑا سُوادلا لگدا۔ سجرے پانی نال حویلی اگے دی مٹی مہک رہی سی۔ساہمنے حویلی دی ڈھاٹ تے لکھیاں آیتاں اُتے سجرے سورج دیاں کرناں پے رہیاں سن۔ایس ڈھاٹ تھلے سائی نال بڑے سنواد ہوئے سن۔کدے فصلاں دا اُجاڑا،کدے قاضی نال وواد۔اوہ ایتھے چونکڑی مار بیٹھ جاندا سی۔اوہدی اُپر ولّ اُٹھدی اُنگل نال آیتاں دا رنگ ہور گو ڑادسدا۔ ایتھوں اوہنوں ہمیشاں اوہدیاں معصوم بُھلاں وچ کوملتا دا پلڑا بھاری دسدا۔اوہ تے نانکی جدوں وہ اُہدے ول ویکھدے تاں اکھاّں سکیاں سکیاں جاپدیاں۔کنی وار سوچیا سی؛اوہ کوئی بھیت کیوں نہیں کھولدا؟ بس دُوار کھول دیندا ہے؛اُس وچ ویہہ کے کجھُ پتہ نہیں سی لگدا۔
حویلی ساہمنیوں وڈیریاں دی مسیت چوں رائے بُلار آپنے پروار نال نماز ادا کرکے مُڑ رہا سی۔سویر دی چمکدی دُھپ مسیت دے وڈے منیاراں اُپر لشکارے مار رہی سی۔اج مردانا رُکیا نہیں سی۔اُس توں اگے دو وڈے مندر سن؛اک وچ بُتاں دی بھرمار سی تے دوجے اگے ویہڑھا خالی پیا سی۔پر اج کلّ تلونڈی اوہ جہا نہیں جاپدا جہو جہا اوہدے نال گُھم کے جاپدا سی۔ہر جگہ کجھ خالی دسدا سی؛ہرتھاں کسے دا ہونا غیر حاضر دسدا سی۔حالانکہ اوہدی یاد بڑی مٹھی سی،پر جو سواد مٹھے نوں چکھن چوں آوندا،اوہ نہیں سی آ رہیا۔ہالے اک موڑ ہور آونا،جتھوں اوہدا گھر دسنا شروع ہونا سی۔
ایس گلی وچ سریر نوں نازُک بنن لگیاں دیر نہیں لگدی۔ایس توں اگے پیراں نوں آپنی حضوری وچ تُرنا آوندا سی۔ایس گلی وچ سائیں نے ہر کھنڈن نوں سوِکار دی تور وچ مُکت کیتا سی۔ایتھے اکھاںّدے سموہاں(بے شمار)نے اوہدے ول ترچھیاں سوالاں نظراں نال جھاکیا سی۔پر اک مستانی چال ہوا وانگ ایس راہ تے تُردی رہی سی۔ساہمنے سائیں دا گھر دسن لگ پیا سی۔
دروازے ساہمنے دولتاں ماسی کھڑی سی۔پھر اوہی آواز جس وچ اوہ ماتا ترپتا نوں ’تیرے‘ کہ کے بُلاندی سی۔’تیرے پُت دا مراسی یار آیا اے۔‘اِس دولتاں تے کدے کدے ترس آوندا۔کنی وار سائیں نوں لبھ کے لیائی سی۔فکر وچ بھجی وی پھری؛گھر گھر آواز ماردی لنگھی۔پھر وی اُس لبھو چوں کجھ ہور نہ ویکھ سکی۔اوہ باہوں پھڑی اگے چلدی پیار نال سمجھاوندی،انیکاں وار ایس گلی چوں لنگھی سی۔پر کس دی نانہہ پھڑی اے؟اوہ اُس چھوہ نوں چھوہ نہ سکی۔مردانہ دولتاں کولوں مُسکراندا لنگھ گیا۔ اندر جا کے وی اوہ چُپ ہی رہیا۔کجھ بولن لئی ہے ای نہیں سی۔نہ اوہ چہرہ سی نہ اوہ آواز جس اگے پُھرنے پھُردے سن۔اوہنے دالان پار کردیاں ماتا دی آواز سُنی۔’وے مردانیا اج سویرے ہی کیویں آونا ہویا؟اوہ پکا فرش پار کرکے ویہڑھے دی اُس کچیّ مٹی جانا چاہندا سی جتھے بچپن وچ سائیں دے کھیڈن داگھیرا سی۔بی بی نانکی اجے دسی نہیں سی۔
’اج بولیا نہیں توں؟‘
’امّی تیتھوں اک گل پُچھنی سی؟‘
’توں تاں پُچھاں دسن والے توں پُچھدا ہی رہندا سی۔۔۔۔ہالے تھکیا نہیں‘۔ ترپتا دا اُداس چہرہ ہلکی جہی کُڑتن وچ آ گیا سی۔مردانے دی چُپ وچ وی آپنے کم لگ گئی۔ویہڑھے وچ تاں سبھ کجھ اویں ہی سی پر اوہ نہیں سی۔اوہدی سیاہی والی دوات نال قلم کول کجھ پترے پئے سن۔کندھ اُتے سیاہی دے چھٹے دس رہے سن۔اوہدا ایس گھر وچ ایس طراں آونا تے چلے جانا بھاویں اک سُبھاوک جہی گل سی؛پر اج اوہنوں آپنے لئی اجہا نہیں سی لگ رہیا۔اوہنوں پتہ ہی نہیں لگا کدوں اوہ بولن لگا تے کدوں آپنا پُچھنا ختم کردتا۔
 Link of Chapter 1..Part 1
http://www.wichaar.com/news/321/ARTICLE/32900/2017-05-04.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels