Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> نِکّے نِکّے دُکھ

نِکّے نِکّے دُکھ

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

نِکے نِکے دُکھ

رات ہَولے ہَولے میرے توں اپنی چُنی چھک گھدی ہئی تے میں اُس چُنی تھلوں ننگ مُننگا اُباسیاں گھینا اُٹھ کھلوتا ہیاں۔
میں پہلوں دس بیٹھا واں کہ ایہہ اج سویرے نی گل اے۔
میں اپنے سُوتری نے پلگھے تے پاسا پرتا ہیا، تے دھوانکے ہوئے اندرے نیاں کدھیاں تے نظر کیتی ہئی۔
میرے پواندے دائیں گھل مُکلی باری چوں سویرے نے تارے مانہہ اکھ ماری ہئی ، تے چھپ گیا ہیا۔
اُس ویلے مانہہ ایہجوں لگا ہیا جیوں دھوانکھے ہوئے اندرے چ کوئی کھٹکاری مار کے ہسیا اے۔ ایہہ اج سویرے نی گل اے۔ میں
اُٹھ کے چواں پاسے ڈٹھا ہیا ، برے کوئی نظری نہیں آیا۔
ایہہ کھٹکاری کس ماری ہئی ۔ ایہہ ہسّن والا کون اے بھلا ؟
میرے اندرے نیاں دھانکھیاں ہوئیاں کدھیاں میرے توں ودھ کے حیران ہیاں۔
میں دیر تک باری چ کھلوتارہیا ہیاں ، تے ساہمنے رات نی رانی کدے اپنا سر سجے پاسے سٹنی ہئی تے کدے کھبے پاسے ۔ اوہ میری حالتاں تے ہسنیاں ہسنیاں ڈھے ڈھے پینی ہئی تے میں حیران کہ ہُن میرے ای ہتھے نےلائے ہوئے بوٹے ۔ میرے تے کھٹکاریاں مار مار ہسّن لگ پئے ن۔ کیہ ویلا آ گیا اے۔
میں اپناسر دوہاں ہتھاں وچ نپ کے گوڈیاں بھار اُتھے ای بہہ گیاں۔
بہوں چر پہلے ن گل اے، میں نکاجیہا ہیاں تے میری ماء مانہہ سواون ویلے اپنی سرے نی چُنی میرے مُونہہ تے پا سٹنی ہئی۔
اس چُنی نیاں چر ہیٹھاں چوں اُس نے سانہواسں نی خشبو تے لوریاں نے ہُلارے میرے اندر ڈھینے رہے ہئے۔
اوہ نیک بخت اپنی ہر اک لوری وچ ہواواں نال ای گلاں کرنی ہئی۔
کدھرے آکھنی ہئی ، تُسی ونجو ، تے میرے منے نے اجی آں ونج کے آکھو ، کیہا ڈاڈھا تنگ کیتا ہویا ای، کدھرے پرت کے پھیرا پا ونج۔
برے ہواواں ہیاں کہ چُپ چپیتیاں لگھنیاں رہنیاں ہیاں ۔۔۔۔ ساریاں گلاں توں بے خبر تے بے پرواہ ۔
کدے کدے اس نے سانہواں نے ہُلارے۔ مانہہ ہواواں نے رولیاں گھولیاں وچ بدلاں نے وس پا وینے ہئے تے میں اُس نے اتھرُواں وچ ڈبنا ترنا سوں رہنا ہیاں۔
تے میرا اجی، لام تے گیا ہویا ہیا۔
ہواواں اپنے کولوں ای جُھوٹھ سچ جوڑ کے میری ماء ّں آسنانیاں ہیاں، تے اوہ جھلی خوش خوش ، مانہہ گھدی گھدی کدے سچی کدی توں نال والی آں واز مارنی ہئی تے کدے کبھّی کدّھی توں مبارکاں جھلنی ہئی۔
اوہ ہواواں نا ل گلاں کرنی ہئی ، تے میں اُس نی چُنی نے نمے نمے سیک وچ کدھرے ہس پینا ہیاں تے کدھرے اوہ ہسنیاں ہسنیاں اکھیاں نے بدلاں واں ٹھم کے نہیں رکھ سکنی ہئی ، تے میں ڈبنا ترنا، لاماں دائیں نکل وینے نے منصُوبے بنانا ہیاں۔
ایہہ ہواواں بی کیہ وُن ۔ سارے زمانے نے اکلاپے رُسیمے تے نفرتاں گھدی گھدی کدے کدھ نکل وینیان تے کدے کدھر۔ نفرتاں تے مُحبتاں نی پنڈ کُھلی ہوئی ہئیاے۔ سیانے آکھنے ن کہ جدوں زمی تے کجھ نہیں ہیا۔۔۔۔۔ پنکھ پکھیرو کجھ وی نہیں۔۔۔۔۔۔ بندہ ہیانہ بندے نی ذات ۔ ایہہ زمی ،اگی نا آوا ہئی تے ہواواں چلنیاں رہیاں ہیاں۔ مُدتاں تک ایہا کجھ ای ہونا رہیا ہیا، تاں کدھر ونج کے اس دھرتی تے پھُلاں نا تے ساویاں پتراں نا موسم آیا اے ۔ ایہہ ہواواں ای ہیاں جیہناں کر کے وڈے مینہہ توں بعد راتو رات ہر پاسے پھُل کھڑ پئے ہئے۔
اس ویلے چھڑیاں ہواواں ای چلنیاں رہیاں ہیاں تے تاں کدھرے اس مٹی آں آیا اے۔ تاں کدھرے دھرتی تے آدم پہلی کھٹکاری ماری اے۔
اوہ ہسیا اے ایہجوں لگنا اے جیوں اوہ بہوں دیر تک ہسنا رہیا اے۔ تد ای تاں ساڈے ویلیاں چ ہاسے مُک گئے ن۔
سچی گل تاں ایہہ اے کہ ہر شئی نا آخر ہک انت اے۔
ہاسے تے مٹھے بولاں نا بی اخیر انت ہونا اے۔
اسی اپنے چنگے ولے گذار بیٹھے آں۔ ہُن کیہ اے ؟ اسی ویکھنے آں کہ ہواواں نیاں واچھاں چریاں ہوئیاں ن، تے ساڈیاں رونیاں شکلاں ہواواں ہر پاسے ہاسا پایاہویا اے۔
میرے اجی آں بی جھٹ گھڑی ہسن بولن نا ویلا ہتھ آگیا ہوسی۔ ایہجا نہ ہووے آ تاں میری ماءُ نیاں لوریاں چ لام نے میداناں دائیں سدے نہ ہوون سا۔
میرااجی، لام نیاں میداناں چوں پرت کے نہیں آیا ۔ اوہناں ہواواں وچ ای کدھرے رل مل گیا۔
میں نکیاں ہونیاں کئی واری سُتیاں سُتیاں یا ٹُرنیاں پھرنیاں بہوں ہولا جیہا تھاپڑا اپنے موڈھے تے محسوس کیتا اے۔
میرے اجی نے ہتھ ہواواں وچ رل مل کے بی اوہ جیہے ای رہے۔
میری ماء آکھنی ہئی، ایہناں تھاپڑیاں نال کدھر ڈھے نہ پویں ۔
"ہاہ"، جھلی نہ ہووے تاں، اپنےاجی نے تھاپڑے نال میں ڈھے پیساں؟
برے مانہہ کدھرے کدھرے ایہجوں لگنا اے کہ ای ہواواں مانہہ چُپ چُپ ویکھ کے سارے جہان نے ہاسے تے مٹھے بول میرے آسے پاسے ڈھیر نہ لا دیون ۔ تے میری کسے دیہاڑے اکھ کُھلے تاں ہر پاسے پھُل کھڑے ہوئے ہوون تے نمی نمی دا پئی جھُلنی ہووے ۔
میں اپنے سرے تے شملا رکھ کے اپنے گھر چوں باہر نکلاواں ۔ آبادی چوں کدھرے دُور نکل ونجاں ایہناں اُچیاں نیویاں ماڑیاں تے دُور کھلو کے نگاہ پانواں۔
آسے پاسے کوئی نہ ہووے تے دُوروں آنا ہک بُڈھڑا مسافر میرے ساہمنے آن ڈھکے تے میرے کولوں پُچھے:
"کیوں بئی، مسکینا اتھے ای رہنا ہونا ہیا نا ؟"
میں پُچھاں :"کون مسکینا ؟"
اوہ فٹ و فٹ آکھے : "میں جیہڑا لام تے گیا ہویا ہیاں۔"
میں چپ کھلوتا رہواں۔
اوہ وت پُچھے :
"جوانا ، تیرے اجی نا کیہ ناں اے ؟۔۔۔۔۔۔۔ ماشاء اللہ ، میرا پُتر تیرا ہانی ہوسی۔۔۔۔۔"
میں جواب وچ آکھاں:
"میری یادی وچ تاں کوئی نہیں ۔ اتھے کوئی مسکینا نہیں رہنا ہیا۔۔۔۔۔۔۔ ہک نیک بخت ہئی ، جیہڑی ہُن نہیں رہی ،اُس نیاں لوریاں وچ لام نے میداناں دائیں سدے ہئے ۔۔۔ ۔۔۔ ہُن اوہ نہیں رہی ۔
اوہ ٹُر پوے تے میں اُساں چیک چیک کے دسّاں :
"میرا ناں پُچھ۔۔۔ میرا ناں مینہہ تے دُھپّاں اے ، میرے اجی نا ناں مسکینا ہیا۔۔۔۔۔۔۔۔۔ برے اوہ تاں اتھے نہیں رہنا ہیا۔۔۔۔"


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels