Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> نویں کہانی

نویں کہانی

نادر علی
January 31st, 2009

نویں کہانی

جیل دے اندر ہور تے باہر دُنیا ہولی۔ پر اج میرے دِل وِچ ایہہ فرق نہیں سی۔ میں باہر مُ
ڑ کے پُرانی دُنیا وِچ لگا آوندا ساں۔ اِک جوں میں اوہ نہیں ساں، جیہڑا پنج ورھے پہلوں اندر گیا۔ دوجا دُنیا جوں کُجھ بدلی ہوئی سی۔ اِک بے وساہی بھی آہی۔ جُثہ بھی کُجھ تُٹا تُٹا جیہا سی۔ بُڈھڑا تے ستائیاں ورھیاں دا ہوندا نہیں پر اج جوانی آلی گل بھی کوئی نہیں سی۔
جیل دی ڈیوڑھی وِچوں نِکلدیاں کیہڑا چِر لگدا اے۔ اِک اندر دا بِھت بند کرن تے لگالا کُھلن دا آہر
آہیا۔ ڈپٹی صاحب نے لمی لِکھت پڑھت بھی نہ کیتی۔ پوتلی وچ دو جوڑے کپڑیاں دے تے لوکوں آئیاں دوتِن چِتھیاں۔ کوئی مینوں باہر لین بھی نہیں سی آیا۔ سو موار مُلاقات دا دِن سی، باہر بڑی بھیڑ آہی۔ پر پھیر وی اج میں اُکا اِکلا آہیا، جیہڑا ساری عُمر لگدا سی لہوروں لوک جاندیاں پئی رہندی دُنیا پچھڑی ہوئی اے تے میں ہی میلے تے لگا جاناں۔ اج اوہ بھی نہیں سی۔ نہ لہور لہور تے نہ لوک لوک سہی ہوندا سی۔ اِنج ہاریا ٹُٹیا اج اوہ ہیرو باہر آیا، جیہدی نہ کوئی ہیروئن سی تے نہ کوئی کہانی۔ اِنج میرے جیون دی ایہہ نویں کہانی شُروع ہوندی اے۔ اندر جاندیاں جوں میں آپ چھوہی سی، اُنج اج نہیں سی۔ کہانی مینوں پئی پاوندی آہی۔ کوئی آہر نہیں، سار نہیں! آخر میری پُرانی ساری کہانی انہونی تے نہ ہوسی۔ پر اج اوہدا مُونہہ سِر ہے کوئی نہیں سی! ڈاکٹر ایہہ بھی کہیا پئی سن اُنہتر وِچ جد مین اندر گیا ساں تے پُورا ڈھارا پاگل ساں! پر جو یاد اے، اوہ سودا کیہاَ؟ مینوں تے پل پل یاد اے اوس پُرانی کہانی دا جیہڑا میرا جیون آہیا!
جیہڑا بھی لوکوں شہر آوے اوہ ایہا سمجھدا اے پئی کوئی ہور بھی ہوسی میرے جیہا سُورما! ہماتڑ پینڈُو ایس گل دی چوکھی مار کھانے آں پر ایس چُوہڑیاں والی
آکڑ دا تروڑ نہیں ہائیں مائیں لبھدا! دُوجا ایہہ پئی پِنڈوں لہور آئے آں تے جوں کھوتی تھانیوں ہو آئی ہووے! پر چوکھامان ایہا سی پئی لہوریئے میرے ساویں نہیں ہو سکدے! میرے ساویں تدتے کوئی بھی سہی نہیں سی ہوندا ! اج میں کِسے دے پاسکُو بھی نہیں!
جماعت نے بھی ہتھ کیتایاں میرے نال ہتھ تے ہونا ای آہیا۔ ہتھ تے قُوبے کیتا۔ دو ورھے پہلوں میں سوچدا ساں نِکلدیاں اوہنوں تھاں مار ساں! پر اوہ ہُوٹا تے ہُن مُک ای گیا اے۔ اِک ہُوٹا ای سمجھو میری حیاتی! جِس دِن قُوبے چھیمے نوں ماریا می
ں موٹر سائیکل تے نال بیٹھی دُوجی سواری نہیں ساں۔میں ہی سبھ کُجھ آہیا۔ قُوبے دے نال چڑھیا بھی تے گھوڑی چڑھیا لاڑھا آہیا۔ مینوں لگے جوں ساری یونیورسٹی مینوں پئی ویکھدی اے! تد سارے جگ دی ہر شے میرے دوالے بھوندی آہی!
کُجھ مروایا شبنم نے! اوہ تتی تریل تے یونیورس
ٹی دی ملکاں آہی تے مُر جماعت دی ورکر ہوئی۔ میں سمجھیا میرے پاروں! پر اوہ تھباک زُلفاں جیہناں دے پڑچھنڈے نال کئی سُکے رُکھ ہرے ہوئے، چادر وِچ وڑ کے جبھی لوکاں نوں بُھلیاں تے نہ ہوسن! پر شبنم نہ تے کوئی اینویں کیویں کُری سی تے نہ سُکھلیاں ہار ٹُھلھی۔ اوہدا سریر تے اِک چھمک ہار سی۔ ایسے چھمک دے چھانٹے نال میں آپنی رُوح دے کھلہے گھوڑے نوں کئیں واری ٹورن دا آہر کیتا۔ دونہہ ورھیاں دی قید تے ایس سُفنے وِچ لنگھا چھوری۔ پر ڈاکٹر چُغتائی، جیل دا ڈاکٹر بڑا سیانا سی۔ میں کہیا، "ڈاکٹر صاحب دِل بڑا کاہلا پیندا اے۔ تراہ جوں موت دا لگار ہندا اے۔ "اوس کہیا، "ڈاکٹر صاحب دِل بڑا کاہلا پیندا اے۔ تراہ جوں موت دا لگا رہندا اے۔ "اوس کہیا، "چودھری! چاہ تے نہیوں پِیندا؟ چاہ موئے گھوڑے نوں چھانٹا مارن اے۔ گھوڑے نوں جان لوڑی دی اے، چاہ چھڈ دے۔ کاہل چُھت ویسی۔ "میں گل پلے بنھ لئی جوں بچے جوڑ دے آہے، "اِس چاہ کی مُجھے چاہ نہیںاِس چاہ کو چاہ میں ڈال!" چُھٹی تے شبنم دا چھلاوہ وی چھڈ گیا۔ اِک سُفنا مُکا!
پر کدے جیوندی شبنم دے نرالے
آہر آہے جوں وارث شاہ ہوراں آکھیا اے، " ّعِشق بولدا اے نڈھی دے تھاؤں تھائیں!"کدے جے اُٹھدیاں بہندیاں اوس نال سریر بِھڑنا تے اوس دے پِیڈھے لچک آلے پِنڈے اِک مُلوک شُوشک ہار پِھر جانا۔ ایہہ سُفنا جوں اِک کھوہ اے! پر میں جیون دے وڈے آہریں لگا ساں۔ جماعت میرا جیون سی۔ ایہہ اِنسان دی اِسلام دی سانجھ ہی دِل لوڑدا آہریں لگا ساں۔ جماعت میرا جیون سی۔ ایہہ اِنسان دی اِسلام دی سانجھ ہی دِل لوڑدا آہیا۔ مسیت، نماز با جماعت نے میرے نادر اِک اگ لا چھوڑی۔ سردیاں وِچ مینوں پالا نہیں سی لگدا۔ شبنم نوں بھی میرے نظریئے دی لگن دی اگ نے جوں کُندن بنا دِتا۔ نظریہ تے اوہ چواتی اے جیہڑا حیاتی دے سُکے بالن نوں بھانبھڑ بنا چھوڑدا اے۔ "لیفٹسٹ" مزدُور کِسان پارٹی آلیاں چھوہراں دے پلے اوہ تاریخ دی چودھاں سو ورھیاں دی گواہی نہیں سی! میرا نِکیاں ہوندیاں دا عِلم کم آیا۔ میں مسیت دے مدرسے معصوم چھوہراں نوں درس دیندیاں کہنا، "راہنما؟ اوہناں؟"اوہناں "مُصطفٰے! مُصطفٰے!"کہہ کے مینوں جپھا مار لینا۔ میریاں اکھاں وِچ اتھرُو آجانے۔
پر جوں ٹُتن جُڑن کِد ھرے کاکٹھا لگا پیا سی۔ میری نظریاتی نِینہہ ماڑی آہی یاں شیطان تے شر۔۔۔۔ خیر دی طاقت تے غالب آگیا۔ میں اِک وار عِشق رسول تے عِشق خُدا دا جھلکارا تے دِٹھا پر میرا بھانڈا نِکا آہیا، ڈُلھ گیا سبھ کُجھ! میں میلے کپڑے پائے تے شبنم چونسی پالئی۔ میں پنج کتاباں چُکنیاں تے اوس دس چالینیاں!میں میلے کپڑے پائے تے شبنم چونسی پا لئی۔ میں پنج کتاباں چُکنیاں تے اوس دس چالینیاں! حالت خستہ اچن چیت ہو گئی۔ میں پُورا شُدائی ہون توں پہلاں اوس نوں پُچھیا، "ایمان دی پُختگی دی تھاں خستگی کیوں اے؟""خستہ ختائیاں! خطائی آں! خطائی!"اوہ ہسی۔ ختائیاں تے خطائی دا عجب دو سُخنا آہی۔
اوس دِن پہلی واری سودا دِی چھِٹ پئی جِس ایمان دی دیگ ونجا چھوڑی! شک تے وسوسہ دِل وِچ وڑیا۔ مینوں سہی ہویا، "خطائیاں!"جوں اوس سینت ماری اے۔
میرے دِل دے اندر چُھپے شیطان ال!
پر وسوسہ گُناہ دا آہیا کہ ڈر دا؟ ایہہ بھیت کدے نہ کُھلا۔ پیِپل پارٹی آگئی۔ جماعت تے سختی ودھ گئی۔ جمعیت بھی اسلحہ بند ہو گئی۔ قُوبا تے نہ جماعت دا سی نہ کِسے دا کُجھ لگدا۔ بس سبھ توں امیر تے پچھِوں تگڑیاں دا پُتر سی۔ اوہ ہوائی ہار چڑھیا۔ پتہ نہیں پیِپل پارٹی دا جُسوس سی کہ پُلس دا کہ امریکیاں دا کہ رُوسیاں دا؟"ست خُون معاف نیں مینوں!"اوس تِناں قتلاں وِچ پھڑیچن دے بعد آکھیا۔ پر اوہ تے پٹ دی رسی آہیا! اوس خُدا دی رسی تے کدے نہ پھدھی پر جمعیت وِچ آوڑیا۔ طاقت داتے دولت دا بھی عجب لشکارا اے! مُڑ اوس مینوں نال رلا لیا۔ شراب میں تے کدے چکھی نہیں سی پر اساں دوہاں نوں شراب شریش ہار جوریا۔ اکھے، مولانا آزاد تے وڈے وڈے پاکدامناں شراب پیتی اے۔ میریاں گلاں تے اوس دی دولت دا سنگ آہیا تے مُڑ ودیائی!
میں آپنے ضمیر دی آواز نہ سُنی! لاکڑی بن گیا۔ لاکڑی سبھ توں وڈا تے سبھ توں ہیٹھلا رُتبہ اے! سائیاں دے پرچھاویں نال ودھدا گھٹدا! پر روز وڈیاں نال آپنا ناں سُننا۔ لڑائی کِسے میرے نال کیہ کرنی سی۔ لڑائی تے بلادر دے زور تے ہوندی اے یاں آپنی عقل تے ہِمت نال۔ ایہہ تِنّے رَچھ میرے کول آہے۔ اخیر لڑائی جمعیت تے این ایس ایف دی، شہرواں تے پینڈواں دی لڑائی آہی۔ پینڈو دھڑا بہوں وڈا تے ڈاڈھا آہیا۔ تے اسی دھڑے سِر ہرے پئے ہوئے۔
ـ"اُٹھ اوئے ساویا!"قُوبے میری گل سُن کے کہنا۔
اخیر کہانی دی تند آٹُٹی، قُوبے دے چوتھے تے اخیر لے قتل تے۔ چھیمے اِک دو واری جمعیت دیاں کار کُناں نوں ماریا۔ پر جد اوہ قُقبے نال کھیہیا تے موت پلوپل ہی آگئی۔
"آاوئے، چھیمے نے جمعیت دیاں مُڑیاں نوں ماریا اے!"قُوبے بُلایا۔ میں چھال مارکے موٹر سائیکل تے چڑھ گیا۔ جھٹے بعد قوبے فائر کینا تے چھیما مویا پیا سی۔ پرچہ ہویا تے میں اندر تے قوبا باہر سی۔ وار دات دے بعد میرے کمرے وچ آئے سن۔ خبرے آ کے قوبا پستول سٹ گیا ۔ یاں پُلس نے سٹ کے بر آمدگی پائی۔ پستول پہلی تفتیش وچ میرے ہتھ وچ سی۔ قوبے اک واری ملاقات کیتی۔ میں کہیا ، "راجے ایہہ کیہ ؟"
ـ"او مر نہ حسینیاں ، اسی کیس کمزور کر رہے آں۔ تیرے تے کسے نوں شک نہیں۔ واری بھگتا لے ضمانت ہو ویسی !"وارا لما ہو گیا۔ کیس کمزور ہویا۔ فیر اک تیجے مڑے دے مونہوں پستول میرا دسیا گیا۔ خریدن لین دین دیاں گواہیاں پلس پائیاں ۔ جمعیت نے بھی ایس قتل دے بعد قوبے کولوں جان چھڈا لئی۔ وکیل کون آہیا، کس کیتا؟ مینوں خبر نہیں ۔ میرے گھرے آلے تے قتل کیس نال ڈبن ہار ہو گئے۔ پنج سال سزا ہوئی۔ اپیل وچ سزا نہ گھٹی ۔
مُڑ قید تے ایس تندور تے پانی ہار سی۔ پر اک واری نہیں چویا چویا کر کے ! اخیر تاء سارے مک گئے۔ ڈاکدار ،مشقتی ، عملہ فیلہ مہربان آہیا پر رب نوں جو منظور آہیا اوہ نہ ٹلیا۔ باہر بھی خبراں چنگیاں نہیں سن۔ مُلخ ٹُٹا۔ بھٹو آیا۔ جیل بھی جوں پیپل پارٹی نال بھری پئی آہی۔ اک جان اکلی کد تائیں لڑدی۔ نماز روزے نال بھی اوہ طاقت نہیں سی ملدی ، جیہڑی بھلے وقتیں آہی!
" بے وساہی چویا چویا مکدی جند اے !
چویا اندر مک جاندا اے ،
چویا ڈگ کے سک جاندا اے !
من پرانا کھلوتا کھوہ اے !
ثابتانہ پنڈا نہ روح اے !"
اُجاڑا ہو گیا دلے دا۔
اج جیل توں اڈے ال جاندیاں ہور بھی اوپرہان تے اکلاپا ودھیا۔ خلقت آپنے آہریں میرے کولوں دور لگی جاندی آہی۔ اج کوئی سڑک فیروزپور روڈ، مال روڈ، ٹیشن پہلوں ہار نہ لگے جوں ہر شے مونہہ وٹائی کھلہی سی۔ لائلپور ہور، میرا پنڈارھیڑ ہور اے پر لہور اج ودھ کٹھور اے !"
ـ"سوہریا کدھر چڑھی آوندائیں !"جوں ہر شے مینوں آکھے۔
پر لاریاں آلا اڈہ تے اوہا نمانی ماں ای سہی ہوئی ، جس ایس آون آلی نمانی خلقت دیاں حرصاں نوں ہکھی دا دودھ چنگھایا۔ رُوڑا کوڑا ایہہ اڈہ کجھ کجھ آپنے ہار اے، لوہے دی کرسی دیاں تن لتاں سن تے چوتھی ہیٹھ اٹاں ! کجھ کجھ مینوں راہ گھرے دا لگا۔
بس ہولی ہولی بھریچ گئی تے مڑ شاہدریوں اگے فالتو سواریاں چڑھیاں ۔ میرے آلی فرنٹ سیٹ تے اک مائی تے تن بچے آہے ۔ اوہنے ٹغٹ لڑ کے دو لئے ۔ بچے ڈلھ ڈلھ پین۔ ہور سواریاں وچکار آلے ٹول تے انجن تے آ بیٹھیاں۔
"مائی بچے جھولی وچ بہا۔ سواریاں جوگی تھاں نہیں"کنڈکٹر اوکھا بولیا۔
میں مائی نوں کھڑکی ال پھسایا۔ آپ اندر آلے پاسے آ اڑیا۔ انج مائی بچے آ نال لگے۔ مینوں بچیاں گلیں لا لیا۔ مائی نے کجھ ہس کے ، کجھ پینڈو بختاوری نال پسمایا، "کتھے جانا ای جیویں ؟"
ـ"لائلپور"میں بے دھیانے آکھیا۔
"لہور کیہ کرنائیں پترا ؟"
"میں پنج سال قید کٹ کے آیاں !" میں خبرے کیوں بک چھڈیا۔
"شالا تینوں تتی واء نہ لگے بچیا !"
"ایہہ انجن دی تتی واء تے ہے۔ پر چنگا اے، نگھا آں "میں ہسیا۔ لگے جوں میری پرانی کہانی پئی مکدی سی تے نویں کہانی ٹر پئی !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels