Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> گل

گل

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

گل

گل ایہہ اے کہ،
اوہ سمجھن لگ پیا اے، اسی ترے، اُس کولوں دُور ہونے وینے آں۔ اوہ پریشان اے، ہِک ہِک کر کے ساریاں نال کئی واری مِل چُکا اے، تے ہر واری اساں ساریاں ہِکی دیہاڑے اُس نے دفتر آنے نی حامی بھر گھِدی اے۔ اُس نی مرضٰ اے کہ سارے بیلی، ہکی دیہاڑے مِل بہواں۔
آکھنا ہیا۔
بہوں دیہاڑیاں بعد کُجھ اپنیاں گلّاں کرساں۔ مَیں تاں اوہناں دیہاڑیاں ترس گیاں۔ جدوں اسِیں گلاّں کرنیاں تھکنے نہیں ہیاںَ ویکھونا۔ مَیں جو کُجھ وی آں تُساں واسے تاں اوہا ای نا۔
اسی ترے اُساں گل نہیں کرن دینے آں تے آکھنے آں۔
اساں ایہجوں کدی بی نہیں سوچیا کہ تُوں۔۔۔۔۔۔ کِیہ؟
بھئی ہونا ای اے نا آخر، ہُن تُوں افسر بن گیا ایں۔ افسر نی ماؤ نی۔
اوہ ہر واری اپنے آپ آں گال دے کے گل اُتھے ای مکا سٹنا اے۔
مُدّتاں توں ایہا کُجھ پیا ہونا اے۔
بھئی ہونا ای اے نا آخر۔
اسی سارے اس گِلاں تے سچّے آں۔ اساں چوں ہراِک ایہا چاہنا اے کہ بہوں دیہاڑیا بعد کُجھ اپنیاں گلّاں کرِیئے۔ اسی بی ایہناں دیہاڑیاں ترس گئے آں۔ جدوں اسی گلّاں کرنیاں تھکنے نہیں ہیاں۔ برے۔
شہر نی سبھ توں مصروف سڑکاں، تے کاروباری جائی تے، ساریاں توں وڈی بلڈنگ نی دُوئی منزل تے اس نا دفتر اے۔ سڑکاں والے پاسے بہوں گیلیاں بند باریاں وچ جڑے موٹے شیشیاں نے پِچھے بہوں مہنگے پردے تنے ہوئے۔
پچھّے اوہ بہنا اے۔
اس پاسوں لنگھنیاں ہویاں نظراں آپوں آپ اُتے چلیاں وینیا
ں ۔
اسی ترے جدوں بی ہکی دُوئے آں ملنے آں ، اُسی نیاں گلّاں ٹُر پینیا
ں ۔ کئی واری جدوں میں اوہناں نا حوصلہ ودھان پاروں آکھنا واں۔
"یار، اوہ ملیا ہیا ۔ بہوں پیا آکھنا ہیا کہ۔۔۔۔۔"
"ملا تاں اساں بی ہیا ۔ برے سوچنے آں۔۔۔۔۔"
"ہاں ، بھئی ہونا ای نا آخر۔۔۔۔۔ ہُن اوہ افسر۔۔۔۔"
بس اِتھے آ کے تریاں چُپ لگ وینی اے۔
اساں ملیاں ہویاں بہوں دیہاڑے ہو گئے ہن۔ اساں نا بہوں سارا وقت اُسی نے بارے چ کھڑیج کڑھیاں گذر گیا اتے اُس نے بارے چ ، تے اُس نے دفتر نے بارے وچ۔
پتہ لگیا اے کہ اج کل کسے نا بہوں زور اے۔
دفتر نا کم کاج تے ہک بہوں سوہنی لیڈی سیکرٹری۔۔۔۔۔۔۔ ٹیلیفون ، خط وزٹنگ کارڈز تے اوہناں نے پچھے ، لوکاں نی ہک لمّی قطار ملاقاتیاں نا زور۔ دفتر نا کم کاج تے ہک بہوں سوہنی۔۔۔۔۔
اُساں جس توں اوہناں ساریاں گلّاں نی تصدیق ہوئی اے ۔
اسی خواہ مخواہ ، بغیر کسی کمّے نے گلّاں کرنے ہوئے ، پھرنے ٹُرنے اُس نے دفتر والے پاسے نکل وینے آں۔
ترے ہکی دوئے کولوں نظراں بچا کے اُتے ویکھنے آں۔
اُس نے دفتر آں ، جتّھے بہوں گیلیاں باریاں وچ جڑے ہوئے موٹے شیشیاں نے پچھے پردے تنے ہوین۔
پچھّے اوہ بہنا اے ۔ اسی سوچ سوچ کے پاگل ہو گئے آں۔ اوہ ساڈا یار اے ۔ جدوں بی ملنا اے ایہا آکھنا اے کہ اسی اُس کولوں دُور۔ اج اساں مل کے ، اُس نے دفتر وینے نا فیصلہ کیتا اے ۔ لوکاں نے بہوں وڈے اکٹھ نال دفتر نیاں سیڑھیاں چڑھنے ، جیوں تیوں اُس نے کمرے تک پہنچنے آں۔ کمرے وچ اوہ موجود نہیں ۔ فرشے تے، ہر پاسے پھٹے ہوئے وزٹنگ کارڈز تے خ
طاں نی رُل پئی ہوئی اے۔
پلائی وُڈ نی بہوں وڈی میز نے پچھّے ، پھرنے والی کرسی تے ہکی پاسے اُڑیا ہویا ، باوردی، دربان ، لیڈی سیکرٹری نال ملنے والیاں نے وزٹنگ کارڈز پیا چیک کرنا اے ۔ لوکاں نا زور اُسی پاسے ، سائیڈ رُوم دائیں اے۔ اسیں بھارے قدم چانے دروازے تک آنے آں، جتّھے اوہ اپنے کمرے نی طرف ودھنے لوکاں نے کٹھ آں دوہاں ہتّھاں نال پچھّے دھکنے وچ مصروف اے۔
"گل ای اے کہ۔۔۔۔"
اساں دائیں پرتنیاں ہویاں آکھدا اے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels