Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> دستار بندی

دستار بندی

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

دستار بندی

اج نویں سردار نی دستار بندی ہئی۔
راتی نے پِچھے پہر توں، ساری آبادی وچ خوشیاں پیاں منائیاں وَینیاں ہیاں۔
مُدتاں توں لوکاں نے مُونہہ مہاندرے تے، جیہڑا ہر دُل نا لیپ کر دتّا گیا ہیا، اوہ ہُن ہَولے ہَولے پُخڑ گیا ہیا۔
سویرے جدوں، سویرے جدوں، مسیکنے آں تریمتی جگایا اے تاں اُس نیاں اکھِیاں چوں لہو پیا ترونا ہیا، تے سارا سریر جیوں تُرٹنا ہیا پیا۔ وت بی اوہ ترپ کے اُٹھ بیٹھا۔
اجلا دیہوں نہیں چڑھا ہیا۔
نِمّے نِمّے چاننے چ اُساں تریمتی نے مُونہہ تے مُدتل رونق نظری آئی۔ چاننا ہَولے ہَولے ودھنا ہیا پیا۔ مسیکنے اُباسی گھینیاں ہویاں، نال نی منجی تے سُننے ہوئے اپنے پُترے آر تکیا، جِس نی چھاتی تے نویں سردار نیاں حمائیتیاں اپنا خاص نشان ٹک دتا ہیا۔
مسکینا، ہر نویں سردار نا حمایتی ہیا، اس واسے اساں خوشی ہوئی۔ بُڈھڑی ماءُ اپنی منجی تے پاسا پرتنیاں، تے کھنگھنیاں ہویاں سجری سویر نی پہلی گل کیتی:
"پُترا، نیک شگن اے۔۔۔۔۔ کل راتی توں بدل بدل کٹھے ہوئے وین۔ ساڈا نواں سردار، خُدا اُس نی حیاتی کرے، نیک بخت اے۔"
اُس اسمان آر تکیا تے جدلی جلدی تیار ہوون لگا۔
ـــ"شام اے تے تُسی دُشمناں وچ گھِرے ہوئے او۔"
آبادی نے سبھ توں سوہنے جوان نی واز۔۔۔۔۔ کِدھروں دُوروں پئی آنی ہئی۔ مسیکنے سر چھنڈیا، اِس واسے کہ اوہ پرانی گلاں واں بُھل وینا چاہنا ہیا۔ اُس بہوں سوہنے تے جھلے جوان نے خیال چ سارے سردار ہکو جُک ہئے۔ اس کر کے اوہ بہوں سوہنا جوان اپنے جیہاں سر پھریاں واں نال لا کے ساری ساری راتی گلیاں وچ گجنا پھرنا ہیا۔
اوہ سارے سر پھرے، چِیک چِیک کے اپنے خیال موجب سُتیاں ہویاں واں جگانے نا کم کرنے ہئے:
ـ"شام اے تے تُسی دُشمناں وچ گھِرے ہوئے او۔"
اوہ سوہنے تے سِر پھرے جوان، آبادی نفرت ودھانے ہئے، ایہجیاں گلاں کرنے ہئے، جیہڑیاں بُڈھے چِٹ کاپڑاں واں سمجھ ای نہیں آنیاں ہیاں۔ برے ایہہ تاں بڑی پرانی گل ہو گئی اے۔
اوہ سوہنے تے سِر پھرے جوان، دت نظری نہیں آئے۔
سارا کُجھ اوہجا ای رہیا، برے ہِک گل بڑی اوپری جیہی ہو گئی۔ پرانے سردار، کیتا کِیہ کہ اپنی دستار تے تلوار نویں سردار نے حوالے کیتی تے آپ اللہ اللہ کرن لگ پیا۔
مسکینا، تیار ہو کے باہر نِکلیا تاں اُس نی اپنی چھاتی تے بی نویں سردار نا خاص نشان پیا چمکنا ہیا، تے ہتھ وچ کئی سو سال پرانی کُھونڈی ہئی، جیہڑی ہکی زمانے چ، اژدہا بن کے وڈیاں وڈیاں بلاواں کھا وینی ہئی۔ برے ہُن ایہہ معجزہ کُھس گیا ہیا، اس واسے کھونڈی نے دوہاں پاسے، لوہے نی شام چڑھ دتی گئی ہئی۔ مسکینا، سِر ست کے آنا ہیا پیا۔
جدوں اوہ، وڈے گھار کول پہنچا تاں اُس تکیا کہ بہوں سارے مزور اکٹھے ہوئے وئے ہئے۔ مسکینے بیڑی آں اگ لانیاں ہویاں، اوہناں کولوں سویرے سویرے مُونہہ جوڑ جوڑ کے پُھس پُھس گلاں کرن نی وجہ پُچھی۔ سارے مُزور ہِک زبان ہو کے بولے "سرکار میری۔۔۔۔۔ وڈے گھار آں سجانا ایں، راتی ڈِیوے بی بلسن۔
مسکینے اوہناں مزوراں نیاں اکھیاں وچ مشالاں بلنیاں آپ ویکھیاں، تے مزوراں واں اُس نے مُونہہ تے رنگلیاں پینگھاں پینِیاں نظری آئیاں۔
گلی چوں لگھنیاں لگھنیاں، اُس تکیا کہ ڈھکی تے چاءُ نے کھوکھے چوں ہکی بد شکلے بندے باہر جھاتی پائی، تے آکھن لگا:
"سرکار میری۔۔۔۔۔۔ راتی، وڈے گھار، سارے گرائیں نیاں کنواریاں کُڑِیاں گھیوے نے ڈِیوے بال کے دُعاواں منگسن تے بُھکھیاں وچ روٹی ونڈیسی۔"
مسیکنے، خیالاں ای خیالاں وچ لیڑاں وگانے بُھکھیاں تے زور آوراں واں کھپ پانیاں تے گُھسنّ مُکّی ہونیاں تکیا۔
اُس بد شکلے ہور بی بہوں کُجھ دسیا۔ مسکینا اگے ودھ آیا۔ راہے وچ اُساں ایہحے بہوں سارے بندے ٹکرے، جیہڑے خوشی نال نچنے پھرنے ہئے۔
مسیکنے آں نویں سردار نیاں بہوں ساریاں گلاّں یاد آئیاں جیہڑیاں اُس آپ، وڈے میدان وچ مشالاں والیاں جواناں تے گرائیں نے چِٹ کاپڑاں واں سُنائیاں ہیاں۔
کُجھ ای چِر پہلوں، اس ہکی مزورے نی نِخی جیہی مشُوم کُڑی آں دوہاں ہتھاں نال اُتے چا کے پیار کیتا ہیا۔ نِکی کُڑی پاٹا ہویا چولا پایا ہویا ہیا، جِس چوں اُس نِیاں پسِلیاں گنیاں ونج سکنیاں ہیاں۔ نویں سردار، لوکاں نے اکٹھ وچ کھلو کے وگڑنے ہوئے مُونہہ مہاندریاں نی گل کیتی تے لوکاں نال مشورہ کیتا کہ کِیہ کِریے جے لوکاں نیاں شکلاں تے رونق آوے۔
ہر پاسوں رلیاں ملیاں وازاں آنیاں رہیاں۔ ہر کوئی اپنی پیا ٹھیلنا ہیا۔
برے جلدی ای سردار نے مہاندرے تے وٹ پے گئے، سردار ہوراں، جلال وچ آ کے اپنا ہتھ اُچا کیتا تے آکھیا:
"ایہہ وڈا تے اوکھا کم اے، مانہہ آپ مراقبے چ بہنا پَیسی۔"
پہلوں تاں سارے بندے تریہہ گئے، برے اُس توں بعد کنّا نیاں تاکڑیاں پھاڑ دیون والا شور پَے گیا۔
لوکاں اپنے سرے نِیاں پگاں لاہ لاہ کے اسمانے دائیں وگاہ مارِیاں تے اُس توں بعد آپے وچ گُھسنّ مُکّی ہو گئے۔
وت کِدھرے جا کے نُورانی شکلاں والیاں بزرگاں کھلو کے سردار نے چوگردی منتر پڑھ پڑھ کے سردار نی لمّی حیاتی نی دُعا منگی۔ بہوں سارا ہر مُل دُھکھایا گیا، جِس نی خوشبو دُور دُور تک کِھنڈ گئی۔ اس اِکٹھ توں مُڑ نیاں ہویاں، مسکینے آں بہوں سارے وسرے ہوئے گاون یاد آئے، تے لوکاں نے اسمان دائیں اُٹھے ہوئے ہتھ۔حریان بچیاں نے مُونہہتے بُڈھیاں ٹھیریاں نیاں خوشی وچ اتھرُو کیرنِیاں اکھِیاں، جیہناں واں گھڑی گھڑی بُڈھڑے ہتھ اپنے موڈھے نِیاں میلِیاں چادراں نال پئے پُو نجھنے ہئے۔
راتی ویلے جدوں مسکینا گھار پرت کے آیا آبادی نے تنگ تے ہنیرے جیہے بزار وچ بڑا رونق میلہ ہیا۔ نِکے نِکے ڈِیوے ہر پاسے پئے بلنے ہئے، تے لوکاں نی ہکی لمّی جیہی قطار وچ روتی پئی ونڈینی ہئی۔
گھار وچ ڈِیوے نی نِمی نِمی لو وچ مسکینے نی بُڈھی ماؤُ کلام پاک آں بڑے سوہنے ریشمی کپڑے چ پئی لوھیٹنی ہئی۔
مسکینے آں ماؤُ وسیا کہ ذرا ٹھہر کے اوہ وڈے گھار ویسی تے جیون جوگے نویں سردار آں ایہہ خُدا نا گلام پہنچا آسی۔
اج مسکینے پہلی واری اپنے گھار اتنی راتی تک اپنی تریمتی پُترے تے ماء ہوراں واں جاگنا تکنا ہیا۔ روتی کھا کے اوہ گھروں باہر نِکل آیا۔
اچن چیتے اُس نی نظر پرانے سردار ہوراں تے پَے گئی، جیہڑا عام جیہاں چیریاں وچ ہیا، تے لوکاں داں روٹی پیا ورتانا ہیا۔
وڈے گھار مڑداں واں وینے نی اجازت نہیں ہئی۔ گرائیں نیاں کنواریاں کُڑِیاں رانگلے چیڑیاں وچ دُعاواں پئیاں منگنیاں ہیاں۔ سارِیاں نے ہتّھاں وچ بلنے ڈیوے ہئے تے لوکاں نا ہِک اکٹھ ہیا جیہڑا اوہناں دائیں تک تک کے ہتھاں نے انگُوٹھے پیا چُوپنا ہیا۔ مسکینا اپنے من نی لہر وچ ، آبادی چوں ژرا باہر نکل آیا۔
ہُن اوہ ہکّی کچّے راہ تے پیا ٹُرنا ہیا ، ذری ذری واء پئی جھُلنی ہئی تے سرہوں نا ٹھاٹھاں مارنا سمندر اُس نے چواں پاسے دُور دُور تک اُٹھنا ڈھینا ہیا پیا۔
اُس مُڑ کے پچھے تکیا۔ نمی نمی روشنی چ ساریاں آوازاں ڈُب گئیاں ہیاں۔ فر پتہ نہیں اُس نے ولے وچ کیہ آئی اے کہ پرت پیا تے لمّے لمّے قدم چانا وڈے گھار دائیں ٹُر پیا ۔ وڈے گھار نے پچھلے پاسے چپ چپیت ہئی۔ کنواریاں کُڑیاں نیاں وازاں تے اوہناں سر پھریاں نیاں چیکاں، رلیاں ملیاں ہوئیاں ہیاں۔
مسکینا وڈے گھار نی کدھ ترپ کے اندر چلا گیا۔
اُس تکیا کہ ہنیرے وچ کوئی ہک وجود دُوئے وجُود توں وکھرا ہویا اے۔
مسکینا ودھ کے اگے آیا ، فر ڈر کے پرت پیا۔ رانگلے چیڑیاں وچ جوان کُڑی ہئی تے اُساں ساہ چڑھیا ہویا ہیا۔ اُس نے ہوٹھ پئے کمنے ہئے۔
مسکینا ذری ہک دیر کھلوتا رہیا ، فر اُس نا جی کیتا کہ وڈے گھار دائیں جاون والے اُس دُوئے وجُود آں انج نپے ،برے اوہ پتھر نا ہو کے رہ گیا۔
اُس دُوئے وجود آں اُس پچھان گھدا ہیا۔۔۔۔۔۔ اوہ نواں سردار ہیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels