Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> اُک کُڑی دی کہانی

اُک کُڑی دی کہانی

نادر علی
January 31st, 2009
1 / 5 (1 Votes)

اِک کُڑی دی کہانی

میر پوروں میں اکثر بھمبر جاناں۔ ہر واری اوہا گرمیاں وچ چھ ست وجے تے سردیاں وچ نو دہ وجے دی بس تے ۔ گل میں سارے راہ کسے نال نہ کرنی۔ ڈریور کلینر سارے واقف ہوندے رہندیاں وچوں کوئی ہٹی کدے آیا ہووے تے اوس علیک سلیک کرلینی ۔ ورھے دُوئے کوئی اجیہا بھی مل پیا، جس میری کوئی شے پڑھی ہونی ! اوس ذرا اُچیچی علیک سلیک کرنی، "ول او دانش صاحب ؟"جے ایہہ تخلص دی پوچھل نہ ہوندی تے شاعر شودھا کیہ کردا ! آہدے ، "ول او قبلہ شاعر صاحب ؟"تے مُڑ پنجابی دی شاعری تے کوئی ورلا ای جاندا ہوسی ۔ کوئی یونیورسٹی دااک ادھا پچھلیاں ویہہ ورھیاں وچ ملیا تے اوس "پروفیسر صاحب ول او ؟"کہنا، کتھے دی پروفیسری تے کتھے دی شاعری ! اصل گل تے ایہہ آہی پئی میر پور دے سنیاریاں نوں آوندا تے ہوسی پر وڈیائی اساڈی جہلم گجرات دی بولی دی آہی۔ میں سنیارا کم تے نہ سکھیا پر بولی اوہا رہی ۔ایس لئی میر پور وچ مینوں شاعر دے طور تے بھی گھٹ لوکیں جاندے آہے تے بس وچ بھی میں گل گھٹ کرنی تے تکنا باہلا !
میں مہتاب دی لال قمیض پہلوں ڈٹھی مُڑ ایہہ پئی بچی دی لاش اے۔ "گڈی روک !"میں ڈریور دی بانہہ تے ہتھ رکھ کے آکھیا۔
"اُو ! کُو ! بی جی ! "اک عورت پچھوں بولی جوں پہاڑناں آہدیاں نیں۔
"لوٹی ! دھاڑا!"دوئی عورت نی آواز آئی۔
ویکھو پئی ساری بس مردان نال بھری آہی اک میں لاش ڈٹھی تے اک ایہناں دوہاں عورتاں ! پر فیصلے تے مرداں ای کرنے ہوندے نیں۔
"اوہ بس کاہنوں کھڑی ہوئی اے ؟"اک مرد بولیا۔
"اوہ بھائیا جا کدھرے پہچاسیں بھی اساں کی ؟"دوجا مرد بولیا۔
"لاش اے !"" لاش اے !"اک آواز آئی۔
"کیہ زمانہ آ گیا اے ؟"دُوجا کوئی بولیا ۔
میں ای پہلوں لتھا تے بھج کے "لاش "ال ہویا۔ میں ای سببی ڈٹھا پئی اجے ساہ آہیا ! ،ماڑی جیہی چار پنج ورھیاں دی سانولے رنگ دی بچی آہی۔ ساہ اصلوں بے ملوم، تے ماسا سارا لہو متھے تے۔ پر اوہ تے تد سی جد مہتاب اک اوپری لاش سی ! مُڑ تے اوہ ہور مخلوق بن گئی تے اگلے چار ورھیاں وچ میری جان ای بن گئی !
"بچی اجے ساہ تے لے رہی اے!"میں ڈریور نوں آکھیا۔
" مُڑ کیہ کرئیے سو ؟"کوئی بس وچ بولیا۔
میں ڈریور نوں کہیا ، بس واپس میر پور لے چلے تے سی ایم ایچ سدھا چلے۔
"دانش صاحب بہوں سوال جواب کرنا پوسی !"ماڑا جیہا ڈریور بھی کہیا۔ پرمیر پور پنج میل ای سی۔ "میں ذمے دار ہوساں۔ مینوں تے بچی نوں لاہ کے بس لے جایو!"
"تُساں نے کسے واقف نی بچی ہوسی ؟"مُڑ اک پہاڑیا بولیا۔ "نہیں راجہ صاحب انسان نی بچی سہی ہوندی اے !"میں اوکھا بولیا۔ "ہاں جی انسانی فرض بھی بننا اے اساصں نا !"راجہ صاحب فٹ پاسا پرتایا ! تھانے پُہنچے تے افسر جانُو کر کے مسئلہ کوئی نہ بنیا۔ بچی نوں اگلے دن صبح ہوش آ گئی ۔ پرایتھوں تے کہانی شروع ہوئی۔
"بچے کیہ ہویا سی ؟ "میں سر تے ہتھ پھیر کے پُچھیا۔ بچی ہتھ لاون نال تربکی !"گر گئی تھی ؟"اوس پہلی گل کیتی ۔ میں سمجھیا بچی دہشت نال ای ڈری ہوئی اے۔ اجے پُچھ پڑتال نہ کرئیے۔ بچی پانی پیتا۔ دوائی بھی بڑے آرام نال ے لئی ۔ ٹیکہ لایا بھی جد نہ ہلی تے مینوں سمجھ آئی کنی کُو دہشت سی !
"کیا کھائے گی میری بچی ؟"میں مونہہ چم کے بڑے سہجے نال پچھیا۔
"کھانا !"اوس دُوجا کلمہ بولیا۔
"شُکر الحمد للہ!"میری بیوی آکھیا تے سُوپ اگے کیتا۔ میں ہن اک عجب چیز ڈٹھی ۔ بچی حمیدہ کولوں نہیں سی تریہندی میرے تے ڈاکٹر حلیم دے ہتھ لایاں ڈر دی سیانا ڈاکٹر اے۔ اوس میرے نال پُور اتفاق کیتا پئی بچی نوںپچھیے کُُجھ نہ ! پر اک فکر آہی پئی گھر آلیا فکر ہوسی ۔
"بچے کیسے گری ؟"
" کار سے !"تے بچی نوں جوں ہجکا لگا ! کرنل حب میرا ہتھ دبایا تے میں مُڑ چُپ ہو گیا۔
"ناں کیہ اے میرے بچے دا ؟"ہُن حمیدہ پُچھیا۔
" مہتاب!"تے بچی ڈر کے حمیدہ دی چھاتی نال لگ گئی ۔
"کس دی بیٹی اے ؟"حمیدہ پیار نال گھٹ کے پچھیا۔
"امی کی !"بچی ہولی جیہی بولی۔
" ابو دی نہیں ؟"حمیدہ ہس کے کہیا۔
"نہیں !"بچی نے کہہ کے ساری کہانی سُناچھوڑی۔ پر ایہہ کہانی تے چار ورھے لگے کھلدیاں !
"کہاں جا رہے تھے !"میں جھٹ ٹھہر کے پُچھیا۔
"گراں!"اوس پولاجیہا آکھیا۔
"کونسا گراں؟"میں جھبدی پُچھیا۔
"نانوکا !"اوس کہیا تے اوس دے اتھرو آ گئے۔
"گاؤں کا نام کیا ہے ؟"میں کہیا شیت کوئی سرا لبھ جائے
"مجھے پتہ نہیں !"اوس اوکھت بنا چھوڑی۔
"کہاں سے آ رہے تھے ؟"میں مڑ جتن کیتا۔
"انگلینڈ سے !"اوس اوکھت ودھا دتی۔
"انگریزی آتی ہے ؟"حمیدہ پُچھیا۔
"یس!"اوس انگریزاں ہار کہیا۔
پر گل اگلے اک مہینے وچ ایس توں اگے نہ ودھی ۔ بچی دہشت زدہ سی۔ ایہہ تے سمجھ آ گئی پر بجھارت بن گئی ۔ پلُس بھی اک ادھ دن زورلایا۔ اسی اخبار وچ تصویر دتی۔ "بچی ! عمر تقریبا "پانچ سال۔ رنگ سانولا۔ انگریزی اُردو پنجابی بولتی ہے۔ ماں باپ کا نام بتانے سے قاصر ہے یا ڈرتی ہے !"کوئی خبر نہ آئی۔ اوس دن دا تے ہفتے دو پچھے دے جہاز تے ناں چیک کروائے کوئی مہتاب ناں دی بچی مُسافر نہیں سی!مڑ پی آئی اے نوں ساری گل دی چٹھی پائی۔ مہینے بعد مُڑ اوہا جواب مہتاب ناں دی کوئی بچی انگلینڈ توں
یا پنڈی لہور آلے جہازاں تے نہیں سی آئی !
جوں کہانیاں جیون وچوں بندیاں نیں۔ انجے جیون بھی عجب عجب کہانیاں نال بندا اے۔ "بڈھے بے اولاد شاعر نوں خدا بچی چا دتی !"بچی نے سنیاریاں دے گھر بھاگ لا بچی آہی کوئی ہور جہان دی مخلوق ! اوس کُڑیاں نال تے میری بیوی نال رج ہسنا کھیڈنا پر مرداں دے نیڑے نہ جانا ! تے دنیا جہان دی گل پُچھ لوو، ماں باپ دے ناں تے جندرا ! فکر مینوں ایہہ نہیں سی پئی ماں باپ نہیں لبھے۔ سگوں ہن ایہہ سی کوئی ظالم ایہہ دعوی کر کے نہ لے ! مُڑ ایہہ پئی کوئی کدھرے کسے ماں دا میرے ہار دل نہ دُکھدا ہووے ! مہتاب دے آون نال میرے والد مرحوم صاحب دین سنیارے دے گھر اصلوں دولت دا مینہہ ورھن لگ پیا۔ مینہہ تے میر پور ولیتاں وسایا۔ پر صاحب دین کے سونے دے جانو ای بڑے سن۔ میرے تناں بھراواں جیہا نہ کوئی کاریگر سی تے نہ سونے دا بیوپاری نّوے دے بعد جوں ڈالراں تے سونے دا ہڑھ آ گیا ! اوہناں میری پروفیسری تے دس ورھے پہلوں چھڈا دتی۔ میں وڈا بھرا ساں تے پڑھیا لکھیا۔ کدھرے گل بات دی لوڑ ہوندی اے !"بھائی جی کوٹھی رہوو، دریا تے سیر کرو تے شاعری کرو!"میرے بھراواں کہیا۔ سچی گل ایہہ ہے پئی اسلام آباد توں میں بھی بہوں تنگ ساں تے آزاد کشمیر دا کر کے لہور کوئی نہیں سی ٹوردا!
پر میر پور توں اگلا شہر تے بریڈ فورڈ ہویا ! بھتیجے بھتیجیاں انگلینڈ انگلینڈ کُوکدے آہے۔ میریاں دوہاں نکیاں بھراواں کول شہریت ہے سی جد ابا جی سن پنجاہ وچ گئے۔ اک میں کدے نہیں ساں گیا۔
مہتاب نال کوٹھی دی رونق ہو گئی۔ شریف میرے وچکارلے بھرانے بریڈ فورڈ "دانش جیولرز"کھول لیا سی۔ حنیف بھی ہن نس گیا۔ "بھائی جی تہاڈا بچی نال دل لگا اے۔ شاعری کرو۔ پیسہ بھی مہتاب دے آون نال دگنا ہو گیا اے ! تُسی ایتھے خوش اسی اوتھے خوش !"حنیفے آکھیا۔
پر مہتاب دی بجھارت ہی ہن میرے جیون دی کہانی بن گئی ۔ میں سوچیا ولیت جا کے خبرے کوئی سرا لبھے ایس کہانی دا ! بھرا تے اگے اُڈیکدے آہے۔ میں بچی نوں عدالت وچ لاوارث کر کے لے پالک دھی بنا لیا ۔ ہن بھائیاں دا کروڑاں دا کاروبار آہیا ویزا سارے ٹبر دا آ گیا ۔ چھبی اپریل بچی دے لبھن دے دن، سن ستانویں (97) وچ میں ولیت ٹر گیا۔ اصل وچ سن ستانویں وچ پیپل پارٹی دا بھٹھہ بیٹھن نال ہن دل بھی نہیں سی لگدا!
اک سال ولیت جا کے وقت لنگھدیاں پتہ نہ لگا۔ کجھ میں بچی نوں انگریز علاقے توں باہر آون نہ دتا۔ انگریز بچیاں نال اوہ خوش رہندی سی تے پچھ گچھ بچے نہیں سن کر دے۔ او س مینوں ابو تے حمیدہ نوں اماں بنا لیا۔ پر دل نہیں سی مندا پنج سال دا بچہ ایڈا پیڈھا ہو سکدا اے ! تے ایہا میرے دل وچ گنڈھ آہی ، جیہڑی بُہتا تنگ کر دی سی ! بچی کھلے دی نہیں تے کنج حیاتی گزارے دی ؟ میں روز دی ڈائری لکھنی ۔ اک اک گل بچی دی لکھنی پر اوس کھرا نہ پھڑایا!
میں سال بعد بچی دے سارے میڈیکل کروائے تے اک بڑے مہنگے پرائیوٹ سکول داخل کروایا جتھے کوئی دیسی بچہ کدے نہیں سی گیا۔ اوس دا ہمیش پہلا نمبر آونا۔ ویہویں صدی لنگھ گئی پر بھیت ایہہ صدیاں دا جوں کھلدا نہیں سی ! اکیہویں صدی چڑھ پئی سی ! جُوں جُگ نال جگ بدل ویسی !
نیویارک لندن وڈے جشن اکیہویں صدی دے ہوئے۔ "عالمی پنجابی مُشاعرہ"سکھاں کروایا میں ہن ودا شاعر ساں۔ دو نُسخے "چن میرے ویڑھے دا"، "چن پوہے دا کسے نہ ڈٹھا!"پاکستان وچ چھپ چکے سن۔ شاعری نوں وتر تے میرے ویڑھے دے چن مہتاب لایا۔ پر چن توں گرہن نہ لتھا !
وڈا مُشاعرہ البرٹ ہال ہویا۔ موسمی شاعراں دے علاوہ بھی بڑے لوک آئے۔ اک بیٹھک سوچیا گھر بھی کر لاں۔ گھرے دی بیٹھک شاعراں نوں شراب بھی ڈاہنی پوندی اے۔ تے چوکھی پی کے مشاعرے سچ دے کچ بن جاندے ہن ! کوئی پرانے فلمی گاون گان لگ پوندے ہن تے کوئی اُچے اُچے ماہیے ! شاعراں کنجراں بے سُریاں دی ویلے سر کسے منے ہوندی تے کیوں اوہ شاعر بندے۔ دو چار شاعر لمّے بھی پے گئے۔ ایہناں وچ اک آزاد کشمیر داشاعر 'اقبال ثانی 'بھی آہیا۔ اقبال اوہدا ناں تے ثانی تخلص سی۔ چوکھی شاعری نعرے بازی تے پہاڑ ڈھاون تے عرش ہلاون دی آہی!
حمیدہ تے مہتاب راتی تے بیٹھک نہ آئیاں پر وڈے ویلے ایہناں مُردیاں نوں کھیر کھواون تے چاء پلاون آئیاں۔ مینوں اچن چیت اک بچی دی چیک دی آواز آئی ! میں دوڑیا تے مہتاب رو رہی تے تھر تھر کمبدی سی ! میرے نال آ لگی، "ابو ! ابو " اوہنے اقبال ثانی دے کمرے ال اشارہ کیتا۔ پل وچ جوں مینوں چودھاں طبق روشن ہو گئے۔ ساری کہانی مہتاب دی ! تے ساریاں نظماں اقبال دیاں پچھلی رات آلیاں ہن سمجھ آئیاں !"مینوں جیون بُہتا لوڑی دا ..........میں پا لیا بھیت مروڑی دی ! میں پا لیا بھیت مروڑی دا !"استھائی سی۔ "پر سے میری پشیمانی دا جد موتی بن کے ڈھین لگا ! ایہہ موتی سُچے موتی نیں رب سچا آپے کہن لگا!"ایہہ اک نظم تے سگمی ترجمہ سی علامہ اقبال دا۔ میں بچی نوں کچھڑ چایا تے جوں اک گل ٹر دی لگی آوندی سی ! اندر جا کے میں ٹھڈا ماریا اقبال ثانی نوں ! "اُٹھ ماں پاڑا ! میں تینوں دساں بھیت مروڑی دا ! توں چار ورھے پہلوں گھٹ بھریا۔ "ایہہ تُساں کتھوں لبھی اے ؟ تُسی میری زندگی بارے جاندے نہیں سو دخل نہ دیو !""بالیا ! تینوں میں اوتھے مار ساں جتھے پانی نہ منگسیں ! توں مینوں نہیں جاندا ! میں تے تیری رگ رگ جانناں آں ! "
ـ"تہاڈی شاعری تے میری شاعری وچ بھی فرق اے !"اوہ ہسیا۔
میں کہیا، میں پُلس وچ کیس دیندا جے بچی نوں کجھ فائدہ ہوندا۔ بچی دی ماں نوں بُلوایا تے سارا بھیت کُھلا ۔ اقبال بُڈھی کولوں پوند جان چھڈانا چاہندا سی ۔ بچی گلے پے گئی۔ اوس خون دا منصوبہ بنایا۔ بچی دے ٹکٹ تے ناں ہور لکھایا۔ بچیاں بچے جے کُڑیاں ہون تے خبرے ناں بھی کوئی پڑھدا نہیں !
اوہدا قتل دا منصوبہ سی تاں جو آ کے دُوجی بُڈھی کر لے۔ پر مہتاب دی ماں نہیں سی چھڈ دی ۔ اوس انگلستان آ کے دسیا پئی کڑی نوں پہاڑی توں سٹ آیا اے تے اُساں بھی مار دیسی جے اوس زبان کھولی ۔ اُس نوں لے کے سکاٹ لینڈ چلا گیا۔ سال امریکہ بھی رہیا پر مہراں روندی ای رہی۔ رو رو اوس اکھیاں پئیاں لُوہیاں ۔ اوس دینہہ چڑھیاں روناتے راتی پیندیاں رونا ! مہراں کولوں بالے دی جان نہ چُھٹی ! پر شاعری لگی رہی ! مہراں آئی تے بچی سنجان گھدا۔ میں تن مہینے گھر رکھیا تے سکیا رُکھ جوں ہرا ہو گیا۔ مہراں جوان ہو گئی تے بالا بھی کجھ کجھ بندہ بنن لگ پیا۔ مہراں دے مُڑ بچی بچہ ہون آلا سی۔
میں ایس شرط تے بچی موڑی پئی کاغذاں وچ میری بچی ہی رہسی۔
اک ہور بچی مہراں دے ہوئی تے مہتاب رون لگ گئی ۔ میں اوہنوں اوسے سکول رکھیا۔ اوہ مینوں ہن دادا کہندی اے ! پر اکثر سوچناں، ہے بھی کوئی رشتہ مرد تے عورت دا !



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels