Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> اِک مانی دانیاں دی

اِک مانی دانیاں دی

نادر علی
February 1st, 2009

اک مانی دا نیاں دی


ستو اوڈنی جے میری ہانی نہیں تے ورھا ودھ ہوسی۔ کہانی بھی ایہہ اک ہان دی ہے کُڑی مُنڈے دے ہان دی ! آہی تے اوہ اساڈے ڈیرے تے جد دی میں ہوش سنبھالی تے اج پنجاہ ورھے بعد بھی اساڈے حاطے بُہاری دین لگی ہوسی....نہ ہون جیہی شودھی ہوئی......پر ایہہ کہانی اوہدے ہون دی تے مُن اوہدے نہ ہون دی ہے۔ کجھ میری ہوند بھی ہے۔ اخیر بندے دی ہوند ہے کیہ ؟
میں کوئی نواں ورھیاں دا جد آہیا تیجی جماعتے تے تد اساڈے چک نیڑے کوئی سکول تے آہیا کوئی نہ ۔ سن چالیہہ وچ ساہیوال دا ایہہ پتا اجے ادھا جنگل آہیا۔ کوئی ڈھائی رُکھ آہے ایس چک وچ اوہ بھی پھروانہہ تے جنڈ کریڑ۔ نہر دے کنڈھے ٹاہلی ویکھ کے مینوں وطن یاد آ جانا جیہڑا اجے بھی اساں پچھے نُور پور نوں سد دے آہے ۔ چار جائے منڈی آوندا جاندا تے موج بن جانی۔ ایہا دُنیا آہی جے کوئی لوک داگڈّا
مل مینوں کوئی نہیں سی آہندا پر میں اچن چیت وڈا ہو گیا ساجے ۔ادھ پوہ وڈیاں دناں دیاں چھُٹیاں آہیاں تے میریاں جُوں اکھیں کُھلن لگ پئیاں اک ہور دنیا وچ۔ ساوے رنگ ودھیرے ساوے تے واہوا بسنتی لگنے ! تے ایس کُڑی ستو دیاں بلیاں اکھیں ! جوان تے کوئی نہیں ہوندا نواں ورھیاں دا پرایہا جیہا لگے۔
مجھیں کجیندیاں ، کُکڑ کُتے پکھی پکھیرو کیا کالے کیا بگے کیہڑے آہر آہے لگے ! پُھٹی دے جیہڑے کھتے کپاہ چُنی جانی اوتھے کمیں کمین اوڈاں تے گھرے دے لوہڑیاں کُڑیاں وڑ کے ونڈ چُننی۔ پر ایہہ چیچی جوگی کپاہ چُندیاں میں کسے ہور آہرلگ گیا۔ جدھر جاں اودھر اگے ستو ! اکھیں جوں میرے اندر جھات مریندیاںَ میری تکنی اُساں بھی کُھڑک گئی۔ اجے اکھیں ہی سہی ہوندیاں آہیاں۔ تھلے خبرے کجھ پُھٹیا بھی نہ ہوسی۔ پر خبرے کیہ سُجھی پئی میں کہیا ٹوہ کے ہی چا ویکھاںَ اُس اک ڈاڈھی کُہنی ماری تے گاہلیں کڈھیاں ! اوہ لہندے بھجی تے میں گھرے ال کُھری لائی۔ اساڈے دوویں مُربعے آہے نیائیاں ! اصلوں گھرے دے نال۔ میں ہٹی بھی نہ گیا۔ جھبدی شامیں روٹی کھادی تے جا
لیفے وچ وڑیا۔ آہیا بھی میرا ڈر سچا ۔ چاچے آوندیاں دُوروں پُچھیا،"پھتا کتھے اے؟"ماں میری آکھیا، "اندر وڑیااے کیہ گل اے ؟""چھیڑیا سو اوڈاں دی کُڑی نوں۔ پیو اُس دے نے میرے نال آن گلہ کیتا اے۔"ـ" اوڈ ہین ہی ایہہ تے کُتے کدائیں دے "ماں میری اگوں بولی۔ پر میری اندر تریلی چھُٹ گئی۔ دڑ وٹ کے تے انج پیا جُوں مویا۔"وے پھتیا !وے پھتیا!"میری بے بے سدیا۔ میں چپ کر کے پیا رہیا۔ وڈے ویلے ساجھرے اُٹھ کے ڈیرے گیا اوتھے وڈے بھرا نوں کہیا پئی میں مامے نال گڈے تے شہر جُلیاں ۔ کوئی اٹھ پہر وتھ ہائی۔ گل آئی گئی ۔ ہور آہریں لگ پیا۔ مدرسے وظیفے داامتحان پنجویں چھیویں انگریزی تے فارسیاں "کریمابہ بخشائے بر حال ما !" پر کتھے چھڈ دی سی ایہہ بلا !
ورھا تیرھواں چڑھیاتے آ جوانی جُھونا لایا۔ ستو تے جوان سہی پئی ہوندی سی ! میں راتی پانی دے وار تے ڈیرے تے آہیا۔ اوڈاں دے جھُگے آہے اوتھے ہی ڈیرے تے۔ اک مُربع اباد آہیا تے اک اساں اجے ادھا کراہیا سی۔ اس لُگے وچ اوڈاں دے جھُگے تے ڈنگراں دا حاطہ سی۔ ساری شام میں مُڑ اوس بلی دیاں اکھاں وچ اک ہور تماشہ ڈٹھا۔ مینوں لگے جُوں بلیندیاں آہیاں اکھیاں۔ پریاں تے مینوں بھُلیکھا آہیا تے یاں ستو آہی کھچری ۔ انھیرا پیندیاں ہی میں جد نیڑے ہوک ے ہتھ لایا تے اوس ماری لت تے میں کھالے دے اندر تے ہُن اوہ گھرے ال نسی تے میں لہندے پنڈوں باہر ! وڈے ویلے تائیں بنیاں تے پھردا رہیا ۔ "راتی اینویں بنے تے ہی سوں گیا ساں"میں بے بے اگے جُھوٹھ بولیا۔ "ایہہ تےلگدا اے کھالے وچ سُتا پیا سیں !"پر اگلی گل کسے پُچھی نہ تے میں کیہی سی دسنی۔ اخیر میں وداہو ہی گیا۔ دسویں جماعتے ساں تے چاچا بہشتی فوت ہویا۔ میں مدرسہ چھڈ وڈا چودھری ویلے توں پہلے ہی آن بنیا۔ مُن ویاہ بھی ہوگیا تے ترے بچے اگڑ پچھڑ ! تیویں میری اکلی دھی آی ۔ رحیم یار خان اوہناں دے امباں دے باغ
آہے ۔ سوہرا مویا تے میں ودھیرا امیر تھی گیا۔ چک کوٹھی چا پوائی۔ کوٹھیاں دے سے خانے ہوندے نیں۔ کتھے اکوپسار کوٹھڑی تے باہر مرداویں بیٹھک تے کتھے ایہہ گھمن گھیری ماڑی !
ستو اوڈنی دا بھی میرے نالوں پہلوں لاکھی اوڈ نال ویاہ ہو گیا آہی۔ ایس نوں تے جُوں رنگ لگ گیا آہی۔ لوکاں ایہہ بھی آکھنا پئی لاکھی دے چارے بھراواں تے پیو نال بھی وسدی آہی۔ جانگلیاں پکھی واساں وچ کجھ سانجھا بھی سنیندا آہی۔ پر کجھ چک آلیاں نوں ایہہ بھی دُکھ آہیاپئی ستو قابو کسے دے نہیں۔ اوڈ آہے تے و رُولے بلیاں سُور تے ہور بلائیاسں لاکھی ہے۔۔ سُور دا"اوس میری شودھی ساؤ آنی چُپیتی بُڈھی نوں ویڑھے رڑکا ماردیاں جُوں اوہ جنا تے میں زنانی۔ اُنج تے مینوں خیر مہر آہی ۔پنڈ دا وڈا چودھری ساں تے بُڈھی ساؤ نیکوکار آہی۔ پر ستو مینوں پیراں توں کڈھ چھوڑنا۔ اُس دے اگے تے جو رنگ آہے سو آہے اُس دی ہُن ٹُردیاں پچھاڑی بھی جھلی نہ ای جاندی۔ خواجہ غلام فرید ہوراں سچیاں ڈٹھیاں نازک نازوجٹیاں ! جُوں جُوں لاکھی مرداجائے ستو ہور سوائی ہوندی جائے !"کریمابہ بخشائے بر حال ما"لاکھی آہیا بھی ماندہ ۔ واہک تے اوہ آہیا کوئی نہ ۔ اوس ماڑی موٹی مزدوری ہی کرنی میرے تے دو چار ہور مُربعیاں
تے۔ سیپ بھی آہی کوئی نہ۔ ستو کوٹھی بُہاری لا جانی پئی آہی اصلوں اساڈے حاطے دے نیڑے ۔ اساڈے چکیں گوہیا تے کوئی کمی چُکدا آہیا ، گھرے دی صفائی تے لوکیں آپ کردے آہے۔ پر اوس کدے کان نہ کیتی۔ میری بڈھی ایہہ بھی کہیا پئی تنخواہ لا چھوڑئیے پر اجے پنڈیں رواج نہیں سی۔پیسے ایڈے آہے کوئی نہ ۔ ساہیوال نوں پُھٹی نہیں ہُن کھکھڑیاں مالٹیاں آن بھاگ لائے نیں ! نالے ایہہ کم تے لوکے نال ہی کرنے ہوندے نیں ۔جو جٹاں وار کھائے اوہ رواج ہویا۔ کمنیانی نال وسنا بھی رواج آہیا۔ پر میرے واطے تے اوہ اُنجے آہی جُوں سیدو کھیڑیاں ہیر آہی ۔ پرمیں جوں آکھیا اے مینوں خیر مہر آہی۔ کجھ کوٹھی نے آن انھیر پایا۔ آلے دوالے آلیاں تے پک آہیا پئی ستو میرے نال وسدی آہی پرستائی ورھے پہلوں جد اوس مینوں کھال وچ دھکا ماریا اوہ دن تے ایہہ دن میں تے گل بھی نہیں کوئی پُٹھی کیتی۔ اوہا پئی وجدی گجدی آہی ۔چھاہ ویلے تائیں میری بُڈھی دی گھٹ آواز آونی ۔ اوس وچاری ہولی جیہی بُلانا باہروں ویڑھیوں تے ستو جوں لاؤڈ سپیکر تے اعلان کرنا، "چودھری ! چدھرانی بُلیندی آ۔"جوں اساڈے دوہاں دی ٹچکر کر دی ہووے۔ اوس ویلے میں تے ستو دوویں چالیہیاں دے گیڑ ہوساں۔ لاکھی اصلوں مرن ہاکا ہویا پیا سی۔ ہاڑی تے مزدوری بھی نہ سُو کیتی۔ کنکے دے بوہل تے میرے منشی اک بوری دانیاں دی ستو اگے رکھی۔ میں کہیا، "منشی اک مانی ہور دے ایہدا گھرے آلا ول نہیں تے اساڈے کول رج دانے ہن۔"مُنشی دانے منن لگ پیا تے میں گھرے ال ٹُر پیا۔ شامی اُچیچی ستو گھر آئی۔ میں لما پیا ساں۔ چودھری بہوں بھاگ لگن تینوں ! چوکھا وادھا ہووی۔"میں جُوں خدا رسول دا حکم اے اکھ پٹ کے بھی نہ ڈٹھا۔ نالے خیرات کیہی جتانی ۔ پر وڈے ویلے ہور ہی ستو میں آپنے ویڑھے ڈٹھی۔ موئی کُٹھی اصلوں ہاری اصلوں مُکی۔ میرا وڈا جاتک جیہڑا ہُن دساں توں اُتے سی میں اکثر اوہنوں تاڑدیاں ڈٹھا۔ اوہنوں بھی تے مینوں بھی۔ آخر نویں نسل جو ہوئی۔ پراج دے حشر دیہاڑے اوہ بنا سانوں دوہاں نوں ویکھے وچکار دی لنگھ گیا۔ جُوں میں تے ستو آہے کوئی نہ ! تے اک ہان تے اک حیاتی دی کہانی جوں اصلوں مک گئی


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels