Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> عنیتی

عنیتی

نادر علی
January 31st, 2009

عنیتی

کِسے آکھیا آہی پئی بندہ سٹھاں ورھیاں دا ہو جائے تے دِیوے دی اخیرلی دھمک ہار اِک واری مُڑ کے جوان ہون دا جتن کردا اے۔ ایہا جیہی کوئی شے پُچھلیاں دَہ پندراں ورھیاں وِچ میری حیاتی وِچ تے آہی کوئی نہ۔ تریٹھاں ورھیاں دا جوان تے کوئی نہیں ہوندا پر بُڈھا بھی میں نہیں ساں۔ بُڈھی دے مرن پِچھوں تِن ورھے اوکھے تے آہے پر جیہڑا آہر لوک فیر اِک ہور ویاہ کر ان دا کردے آہے اوہ منوں اوس بھلی لوک نال تے آپنے آپ نال دھرو سہی ہوندا آہیا۔۔۔۔ بچیاں نال جا کے رہن بھی اوکھا لگدا آہیا۔ اوہ ولیو ولی میرے نال رہن دِیاں لمیاں واراں بُھگتا بیٹھے سن۔ دوہتریاں پوتریاں نال میرا بڑا دِل لگا رہنا پر ہُن اِنج سہی ہونا پئی میں جپوں بے دھیانا جیہا ہو گیا ساں۔ ایہہ اوہناں نال دھرو آہیا........پر ایہہ ہیرا منڈی دی گل کلبوں ٹُری۔ کلب میں حیاتی وِچ گھٹ ہی گیا ساں۔ ایتکیں شیخ صاحب لے گئے تے کہیا مِمبر بن جاواں۔ میں تنگ کرن واطے کہیا، "ہیرا منڈی کیوں نہ ٹُر جاں کراں۔ کوئی فرق تے ہے نہیں منڈیاں وِچ!"شیخ صاحب تڑفے تے کہن لگے، "اوتھے پیسے بڑے لگدے نیں۔ ""پیسے ایتھے بھی بڑے لگدے نیں"میں ہور تنگ کرن لئی آکھیا۔ پر ہیرا منڈی جانا اینا سوکھا بھی نہیں سی۔ اِک واری گیا ساں چالی ورھے پہلوں چوکھی ساری شراب
پِی کے نالدے سارے لوکیں اُٹھ کے گانا سُنن ٹُر پئے۔ کِسے جانُو کہیا، "نُوراں دا ناں بڑا سُنیدا اے۔ اوہ بڑی سوہنی جا تکڑی آہی پر اساں نہ گانا آوندا آہیا تے نہ پخنا۔ اُس بیٹھی جیہی اواز وِچ مُڑ مُڑ کے گاویاں، "میں اُچی لواں تیراناں!"بے سُراتے بے معنی جیہا کوئی گاون آہیا۔ میں نشے وِچ تے آپنی شرم پاروں اوہدے پِیراں نوں ہتھ لاون دا جتن کیتا تے اوہ تے رہندے لوکیں ہسے۔ میں بھی ایہہ کِسے فِلم وِچ ڈِٹھا آہیا۔ سچی پُچھو تے ہیرا منڈی میں ناولاں فِلماں وِچ ہی ڈِٹھی آہی۔ اجکل بھی خبرے میں ناول وِچ کِسے اشراف دا پڑھیا آہی پئی اوہ اخیر عُمرے ہیرا منڈی جاون لگ پیا۔ اِس نالوں اللہ اللہ کرنا سوکھا ہے پر اوہ کم تے سِھیاں ای ہو سکدا اے۔ کوئی کھپا آہیا جُوں لوکاں مینوں دسیا۔ میرا بچہ تے لہور کوئی نہیں سی پر ڈھیر لوکیں جانُو آہے۔ گل جُوں میں آکھیا اے میرے خیال پے گئی سی! ہیرا منڈی دے راہ رُو دا بھی جانُو نہیں ساں۔ وڈی گلی جِتھے رولا تے چانن سی میں ولائی۔ پہلی بِھیڑی گلی مُڑیا جِتھے پڑدے جوگا انھیر ابھی آہیا۔ اگوں اوہا ہویا جُوں سُنیا آہیا۔ "مال چاہیدا اے بُزرگو؟ پنج ہزار وِچ اوہ دانہ جیہڑا رُوح خوش کر دیوے! پندراں وِچ ساری رات لئی بھاویں نال لے جاؤ!"کُجھ اوس بندے دا ویچن دا ڈھنگ ماڑا آہیا کُجھ رقم بھی میرے وسوں باہر سی۔ میں آپنے دھیان اگانہہ تُر پیا تے پہلا بُوہا وڑ کے پوڑیاں چڑھن ڈیہہ پیا۔ اجیہی تھاں مرنا ڈُبنا چاہندا ساں جِتھے پِیر نہ لگے میرا! وڑدیاں سار مینوں ستھ سال پہلوں آلا سیٹھاں دا گھر یاد آیا جِتھے پوڑیاں دِنیں بھی انھیریاں ہوندیاں آہیاں۔ اسی پِنڈوں شہر تد آئے ساں۔ بالاں لئی انھیرا بھی اِک کھیڈ آہی! میں اج تے انھیرے وِچ بھی ساں تے اگے ایہہ بھی نہیں سی پتہ پئی چلیا کِتھے ساں۔ پوڑیاں مُڑیاں چونتر اجیہا تے اگے بوہے تھانیں ماڑی جیہی لوء آہی۔ میں ماڑا جیہا کھڑکایا تے بُوہا کُھل گیا۔ "آجافُو کے!"کوئی اندروں بولیا۔ میں وڑیا تے اِک جوان چھوہر تے اِک بُڈھری بیٹھیاں آہیاں۔ چھوہر اُنّی وِیہہ ورھے دی ہوسی تے مائی میرے نالوں وڈیری۔ "بیٹھو جی!"اوہناں کُر سی اگیرے کیتی۔ "خُوکے نال آئے اوَ؟""میں معافی چاہناں، میں آپ اِکلا ای آیاں"میں کہیا۔ "خُوکے تہانوں دسیاسی؟"اوہ مائی فیر پپچھن لگی۔ "جی نہیں مینوں کوئی فاروق صاحب نہیں مِلے!"اوہ میرے فاروق صاحب تے ہسیاں۔ فاروق صاب تے اوہدی بے بے بھی کدی نہیں سی آکھیا!"نِکی بولی۔ میں بھی جوں شرماں دا دریا ٹپ آیا ساں۔ "جی میں شریف آدمی ہاں۔ پر شرافت دی معافی چاہونا ہاں! تے جے ایس گل نال کوئی فرق پیندا اے تے میں پہلی واری ہیرا منڈی آیاں!""ایس گل دی تے اسی معافی چاہنے ہاں پئی تہانوں تکلیف دِتی اے"جی میرا ناں چودھری فاروق اے۔ ایہہ عجب اتفاق اے!"ایہہ گل سُن کے اوہ بڑا زور نال ہسیاں۔ "تدے خُو کے دی لور نہیں پئی چودھری خوک!"مائی بولی۔ مینوں خُوک تے بڑا ہاسا آیا پر ایہدے معنے دسن دی لوڑ نہ پئی۔ "کیہ پیو گے ٹھنڈا کے چا ئی؟ کُجھ وہسکی بھی ہے"تے اسی مہمان داری دے آہر لگ پئے۔ "چاء مِل جائے واہ بھلا نہیں تے دو مِنٹ بہن دی اجازت دے دیو ایہہ ای بُہت اے!""بابا جی تُسی تے پُرانے گاہک لگدے او!""وال چِٹے نیں پر اجے بُڈھا نہیں"میں آپنے الوں کُھل کے گل کیتی !"چپا گھسدی اے!"نِکی بے شرم بولی۔ ایتھے پُورا آون اوکھا لگدا سی۔ میں سِگرٹ کڈھے تے دوہاں اِک اِک لے کے لا لیا۔ "حُقے دا ایہہ فید اتے ہے!"میں شیر ہویا، "گولڈ لِیف داناں تُسی حُقہ پایا اے؟"نِکی فیر بولی۔ "نہیں بچیا، پِنڈ تھاں دا رہن آلا ہاں سِگرٹ حُقہ اِکو گل ہوئے۔ "اچن چیت کُڑی دِیاں اکھاں لِشکیاں تے میں جُوں تھاں مر گیا۔ اِنج لگا جُوں ساری حیاتی میں اُساں ہی ویکھدا رہیا ساں۔ ایہہ چھوہِرسوہنی جوں کوئی جُھوٹھ بولے تے مُر جوں جانُو ہووے کوئی آپنا ہووے! بس اوہ میرا تے اوہدا سِٹھاں دا آخری پھیرا آہیا۔ اوس جُوں مینوںپھر ول پرکھ کے پرنا لیا! بس اوہ میرا تے اوہدا سِٹھاں دا آخری پھیرا آہیا۔ اوس جُوں مینوں پھر ول پرکھ کے پرنا لیا! جو گل اکھیں کیتی بُڈھی نوں کُھڑ کی ضرور پر اوہ نہ تد سمجھی تے نہ تِن ورھے بعد کدی "ایہدا ناں عنیتی اے!"بُڈھی نے کہیا۔ "عنایت پُرانا ناں اے!"میں کہیا۔ "نواں کیہڑا اے؟"عنیتی چہکی۔ "فریحہ!"میرے مُونہوں اینویں نِکل گیا۔ اجکل ناواں دا بھی فیشن اے!"میں سبق پڑھاون ڈیہہ پیا۔ "عنایت بیگم ایہدی نانی داناں سی بڑا چنگا گاوندی سی"مائی کہن لگی۔ "میری دھی بھی گاوندی اے۔ میرا ناں بلو اے!"پر ایتھے گاون دا کوئی آہر نہیں"میں آلے دوالے ویکھ کے کہیا۔ "گاون سُنن والا کوئی نہیں رہیا"عنیتی بولی پر ایتکاں اوہ ہس نہیں سی رہی۔ "تُسی گاون سُنو گے؟ـ"اوس پُچھیا۔ "ضرور جے عنایت کرو!"میں بھی شاعری کرن ڈیہہ پیا اوہ تھوڑی جیہی گُٹکی تے مُڑ کے مائی ال ویکھ کے گاون چھوہ دِتو سو۔ "دِلا ٹھہر جایار دا نظارہ لین دے!"اوس چنگی سُر وِچ گایا۔ "ایہہ تے گاون بھی پُرانا اے عنایت بیگم !""تُہاڈے جِنا پُرانا تے نہیں"اوس آپنیاں ہار کہیا۔ میں ہُن جُوں آپنے گھر بیٹھا ساں۔ "میں اِک سُناواں؟ـ"میں چھیڑیا۔ "پیسے دی تھاں گا کے مُل دیو گے؟"اوس پُچھیا۔ "نہیں تیرے گاون دا تے آپنے سُناون دا دوہاں گانیاں دے پیسے دیواں گا۔""کِنے؟ـ"اوہ ہسی۔ "جِنے میرے کول ہین نیں۔ واپسی دا کرایہ نہیں لوڑی دا۔ کار لے کے آیا ہاں!""سُناؤ"اوہ فیر چہکی۔ میں جیہڑا چنگا پکا سی چھوہ دِتا "گھبرا کے جو ہم سر کو ٹکرائین تو چھا ہو!"ایہہ میں بھی سُر وِچ گا لیندا ہاں۔ اوس دی اکھیں اتھرواں دا جھلکارا پیا۔ تے گل نوں جوں پکے وڈے جندرے لگ گئے! مں تے سودا ویکھن آیا ساں ایتھے جھٹ پٹ آپ وِک گیا۔ کُجھ سمجھ نہ آئی ۔ میں دو ہزار روپے تے کُجھ بھجے نوٹ آپ دیاں قدماں تے دھرے تے اُٹھ کھلہا۔ "جدلی کاہدی جے! بیٹھو تُسی تے چنگا گاوندے او!"اوہ بولی۔ "میں فیر آواں گا!""کدوں؟ـ"اوس پُچھیا۔ ـ"روز آواں جے اجازت ہووے!"میں آپنے دِلے دی گل کیت۔ "پر پیسے روز آون جو گے نہیں!""مہینے دے پکے کر لوو کُجھ رعایت کر دیاں گی"عنیتی بولی تے مینوں سمجھ آئی پئی اصدے روپ دا وڈا حِصہ اوہدی آواز آہی۔ جیہڑی کئی دِن میرے اندر وجدی رہی۔ "عنایت اے تہاڈیمیں فیر چھیڑیا۔ "عنیتی ہی کہہ لیا کرو!"اوس تُرت جواب دِتا۔ ہُن تے جوں میر اُٹھن تے بالو خوش آہی۔ خُدا حافظ کہہ کے میں جھٹ پٹ نٹھا۔
پنج دِن میں کُھنجائے پر ڈاڈھے اوکھے۔ جُمعرات بھی ولائی۔ جُمعے دی رات میں گیا تے دِلا فُوکا بھی گھرے سی۔ "آؤ جی کیہنوں مِلنا جے؟"فُوکے پُچھیا۔ "ایہہ واقف نیں گانا سُنن آئے نیں!"عنیتی ہسی۔ "نوں مروائیں گی!"فُوکے کہیا۔ ایہہ اوس لین دے بندے نہیں۔اوہ بے شرماں ہار بولی جُوں بزار دی رِیت آہی۔ "میں حاضر آں"فُوکے ہور ماری۔ "دفع ہو جا توں میں جھیتی ویہلی ہو جاں گی!""بُڈھا بندہ ایڈی چھیتی نہیں کر سکدا!"فُوکے جاندیاں جاندیاں چھڈی۔ میں اوہا درشن کیتے آپ دا اِک گانا تے میرا اِک جیہڑا میں گھروں پکا کے گیا ساں۔ اوہا دو ہزار میں تارے تے جھٹ پٹ اجازت لے کے گھر ٹُر آیا۔ پر جپوں شہر لُٹ لیایا! رب کارے لا دِتا! دِن رات اوہ سوہنی صُورت ساہمنے رہنی!
میں سعودی عرب پُتر نوں خط پایا تے کہیا کُجھ پیسے بھیج دیوے۔ میں بڑے چِر بعد منگے آہے۔ اوس اِک لکھ بھیجے۔ میں ایتکی پھیرے دے دس ہزار دِتے تے اوہ روون لگ پئی۔ "دس ہزار تے میرا قیمہ کر کے کدے کِسے نہیں دِتا! اِک گاون دے ایہہ پُہت زیادہ نیں۔اگلی وار گیا تے اوس واجہ رکھیا سی فُوکے نوں بھیج کے طبلہ منگایا تے مُڑ کے اوہا گاویا، دِلا
ٹھہر جایار دا نظارہ لین دے!"میں مُڑ کے دو ہزار کڈھ دِتے تے فیر دو ہزار ہور کڈھے۔ ویلاں دین لگ پئے او؟"اوہ ماڑی جیہی ہسی۔ "تھوڑے دے دیو پر آیا تے کرو!"اوس کہیا۔ "پھسیاں نوں کیہ پھسانا ای عنیتیے!"میں دِل دی دسنوں رہ نہ سکیا۔ "فون ہے تہاڈے کول؟ـ"اوس پُچھیا۔ میں نمبر دسیا تے اوس آپنا لِکھوایا۔ "تہاڈے کول فون ہے وے؟"میں حیران ہو کے پُچھیا۔ "سیٹھ صاب لوا کے دِتا اے۔ آپ دے علاوہ کِسے نوں نمبر نہیں دِتا۔ ایتھے تے عاشق دِنے بھی سَون نہ دین!""سیٹھ صاب دی عنایت اے"میں چھیڑ نوں رہ نہ سکیا۔ "نہیں جی ہے تے تہاڈی جے کدے قبول کرو"اوس نیڑے ڈُھک کے پولی جیہی آکھیا۔ "کیہ آپے سودے کرن ڈیہہ پئی ایں؟ـ"بالو جُھوٹھی موٹھی غُصے نال پُھچیا۔ "میں آکھیا اے سیٹھ صاب مہینے وِچ اِک دو واری قیمہ کردے نیں۔ فیر دس دِن مالش کروانی پِیندی اے۔ "اوس ساری کہنانی سُنا چھوڑی۔ "آپنی آپنی قِسمت اے عنیتیے۔ سیٹھ صاب نوں قیمہ لبھدا اے اسانوں نِری خوشبو! پر ایہا مینوں لوری دی اے!"میں آکھیا۔ "جِدن گوشت دا ڈیڈھ پاء چاہیدا ہویا دس دیو! تیار کر کے رکھاں دی!""نہیںعنیتعے میرا ای کر لے!"میں دِلے دی دسی۔ "بُڈھے جانور دا کون کھاندا جے۔ "اوہ اخیر ہس پئی۔ میں جھٹ اوہدے سِر تے ہتھ پھیر کے نسن لگا تے اوہ بُوہا بھیڑ کے راہ مَل کھلوتی۔ میں پہلی واری اوہدے وجود نوں ہتھ لایا اینویں سہجے نال پاسے کرن واطے تے اوہ کمب رہی سی!
اگلے دِن اوہدا پہلا فون آیا۔ فیر دِن وِچ اوس دس واری فُون کرنا۔ میں اوس نوں
کہیا، اوہ کر لیا کرے میرے کرن نال اوہنوں تکلیف نہ ہووے۔ اوس اگلے مہینے بِل وکھایا تے کہیا، ـ"ساراتہاڈے فون دا اے!""ایہہ تیری عنایت اے۔ "میں بِل دے گِن کے پیسے دِتے۔ فیر ہور لمے فون ڈیہہ پئے۔ دُنیا جہان دِیاں گلاں فِلماں توں شُروع ہو کے سیاست تائیں۔ اوس اخبار بھی لوا لئی۔ کہن لگی تُسی چوکھی سیاست دی گل کردے ہو۔ میں سبق پڑھ لاں کراں گی۔ مینوں اوہدے واجے دا خزانہ لبھ گیا۔ واجہ کنیں پینا تے میں.......سُن سُن ہوواں نہال!
تِن سال لنگھ گئے! پتہ نہ لگا۔ میرا لوکاں ال گھٹ آون جان سی۔ ہُن میں اُکا چھڈ دِتا۔ کُجھناں کہیا، میں کھجک گیاں پر کُجھناں میرے چہرے دی لالی بھی ڈِٹھی جیہڑی نویں آہی۔ پر میرے ولوں پڑدہ رہیا۔ اوس لگدا اے گل کِدھرے کیتی سی۔ اِک واری اِک بڑی اوپری کُڑی عنیتی دے کوٹھے مِلی۔ کوئی اوپری جیہی اوس دی بولی سی۔ انگریزی دے بھی اوس لفظ ورتے۔ اوہناں تاش منگائی۔ اسی کھیڈن ڈیہہ پئے۔ میں پہلوں سارے جِتے
فیر جان بُجھ کے سبھ ہرا چھوڑے۔ اُٹھدیاں اوس کہیا، میں اوہنوں لاہ دیاں۔ اوس بھی گارڈن تاؤن جانا اے۔ لہندیاں اوہ میرے گھر لتھی۔ رات میرے کول سُتی تے وڈے ویلے آپ اُٹھ کے ٹُر گئی۔ ایہہ آہر اوس تاش کھیڈ دیاں چھوہیا سی راتی پُورا کر لیا۔ وڈے ویلے عنیتی دا فون آیا۔ ـ"راتی اوہنوں آپنے گھر لے گئے ساؤ۔ مینوں تے کدی نہیں لے گئے"اوہ روہا روہی بولی۔ "میں کِسے دا جُوٹھا نہیں کھانا چاہندی!"اوہنے فون بند کیتا تے میں پہلی واری دِنے ہیرا منڈی گیا۔ پر ہُن جُوں اوہ میرا گھر سی۔ میں سمجھایا پر اوہ منے نہ۔ "عنیتیے لگدا اے ایہہ جسم سودا پیار دا نہیں نفرت دا اے۔ ایہدا سارا چسکا نفرت دا اے۔ اوس مینوں جیہڑا سودا دِتا اے، اوس مینوں ماریا اے تیرے ہار جوایا تے نہیں!""مینوں نہیں منظور!"اوہاڑ کھلوتی۔ توں مالک ایں!"میں اوہنوں ہور کیہ دسدا!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels