Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> سائیں چڑیاں والا

سائیں چڑیاں والا

نادر علی
January 31st, 2009

سائیں چِڑیاں والا

نُور پور ہُن قصبہ نہیں شہر اے تے وڈے ایس شہر دے میلے سن شہروں چڑھدے شاہ سیکُو دا میلہ تے پربت پبیاں دے نیڑے سائیں چِڑیاں والے دا میلہ۔ شاہ سیکُو تے ہُن اصلوں شہر دے وِچ آگیا اے تے میلہ گیا اے مُک۔ ہاڑ دی پہلی جُمعرات دی گرمی وی ہُن جھلی نہیں جاندی تے جِتھے ٹھیٹھر تے سر کس لگدے آہے اوتھے وڈیاں چودھریاں کوٹھی پوا لئی اے تے جِتھے کتاباں قَصیاں آلیاں دا بزار لگدا سی اوتھے نواں تھانہ پَے گیا اے۔ فیر کِسے نوں ایہہ وی تے نہیں پتہ پئی شاہ سیکُو آہیا کون۔ ہما تڑ پینڈو لوکاں کہنا آپ ہاڑ وِچ دُھپ سیکدے آہے تے اگ تاپدے تے جے سواہ سٹن یاں گاہل کڈھن تے مُراداں پُوریاں ہو جاندیاں سن۔ ہار وِچ میلے تے مچ پینا، لوکاں سواہ چُک کے پھوڑیاں تے مَلنی یاں گھرلَے جانی تے سارا سال ورتنی۔ ہُن مچ آلے تھاں ہیلتھ سینٹر اے۔ پچھِلے ہاڑ تے نہ کوئی ڈھول وجانہ میلہ لگا۔ سیخ معراجدین، شہردا تاریخ دان کہندا اے، ایتھے شاہ سیخو (شیخ پورے ہار) جہانگیر باتشاہ سی تے اوہ کشمیروں آوندیاں ایتھے امانتی دفن ہویا۔
سائین چِڑیاں والی سرکار تے اُنّی سو پنجّی دوالے وصال پایا۔ آپ دا میلہ جیہڑا ساون دی تیجی ایتوار لگدا اے اجے بھی اُنجے بھخدا اے۔ شہر دے دکھن آپ دیاں خادماں (جیہڑے ہُن ایم پی اے تے پنجاب دے و
زیر صحت ہن) دیاں گھراں وچوں آپ دی گھڑولی نِکلدی اے۔ اگے سارا شہر نچدا اے تے چادراں تے گُڑ دے شربت دے چڑھاوے چڑھدے نیں۔ نیڑ جھنگی اے۔ آپ دی کرامات وِچ سون دا پہلا مِینہہ وی اے۔ سائیں آپ ہر اے تے نُور پور نوں ہرا کردا اے۔ چِریاں نال آپ دا فوٹو دربار تے لگا اے آپ حُقہ پِی رہے نیں تے ہر پاسے تے آپ دے موڈھے تے چِڑیاں بیٹھیاں نیں۔ آپ ٹکُر بھورے چِینا چاول باجرہ چِڑیاں نوں پاندے رہندے سن۔ آپ دوی ساری عمر باجرے دی روٹی کھادی تے بکریاں دا دودّھ پِیتا۔ آپ نہ کدے گوشت کھادا، نہ میلے تے گوشت پکان دی اجازت آہی۔ خبرے ساڈے شہر ہِندُو چوکھے سن۔ نپور پور شہر گوشت نہ ہون دے برابر سی۔ ہُن وی خادماں دے گھر گوشت نہیں پکاندے۔
پر سائین چِریاں والے دی گل ہور سی۔ آپ آپنے لائے باجرے دے کھتے وِچوں روٹی کھاندے سن۔ آپنیاں پالیاں بکریاں دا دودّھ پِیندے آہے تے ہار سیال اِکو لنگوٹ جیہرا آپ نے آپ کپاہ لا کے کت کے تے نریاں تے ہتھے نال اُنیا یس پاندے آہے۔
آپ دی عجب کہانی دسدے نیں۔ آپ پنجاب دے کِسے وڈے شہروں آئے سن۔ گل تے آپ کردے نہیں سن۔ مدھم جیہی کُجھ نِکیاں بالاں نال کُجھ بکریاں چِڑیاں نال گل کرنی۔ آپ دے خادم ایس شہر دے مالک آہے۔ ہِندو مُسلمان سِکھ سبھے قوماں آپ دے جیوندیاں تے آپ دے وصال دے بعد مزار تے آونا۔ نِکیاں جاتکاں توں لَے جنیاں زنانیاں آونا، آپ دے کولے گھٹ ای کوئی جاندا سی۔ آپ بندیاں نوں ویکھ کے پبیاں ول ٹُر جانا، مُڑ مُراداں آلیاں رونا بہہ کے۔ ہولی ہولی ایہہ رِیت بن گئی لوکاں دُور بیراں دی جھنگی جیہڑی ہُن "سائیں دی جھنگی"اے تے جِتھے آپ دا مزار اے اوتھے اوہلے لُک کے بہنا۔ ساڈے شہر اکھان اے، "جے چِری اَڈ گئی تے سائیں رُس گیا مَینہہ نہیں جے وسنا!"ایہہ گاون وی گاوندے ہن جُھمر نال تے گھڑولی نال نچدے نیں۔ دُوجا اکھان بھی اِنجے ہے، "چِڑی والا ہسیا، ساون وسیا، نپور پور وسدا!"آپ دِیاں ساریاں رمزاں دھیمیاں تے ودھیریاں ساؤ نیں۔
میلہ دُوجے دِں بُہت بھخدا اے۔ آپ دے میلے تے لڑائی نہیں ہوندی۔ ایڈی ودی کوڈی پَیندی اے پئی قتل ہو جان جے چِریاں والے دی رِیت نہ ہووے۔ آپنیاں خادماں نوں بھی بخشش ایہہ ہی اے۔ خادماں دے ٹبر ممِبریاں وزار تاں لَے کے وی اُچا نہیں بولدے۔ پر وِچلی کہانی ہور اے۔ میلے تے آپ دی درگاہ چُو ہکدیاں چِڑیاں کولوں میں اِ
نج سُنی۔
آپ حُسن دے باتشاہ تے سُخن دے سکندر سن۔ گھر آپ دا غریب آہیا پر آپ دی طبع امیر آہی۔ شہر دا رئیس عُمر وِچ آپ نالوں ڈھیر وڈاسی پر آپ اوہدی مجلس دا چمکدا چن آہے۔ اوس نوں بھی سو سُکھ آپ دی ذات توں۔ نیاں کار اجیہے جیہڑے گل نال نتارا کر کے دوہاں ولاں نوں مُرید کر لیندے سن۔ سرداری تے سردار جلال خان دی آہی پر حُسن تے جمال سائیں چِڑیاں والے دا۔ ناں گھر آلیاں بُری نظر توں بچان واطے رُوڑا رکھیا۔ پر رُوڑا جوں لعلاں دی پَنڈ سی۔ بولدا سوہنا تے ہسدا سوہنا، سمجھاں تے نگہاں والا۔ آپ نال جیہڑا ہتھ مِلائے اوہدا پالا کس لہہ جائے!
ہونی نوں وی اُڈیک آہی سوہنے دی! سردار جلال دی اکلوتی دھی آپ تے عاشق ہو گئی۔ آپ تے سردار دے گھرے دا جی آہے تے جِس گھر بھی جان اوہ آپ دا ہو جاندا سی۔ زینت نے آپ نوں کُھوہ تے بوکا کڈھدیاں ویکھیا تے آپ دے ہتھوں بوکا لَے لیا۔
آپ نے پانی پِیتا، ہتھ مُونہہ دھوتا۔ سردار اُتلی باری وِچوں ویکھ رہی سی۔ سرکار دا اوہدے ول مُونہہ تے زینت دی کنڈ سی۔ دِھی ہور دُنیا وِچ اہی۔ اوس جا کے سائیں دِیاں جُتیاں چُک کے لیاندیاں تے پیو دے اکھیں ویکھدیاں سائیاں دیاں پَیراں نوں ہتھ لایا۔ سرکار تے پہاڑ آہے واء ورولیاں نال ہلدے تے نہیں آہے! آپ جُتی پا کے جا کے سردار دے پَیریں ہتھ جا لایا تے کہیا، "اج وڈا سوال پاون آیا ہاں۔ مینوں پُتر بنا لوو۔ "ایہہ تماشہ خبرے کِسے ڈِٹھا آہا کے نہ پر سردار تے سپ دی نسل سی، وِس وِچ گُھل گیا۔ وِس اوہنوں سَون نہ دیوے۔ اکھیں اوہدیاں لال رہن۔ گل اوس دو چار دِن دِلے وِچ رکھی تے من ہونی وار کِیتا۔ حویلی وِچ مجلس لگی آہی۔ حواریاں گل چھیڑی سردار دے تیوراں دی۔ کُجھناں خیر پُچھی، کُجھناں خُشمد کیتی۔ سماں قیامت دا لگے۔ سائیں چِڑیاں والی سرکار اُٹھ کے کھلو گئے۔ "بہہ جا اوئے رُوڑیا!"سردار گجیا۔ رُوڑا تے نام کِسے نوں یاد وی نہیں سی۔ سرکار آپ ایہہ ای آہدے آہے پئی آکھیں رُوڑا آیا سی پر جلالے تے ہمیش آپ نوں "لالُو"یاں "لال جی"سدیا۔ لوک وی "لال صابـ"تے کدے ـ"لاٹ صاب"کہندے سن پیار نال۔ "اوئے تینوں رُوڑی توں چُک کے لاٹ صاحب کِس بنایا؟"ـ"رب رُوڑ ای بنایا لاٹ صاب تے تُسی ناں رکھیا سی۔ میں اللہ کولوں مافی ایسے تاں دی منگناںـ"سرکار آکھیا۔ فیر چودھری شِکرے آلی جھاٹ ماری تے سائین دا تہمد لاہ کے پر انہہ سٹیا، "ایہہ میں تینوں پویا تے ہُن لاہ سُٹیا ای!ـ"رب جانے کیہ بیتی اوس گھڑی! مجلس وِچ چِڑی نہ چُوہکی۔ سائیں دے متھے تے تریلی تے رنگ لال سی۔ آپ نے ہتھ چُکے تے سردار تریہہ گیا جُوں مارن لگے ہن۔ ااپ نے دوویں ہتھ آپنے گلمے پائے تے کُڑتا پاڑ کے لاہ سُتیا۔ آپ الف ننگے شہر وِچ دی لنگھ گئے۔ کِسے دُوجی واری اکھ نہ پٹ کے ویکھیا۔ لشکر پور شہر پڑدے وِچ ہو گیا۔ آپ آشکارا ہو کے ہو کے ٹُر گئے! کہندے نیں تِن دِن تے تِن راتاں مِینہہ وسیا۔ لک لک پانی سارے شہر۔ جُوں شہر ڈُبا کے دُبا۔ سردار دی حویلی دے زنان خانے دے کندھ چوفیرے ڈھے گئی۔ میِنہہ مُکا تے پُھوہڑی پَے گئی۔ سردار دی دِھی سارے کپڑے لاہ کے رات مِینہہ وِچ اوسے کُھوہ وِچ چھال مار کے ڈُب گئی جِتھے سائیں دے چرناں نوں ہتھ لایا سی۔ اٹھ پہر گھرے وِچ رونا تے شہر وِچ رولا سی پئی سردار دی دِھی نس گئی اے لالُو دے پِچھے۔ اٹھاں پہراں بعد لاش تَری تے کُھوہ دوالے پڑدے پَے گئے۔ سردار جلال چادر لَے کے رسے نال آپ کُھوہ وِچ لتھا۔ دس جنیاں رسہ کِھچیا پر چر کھڑی توں وی رسہ کِھچیا نہ جائے۔ وِیہہ جَنے لگے۔ سارا شہر رو رو کے بے حال ہویا جدوں جنازہ اُٹھیا۔ اوہ جیون دے سارے جامے لاہ کے ٹُر گئی!
سائیں ہوری سو مِیل دُور اُنجے ننگ دھڑنگ خادماں دے باجرے دی فصل سُتے پئے سن۔ لوکاں گھر آلیاں نوں دسیا۔ آپ نوں واجے مارے کِسے ااپ تے چادر وی پان دا جتن کِیتا۔ آپ مُونہوں بولدے آہے ای نہیں۔ سو گلاں لوکاں پئیاں کیِتیاں، پئیاں بنائیاں۔ آپ سِر گوڈیاں وِچ دے کے بہہ رہن لوک ٹُر جان تے لمے پئے رہن۔ خادماں دے گھروں روٹی تے پانی دا گھڑا کوئی آپ دے کول رکھ آیا آپ نے سکُا ٹُکر کھا لیا۔ پانی بُک نال پی کے پر انہہ سوں رہے۔ گھڑا خادماں اوتھے ای چھڈ دِتا۔ دُوجے دِن گھڑا تے پیالہ ٹُٹا پیاتے آپ غیب!خادماں دے بھاگاں وِچ آپ دی سیوا آہی۔ اوہ ڈُھونڈدے پبیاں وِچ گئے۔ چوہے دے نیڑے آپ سُتے پئے سن تے کول کُجھ جامناں دِیاں گِٹکاں۔ جامنو ساڈے شہر ڈھیر تے باہر جنگل وِچ بھی آہیا۔ خادم نوں درشناں نال ای لوء لگ گئی۔ دُوجے دِن جا کے آپ دے پَیریں پیاتے بالاں ہار ڈھائین مار مار کے رویا۔۔"ٹُر گئی آ ڈولی، رویاں مُڑ کے نہیں آونی!"خادم کوکب حُسین نے کشف دی حالت وِچ لِکھیا۔ خادم کوکب حُسین دا پنجابی کلام ساری دُنیا جاندی اے، پر اہی دین اوس چِڑیاں والی سرکار دی۔ خادم مِنت کیتی، پَیر چُمے تے
آپ دِیاں اکھیاں اتھرُو آگئے۔ آپ نے پولا جیہا سِرے تے ہتھ دھریا تے خادم دے اندر باہر چانن ہو گیا۔ سائیں ہولی جیہی پُچھیا، "نانگا نوکر لوڑی دا ای؟ـ"ـ"ویکھو بھاگاں والی سوہنی اوہنوں یار مِلیا"خادم صاحب دی اوس کیفیت دی کافی اے۔ (لوکاں پار اوہنوں ادھ وِچکار مِلیا!)
اِک غار چوہے دے نیڑے آہی اوہ سائیں دا ڈیرا ہویا۔ جِتھے ہُن سنگ مر مر دا تخت اے۔ سائیں کُھر پالَے کے ساری رات گوڈی کرنی۔ کنگنی لائی، تمباکُو لایا۔ آپنا ہویا تے آپنا حُقہ لیا۔ دُھونی لائی رکھنی۔ پر اوہا حال مُونہوں بولنا نہیں۔ راتی اُٹھ کے چار پہر گوڈی۔۔۔ دِنیں اندر وڑ کے سَوں رہنا۔ وال دارھی لمے ہو گئے، آپ سُک کے تِیلا ہو گئے۔ پر "اوہنوں کون مناوے جیہڑا رُسدا ای نہیں!"خادم صاحب د کافی اے۔ تِن سالاں بعد خادم مِنت کیتی کُجھ پا لوو۔ عورتاں چُھپ کے دیدار کر دیاں نیں تے بے پڑدگی ہوندی اے۔ تد سائیں آپ کپاہ لا کے آپ کت اُن کے لنگوٹی پائی، جیہڑی فوٹو وچ اے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels