Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی کارا >> بابا شیہنا

بابا شیہنا

نادر علی
January 31st, 2009

بابا شیہنا

دھنی آلے دھڑویل آہے کہ دھاڑویاں توں
چھپ اوہناں آ پہاڑیں آہلنے پائے ۔ ایہہ میں نہیں جاندا پراجے بھی کہانیاں اوہناں دیاں آہیاں جیہڑے مشہور چور تے ڈاکو آہے۔ اج بدمعاشی مفت بری ہے تد ایہہ بے وسے دا وس بنان دا ڈھنگ آہیا۔ بے وسا بھی اصلوں مویاں جیہا ہے وس کوڑ پاروں بندے دے اندر ہوندی اے۔ ایہا جیون تے ٹرن دا تتھ بندا ہے۔ میں تے جیون غریب دا ایہا جاتا پئی سوٹا لئی کھلہا ہے تے لڑائی ہے آد دی ! سوٹا تے مویا سمجھو ! تے غریبی تے ایویں چکوال الوں ٹُردی آئی تے جوں پہاڑیں چڑھدی دھماں پئی آئی۔ اسی ساری پٹھوار تے چھج دوآپ تے سندھ ساگر لُٹ لیاوندے جے انگریز چھلوں دے آہر نہ لاندے تے سانوں وردیاں نہ چا پوناندے ! فوج دی بھی سنے اسلحے اسی ہرشے چُرائی۔ پر ایہہ مچھر دانیاں کمبلاں دی چوری نالوں آپنا ڈاکہ چوری دا کاروبار تے اُچا ہویا۔ ایہالڑائی اساڈے گھر آہی۔ پیو میرا فوجی آہیا تے ماماشیہنا ڈکیت۔ ایہہ پہلی لام دی گل آہی جد ساڈے لوک اکثر سپاہی آہے۔ وت جنا کھنا صوبیدار تے افسر آن ہویا۔ دوجی لام وچ بھکھیاں ملکاں تے راجیاں دی راجگی بھی بہوں اُچی ہو گئی۔ میں مامے دیاں کہانیاں پئیاں سُتیاں تے نالے بے بے ایہہ بھی آکھنا پئی میں سگما مامے شیہنے تے گیا آہیا۔
پر شیہنا ہُن اک بھلی ہوئی کہانی رہ گیا سی۔ اکلا آپنے گراؤں دُور کدھرے دو رُکھ لا کے کلی پائی بیٹھا سی۔ مامی راٹھاں دی دھی آہی اُس بھی گھروں کڈھیا ہویا سی تے میرے گھر آلے بھی جوں اُس نوں آہراں نال بھلائی بیٹھے آہے۔ کسے خوشی غمی تے بھی یاد نہ کرنا تے اوہ ای ایہناں کماں دا بھلے وقتیں تردد کردا آہی۔ اوہ جنگل دا باسی جماندرو ! پر میرے من وچ اوہ اجے بھی وسدا آہی۔ میرا ریجھ دا رُوپ تے جُوں غریبی دے جیون ودھیرے وٹ چاڑھے میں نانکے رنگ رنگیچ گیا۔ چُودھاں ورھیاں دا پڑھیار میں چنگا ساں پر گھوری دا اسوار بھی بن گیا۔ دلے وچ ایہہ گل آہی پئی ماما شیہنا منیا ہویا اسوار سی۔ پہلی وار اکلیاں دوجے گراں گھوڑی لیجان لگا تے اک دن چکوال دا بہانہ کر کے دس کوہ پینڈا کر کے بابے شیہنے دے ڈیرے جا نکلیا۔
ڈیرا کیہ اک کچی کُلّی تے ڈھارا سی۔ اک کھوتی چگدی سی جس تے اوہ گسّی توں پانی لیاوندا ہوسی۔ اک ٹیربدھی آہی چنگی نسل دی پر ویکھن وچ مریل جیہی۔ گھوڑی کیڑ کیتی میرے آون دی۔ دساں ورھیاں بعد بابا شیہنا بہوں بُڈھا سہی ہویا۔ آیاں
گیاں تے اُٹھ کے کوئی آپنیاں نوں نہیں ملدا پر بابا شیہنا تے ودھیرا آپنے دھیان ہی رہندا سی جدوں اُس نوں ہر شے دی کیڑ آہی تدبھی ! "خیریں آیاایںاچھو؟"اُس رسی وٹدیاں پُچھیا، "خیرآہی ماما تسانوں ملن دی صلاح بڑے ورھے بناوندا رہیاں۔ اج گھوڑی لھی تے آگیا ہاں۔""گھوڑی نوں کھول کے ڈھنگ سڑ........اندر پین جوگا پانی ہوسی۔ کھان نوں تے میں کجھ پکا نہیں ۔ گاں بھی کھانگڑ آہہ ویچ چھوڑی اے۔"میں تلے جا آپ دیاں گوڈیاں ہتھ لایا۔ اوس سرے تے ہتھ پھیریا مُڑ ہور کوئی گل نہ ہوئی۔ اُس گراں دے اک ادھ بڈھے دا پچھیا تے میرے مدرسے دا۔ جے کوئی تیجا سندا تے اساں اوپرا لگدا پئی جھٹے پچھوں اک نکی جیہی گل دا روڑا وگا چھوڑ دے ساں تے مُڑ لمی چپ۔ جوں مینہہ لگن دے اک دن بعد کوئی چھت چوندی ہووے۔ گت بھی نہ لگے تے چویا بھی جھٹ سارا لا کے ڈگے۔ پر مینوں تے بابے شیہنے نوں کوئی اوپر ہان نہ آہیا۔ ایہہ سگمی دھنی دی گت آہی رولا گھٹ چپ ودھری۔ خبرے ورھے چھیئیں مہینیں کسے دے متھے لگدا ہوسی۔ ہور کوئی ہوندا گھابر جاندا۔ مامیاں چپ دا راگ جوں بھاوندا آہیا۔ دو پہراں انجے لنگھ گئیاںَ ۔ "شام پے گئی اچھو ! چاننے گھر ٹر جا۔ توں راہ دا رات دا جانو نہ ہوسی۔ راتیں ٹردے ہوئیے تے ایہہ اٹکل آوندی اے !"میں بھی دلوں تے بابے ہار ادھا کو شیر بنی ساں پر تھوڑا جیہا ڈر بھی آہیا ۔ چائیں چائیں گھر گیا۔ جوں پیراں کولوں نہ ڈرن دا تویت لے لگا آواں۔
گھر وچ ماں میری نوں کجھ کھڑکی۔ "کیہ گل اے بڑا خوش سہی ہونا ایں؟ " اُس پچھیا۔ میں تے کاہلا آہیا، دسیا مامے دا ۔ اُس پُچھا کیہ حال آہیا سو تے مینوں کہیا ایس راہ نہ پواں ۔ میں پڑھائی وچ چنگا آہیا۔ پر گلا دھڑ بھی آہیا تے ملکی دا شوق بھی آہیا !"اچھُو ایہہ پُرانیاں گلاں ہن۔ ہُن ملک بنن واطے بھی دو چھلوں دی لوڑ ہوندی اے"میری ماں آکھیا۔
ہن دو مہینے گزر گئے پر روز مامے دا سوچنا۔ گھوڑی کدے بھجانی تے جُوں اُسدی جُون وٹا کے ۔ "اُٹھ شیہنے دئیے بگئیے!"میں دلے وچ اُساں للکراناں ! ہن گیا تے ستُو گھدے نال کوئی سیر گڑے دا۔ حقہ بابا چھکدا نہیں سی ۔ ایتکی اوہ پہلی وار نالوں سوکھا بولیا، "کیہ حال ای لوکے دا ؟"
ــ "ماما لوک تے سارا بھرتی ہو گیا اے"میں دسیا ۔ "چنگا اے زنانیاں کولوں جان چھٹ ویسی نیں ! پیوواں آکھ اوہ بھی وت ناواں لوا گھنے !"اُس میری ماں دی سختی دی ٹچکر کیتی۔ "مامی توں تُسی بھی تے گراں چھڈ آئے او !"میں جوں ساویں ہون لگا۔ "پُتر میں تے اِنساناں دی وستی نِکیاں ہوندیاں چھڈ دِتی سی! ڈاکو سدا اِکلا جِی ہوندا اے"اُس پہلی وار آپنی گل کیتی۔
دو ورھے ایہہ لین ڈوری آوا جاوی دی لگی رہی۔ ماں بھی کدے کدائیں پُچھ چھڈنا۔ میں ودھیرا شیر ہویا۔ بابے کولوں پُچھن دی لوڑ نہیں پئی اُساں ہُن جُوں اُڈیک رہندی سی میرے آون دی۔ میں دَہویں دا امتحان دے کے ویہلا ساں۔ گھر رات چکوال رہن دا کہہ کے میں رات بابے کول آن رہیا۔ اوتھے نہ دِیوا نہ بتی۔ شاماں پُیندیاں ہی جوں رات چوکھی لنگھن دی چُپ لگی۔ پر بابا اج پیا بولدا آہی۔ میں بابے دی کہانی سُنن نوں کا ہلا ساں۔ "ماما کدے کوئی بندہ ماریا آہی؟
ـ""پاڈیا! تینوں کیہ پتہ قتل کیہ ہوندا اے! مارے بھی آہے تے نہیں بھی !ـ"مامے بُجھارت پانی تے مُن گل سُنائی:
اچُھو تُوں ہُن وڈا بھی ہو گیا ایں تے سیانا بھی ہیں۔ خبرے گل تیری سمجھے آوے۔ کُلّے وال دے وڈیاں راجیاں دی دِھی کڈھ کے لے گیا اِک مُغنی دا چھوہر۔ آہیا تے اوہ بھی ذات دا جنجوعہ پر اوہ اصلوں غریب گھر دا آہیا۔ کلّے وال آلیاں دی بڑی لہائی آہی۔ وڈے راجے دے پیو نے مینو سد ٹوریا۔ بڑی عِزت کیتی تے راتی بہوں رُنا پئی "ملکاں میں مُونہہ وکھالن جوگا نہیں رہیا۔ میں اُس جاتک نوں آپ مارن گیا پر اُساں کیڑ ہو گئی آہی۔ دو ہور بھی حملے کروائے ہن۔ ایہہ کم تیرے بِنا کوئی کر نہیں سکدا۔ جو منگو ای دیساں تے ساری عُمر تیرے گھرے دا غلام رہساں۔
ـ"میں حامی بھر لئی۔ کرائے دے قتل دا تد رواج نہیں سی۔ راجہ آہیا بھر اواں ہار۔ تدلین دین تعلقداری دا ہی ہوندا آہی۔ سبھ نوں بانہواں لوڑی دِیاں ہوندیاں آہیاںَ میں دو مُصلّی جیہڑے میرے پُرانے سنگی آہے سدّے۔ اوہناں وسا ہیا تے سودا بھی کیتا۔ رجاے کول رج پیسے آہے تے قتل اِکلے بندے دے وس دی کھیڈ نہ آہی۔ "وت مامے مینوں دسیا پئی ایہہ گل اوہناں مُصلیّاں چھوہراں سوا کِسے نوں پتہ نہیں سی تے مینوں وڈا سمجھ کے دسدا پیا آہی۔ میں جو دَہ فُٹ لماّ تھی گیا!
"میں اِک دِن مُغنی پھیرا لایا دُوروں دُوروں۔ اوس راجے چھوہر بھی قلعہ بنایا ہویاسی۔ گراؤں وکھرا گھر۔ اِکا راہ تے گھاتی تے گھر۔ پِچھوں راہ جے آہیا تے بہوں اوکھا ہوسی۔ میں مُصلیّاں چھوہراں نوں تھاں وِکھائی تے اگلی جُمعرات جدوں چن نہیں سی، جان دی صلاح بنائی۔ میں کہیا، میں آپ اندر جاساں! اوہ ادھی رات تائیں چھت تے آکے کھڑکار کر سن۔ راجہ اُٹھسی تے میں مار چھڈساں۔ مینوں لوڑ ہوئی تے میں کہساں تے اوہ چھال مار کے رل پوسن۔ اچُھو! چھوہلا میں اِنج ساں پئی جُوں سُلیمانی ٹوپی پائی ہووے۔ شامی ڈنگراں نال چھہہ مار کے میں گھرے دے اندر جا وڑیا۔ اِکا پسار آہی۔ انھیرا پیاں میں ملکڑی اندر گیا تے منجی تھلے جا چُھپیا۔ چور دا کم ایہا ای اچُھو! چھوہلابھی ہوندا تے کاہلا بھی نہیں پَیندا۔ سپ ہار بھاویں سردیاں دے چھ مہینے سُتار ہوئے گیڑ ہویاں جھب ڈنگ مار دا اے۔ سوتے پچھلے سوتے راجے آپ آ کے دِیوا بالیا۔ میں برچھی مضبوط پھڑ لئی تے تاڑ لائی۔ اُس اِک چھوٹا جیہا شیشہ کڈھ کے وال واہنے شُروع کر دِتے۔ اچُھو مینوں کُجھ ہو گیا۔ پہلی وار دھیان کم الوں بندے ال لگ گیا۔ یا اللہ سپ تے میں ساں اس راجے کیہ منتر پڑھیا۔ دِلے وِچ آئی کیڈا سوہنا جی اے! تے کیڈ دِل کردا اے اوہدا جیون نوں! میرا ہانہہ ڈول گیا۔ مُڑ کھلوتا تے کِسے ہور پاسے۔ میں نِکل کے راجے دے ساہمنے ہویا تے میں مُڑ موت دا جھلکارا ڈِٹھا اُسدی اکھیں۔ چھوہر آہیا بھی دلیر! آکھن لگا، "راجیا! اج تیری ودھی آہی۔ میں تینوں کُجھ نہ آکھساں تے نہ میرے جیوندیاں تینوں کوئی ہور چھیڑ سی۔ زنانیاں حوصلہ دئیں پئی تینوں خیر مہر اے تے رولا نہ پان۔ مینوں نِکل جان دے۔"میں ویڑھے ال ہویا۔ راجے ہولی جیہی زنانی نوں چُپ کرایا جیہڑی بُوہے آن کھلہی سی۔ حال پہریا پے ویندا جے اُساں نہ ڈکدا۔ مُسلیّاں چھالاں ماریاں تے ویڑھے وِچ۔ اوہناں چھوّیاں اُگریاں پئی "ملکا ویخیاں پیا کیہ ایں؟"میں برچھی اوہناں ال سِدھی کیتی تے کہیا پئی کوئی راجے نہ چھیڑ سی، نہ اج تے نہ فیر کدے۔ مُصلّی میرے پِچھے باہر نِکل گئے۔ راجہ تے اوہ کُڑی اجے جیوندے ہن۔ وڈیاں راجیاں بڑا گِلہ کیتا۔ مُنوں مروان دا آہر بھی کیتا۔ پر اُس چھوہر نوں کِسے ہتھ نہ لایا۔ اوہ دِن تے ایہ دِن میرا دِل چوریاں توں اُٹھ گیا اے۔ کوئی دِلے وِچ شے رہ ہی نہیں گئی۔ ہاں اِکلا پر ہاں بڑا سُکھلاّ۔ شُکر اے اُسدی ذات دا!"
بے روزے بے نمازے بابے شیہنے جُوں پِیراں دی جُون وٹا لئی۔ چار سال پِچھوں میرا کِمشن ہویا تے اوہ ماندہ سی۔ میں گھر لے آیا۔ دَہ ورھے ہور جیویا۔ پر گل اُس کدے نہ کیتی کِسے نال۔ میرے نال بھی نہ اُس پر تائی تے نہ میں!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels