Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> رات ۔ دو

رات ۔ دو

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

رات _________دو

جس گڈی تے ڈینی تے ہنری آئے ہئے، اُسی چوں تریا سپاہی بی لتّھا ہیا۔ اوہ لنگڑا کے ٹرنا گرائیں وچ پیا پھرنا ہیا۔ دو قدم چاکے ، کھل کے ، حیرانی نال ہر ہکی چیزاں پیا ویکھنا ہیا۔
"ایہا ، اتھاکا نا شہر اے ، ای اس نی زمی ایں، اہو اس نا اسمان ایں۔ ای سیمنا ایں جتھے لوک لین بنا کے کھلوتے اوین۔ اوہ لائبریری پئی نظری آنیاے۔ گرجا گھر ، سکُول ، کھیلاں نا میدان تے اُس نے ساہمنے ایرانی دکان ۔ ای سانتا کلارا آ گیا اے، تے اوہ گھر پیا نظر آنا اے۔"
سپاہی گھرے نے ساہمنے کھلتا ہویا ہیا۔
"اتھے ما جی ہوری ہوسن ، لبیس ہوسی تے ہومر تے اُلی سس، گوانڈھے وچ میری تے اُس نا پیو
ایرینا ہوسن۔"اُس نیاں اکھیاں چ اتھرو آ گئے ۔
"اتھاکا، میریا وطنا ، میریا مٹھیا گھرا۔۔۔۔۔"
گرائیں نی سیر توں اُس نا دل نہیں پیا بھرینا ہیا۔
"اوہ بغیچہ پیا نطری آنا اے۔ جس وچ نڈھے پئے کھیڈنیں ، اُس جاگھاں قیدی ہوسن۔"
اوہ ٹُرنیاں ٹُرنیاں دُور نکل گیا تے اُس جاگھاں توں لگھیاں جتھے سپنگلر تے ہومر گیٹیاں پئے کھیڈنے ہئے۔
ہنیرے چ چنگی طرح نظر نہیں پیا آنا ہیا۔ ہار جت آں بھُل کے اوہ بس کھیڈنے ہئے پئے۔
ہومر نی نظر سپاہی تے پئی۔ اُساں ایہجا لگا جیوں اوہ سپاہی اے آں پہلوں توں سیاننا اے۔
اوہ کھیڈ بھُل گیا تے سدھا سپاہیے کول آگیا۔
" ماف کرنا، شاید اسی پہلوں ہکی دُوئے آں ملے آں۔"
"ہاں جی۔"سپاہیے جواب دتّا ۔
"کھیڈنا چاہو تاں میری جاگھاں آ ونجو ۔برے ہُن ہنیرا ہوگیا اے۔"
"جی نہیں ، تُسی کھیڈو ، میں بس ویکھساں۔"
ہومر سوچ وچ پے گیا۔
"ای بی ہو سکنا اے کہ میں تُساں واں کدے بی نہ ملا ہوواں ۔ تُسی اتھاکا وچ ای رہنے او۔"
"میں اتھے ای نا۔ اج ہی گھر واپس پہنچاں ۔"
"تے ہُن تُسی اتھے ای رہسو، تُساں واں لام تے تاں نہ سداویسی؟"
"نہیں ہُن مانہہ فوچ توں چُھٹی مل گئی اے۔ دو گھنٹے ہوئین میں گڈی توں لتّھا واں، ہُن تک گرائیں نی سیر کرنا رہیاں۔ ساریاں جانیاں پہچانیاں جاگھاں ہک واری وت ویکھیاں ۔ "
"تُسی اجے تک اپنے گھر کیوں نہیں گئے ؟ کدھر ایہجا تاں
نہیں کہ گھروالیاں اپنے آنے نی خبر ای نہ وینا چاہندے ہوو۔"
"میں گھر ضرور ویساں ۔ اوہناں واں
اطلاع بی دیساں ۔ برے ایہہ سارا کجھ ہولے ہولے ای ہوسی ۔ اجلا تک تاں مانہہ آپے آں یقین نہیں پیا آنا کہ میں واقعی اتھے پہنچ گیاں ۔ اجلاکجھ دیر پھرساں ٹُڑساں۔ ذرا ٹھہر کے گھرے دائیں ویساں۔"
اوہ ٹُر پیا ۔ ہومر سوچی پے گیا ۔ کجھ دیر تاں سپاہیے آں وینیاں ویکھنا رہیا پھر سپنگلر آں آکھن لگا :
"پتہ نہیں کیوں، ایہجا لگنا اے جیوں میں اُساں سیانناں یار سپنگلر ختم نہ کریے ۔ کھیڈنے تے دل نہیں کرنا۔ "ٹھیک اے۔"
سپنگلر گیٹیاں سٹ دتیاں۔
"میں کیہ کراں ؟ اوہناں کیہ دسّاں ؟ روٹی تے اوہ میرا انتظار پئے کرنے ہوسن ۔ یار، گھار کیہجوں ونجاں ؟ میں اوہناں نال نظراں نہیں لا سکنا،اوہ مانہہ ویکھنیاں ای تاڑ ویسن۔ میں تاں کجھ نہیں دسنا ۔ برے اوہ سمجھ ویسن۔"
"اجلا گھار نہ ونج ۔ کجھدیر اتھے ای رہ، کجھ وقت لگسی۔"دُوئے چُپ چاپ بینچ تے بیٹھے ہوئے ہئے۔ بہوں دیر بعد ہومر آکھن لگا "میں کساں پیا اُڈیکنا؟"
"تُداں انتظار اے کہ اُس نے وجو د نا جیہڑا حصّہ فنا ہو گیا اے اوہ تیرے اندر بی مر ونجے ۔ اوہ حصّہ جیہڑا مٹی نال بننا اے تے مٹی ہو وینا ا
ے۔ تُوں موتُو نا عذاب پیا سہنا ایں۔ اس واسطے اجلا انتظار کر۔ ساہ نکلنے نا عذاب مُک گیا تاں تدادں اپنا آپ بہوں ہلکا پھُلکا لگسی۔ جدوں تک زندگانی اے ایہجے عذاب آسن ت چلے ویسن۔ برے جیجوں جیجوں ویلا لگھسی تیری رُوح آں نکھار ملسی۔ زندگی نی خوبصورتی نے نیڑے ویسیں ۔ برے ہس ویلے صبر کر کہ جدوں گھر پہنچیں تاں نال موتُو ناپرچھانواں نہ ہووے۔ اسی اجے ایتھے بہہ کے انتظار کرساں۔"
سپنگلر تے ہومر گھاہے نے وڈے پلاٹ تے بیٹھے انتظار کرنے رہے ۔ گھرے چوں گاوناں نی واز پئی آنی ہئی ۔دلے تے رُوحے آں تسکین پہنچان والے گاون چواں پاسے پئے لہراں مارنے ہئے جیہڑی تریمت ساز پئی وجانی ہئی اُس نے مُونہیں تے خبت تے شفقت نا نُور کھلریا ہویا ہیا۔ جیہڑی کُڑی نیاں اُنگلیاں پیانوں نے پردیاں تے پئیاں نچنیاں ہیاں، اُس نے دلے وچ معصومیت ہئی ، خلوص ہیا ۔ گاون والے نی حلیم طبیعت ، اُس نی اواز توں جھلک مارنی ہئی۔
نکا منا ہُوں غور نال پیا سُننا ہیا ۔ اس نیاں اکھیاں وچ ایہجی چمک ہئی جیوں اُساں گاوناں نی سچائی تے پُورا یقین ہووے۔
باہر گلی وچ دروازے نیاں سیڑھیاں تے ہک سپاہی بیٹھا ہویا ہیا۔ اوہ ہُنے ہُنے آپنے گھار پہنچا ہیا۔ گھر ۔۔۔۔۔۔ جساں پہلوں اُس کدے نہیں ویکھیا ہیا۔ اندر اُس نے گھرے والے ہئے ، جیہناں اوہ نہیں سیاننا ہیا۔
اُساں ایہجوں پیا لگنا ہیا جیوں اوہ اپنے وطنے وچ پہنچ گیا ہووے ۔ ای گھار اے تے ای اپنے پرائین ۔
اُلی سس اُساں ویکھ ویکھ گھدا ہیا اُس اپنی بھینوں آں دسا، تے ماؤ آں آکھن لگا :
"مانی ما۔۔۔۔ باہر سیڑھیاں تے کوئی بیٹھا ہویا اے۔"
"اُساں اندر سد گھن۔۔۔۔۔ ونج ۔۔۔۔۔۔۔ ڈرنے نی کوئی گل نہیں۔ "لبیس باہر آئی۔
"اندر آ ونجو تُساں ، ما پئی سدنی اے۔"
سپاہے پرت کے کُڑی آں ڈٹھا۔
"تُوں لبیس ایں ۔ میرے کول آ کے بہہ ونج ۔ میں گھبرایا ہویاں ۔ میرے ہتھ پئے کمینن، جھٹ اک بہہ ونج۔"
کُڑی سیڑھیاں تے بہہ گئی۔
"تُسی کون ا تے تُساں میرا ناں کیہجوں پتہ لگا اے ؟"
"مانہہ نہیں پتہ کہ میں کون آں ۔ برے تُوں لبیس ای ایں۔ میں، تُساں نی اماں واں سیانناں ۔ تُساں نے بھراواں واں سیانناں۔"
"تُسی میرے بھراؤ مارکس آں سیاننے او؟"
"ہاؤ۔۔۔۔۔ تیرے بھراو ماں حیاتی بخشی اے، گھار دتاس، گھار والے دیس۔ اوہ مانہہ بھراواں توں بی ودھ پیارا اے۔"
"اوہ کتھین، تُساں نال کیوں نہیں آئے؟"
سپاہیے ، مارکس نی دتی ہوئی مُندری کڈھی ۔
"ایہہ مُندری مارکس تیرے واسے بھیجی اے کُڑی چُپ ہو گئی۔
"لالہ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔ لالہ ہُن نہ آسی؟"
اُس کمنی وازاں وچ پُچھیا۔
"نہیں لبیس ، میں قسم کھاناں مارکس نہیں مویا۔ اوہ جینا اے۔"
ہورم ویہڑے وچ آ گیا ۔ لبیس دوڑ کے اُس نے کول چلی گئی۔
"ہومر اوہناں واں لالے ہوراں بھیجا اے ۔ بہوں دیر توں ساڈیاں سیڑھیاں تے بیٹھے ہوئین۔"کُڑی اندر چلی گئی۔
ہومر، ٹوبی جارج آں سیان گھدا۔
"تُساں نا ناں ٹوبی اے۔ بغیچے وچ تُسی ای ملے ہیو نا ؟"سپاہیے سر ہلایا۔
" پیشی ویلے ، خبر پہنچ گئی ہئی۔ تار میرے بوجھے وچ پیا ہویا اے، دسو، ہُن کیہ کراں ؟"
ـ"ہومر، ای خبر غلط اے ۔ تار آں پھاڑ کے سٹ چھوڑ۔"ہومر بوجھے چوں لفافہ کڈھ کے اُس نے پُرزے کر دتّے۔
وت کجھ سوچ کے کاغذے نے ٹوٹے بوجھے وچ پا لئے ۔
"ہومر ، مانہہ سہارا دے ، میں آپے اُٹھ بی نہیں سکناں"
ہومر ، ٹوبی نی بانہہ نپ گھدی ۔ یتیم ، در بدر ٹوبی، ہومر نے موڈھے نا آسرا گھن کے اُٹھ کھلوتا۔
"ما۔"
ہومر نی واز وچ غمے نی رمُق تک نہیں ہئی۔
"ما، اسی گاون سُنسان ۔ اج سپاہی پرت کے گھار آیا اے ۔ اُس آں ، خیری آ ، آکھو۔"
ساز وجنے آں لگ پیا۔
"میرا دل کرنا اے کہ کجھ دیر اتھے ای کھلوتا رہواں ۔"ٹوبی بولیا ہومر تے ٹوبی نے مُہاندریاں تے عجیب طرح نی مُسکراہٹ کھنڈ گئی۔
ٹوبی اپنے دلے نے دُکھ آں چھپانے نی کوشش پیا کرنا ہیا۔
ہومر آں ہک اوپری جیہی تسکین محسوس ہوئی۔ میری گانا شروع کیتا۔
نکا الی سس باہر آیا تے سپاہیے نا ہتھ ، ہتھے وچ گھن کے، اُس نے نال لگ کے کھلو گیا۔
گانا مُک گیا تاں ، ماں جی لبیس تے میری آ کے دروازے وچ کھلو گئیاں۔
ما جی ہوری چُپ چُپ کھلوتے ہوئے اپنے پتراں دائیں پئے ویکھنے ہئے ۔ جیہڑے ہُن دورہ گئے ہئے ۔سپاہی وچکار کھلوتا ویا ہیا۔ اُس نے ہکی پاسے ہومر ہیا تے دُوئے پاسے اُلی سس۔
انجان سپاہی ، جیہڑا موئے ہوئے پُترے نا سنگی ہیا، مُسکیا۔
ماں جی ہوراں نیاں اکھیاں وچ چاننا ہو گیا۔ اوہناں مسکرانے نی کوشش کیتی۔
اج اوہناں نا پردیسی واپس آیا ہیا۔ اوہناں نا مارکس گھرے دائیں
پرتیا ہیا۔
ما جی ہوری اپنے تیرہاں پُتراں گھن کے اندر چلے گئے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels